Мы, белорусы, потерявшие в Великую Отечественную каждого третьего, вечно будем держать в сознании, как хрупкий мир оказался на пороге не только самой страшной и уродливой войны ХХ столетия, но и первого боевого применения ядерного оружия. Нашим предкам, казалось бы, хватило с избытком Хирасимы и Нагасаки. Затем добавились Афганистан с цинковыми гробами, Чернобыль...
«Вечна тваім застанецца толькі тое, што ты аддаў»... Гэтае выказванне беларускага класіка Уладзіміра Караткевіча як мага лепш падыходзіць да апісання дзейнасці Аляксандра Лукашэнкі.
Интересный все-таки народ – современники! Постоянно ноют: нет, мол, сегодня хороших, классных (!) фильмов. Но вот появилась кинолента «Классная» режиссера Кирилла Халецкого (производство «Беларусьфильм»). И опять люди не спешат в кинотеатры.
Ужо досыць працяглы час мая свядомасць усё ніяк не можа вырашыць адну філасофскую праблему. Што ж гэта пастаянна, урыўкамі-імгненнямі, усплывае з папярэдніх дзесяцігоддзяў – усёпаглынаючая настальгія па мінуўшчыне, невымерны боль па страчаным, адабраная казка салодкага маленства, якое назад ужо ніколі не вернецца, незабыўнае юнацтва з першымі сур’ёзнымі пачуццямі, якія, здавалася, што на ўсё жыццё?.. І сэрца працягвае настойліва ныць, душа балець, а памяць вяртацца назад!
Разбирались, где стремятся поставить запятую лидеры мировых держав.
Заканчваецца насычаны шматлікімі важнымі патрыятычнымі акцыямі і праектамі год – 80-годдзя Вялікай Перамогі. Побач з гэтай важнай датай ідзе і яшчэ адна – 80 гадоў назад, 20 лістапада 1945 года, пачаўся Нюрнбергскі працэс – адзін з важнейшых судовых працэсаў у гісторыі чалавецтва.
Польшча – не ЗША, аднак у мяне складваецца ўражанне, што наша суседка імкнецца нягледзячы ні на што абагнаць хоць па нейкіх паказчыках Амерыку.
У ХХ стагоддзі хлусня традыцыйна лічылася нечым чужародным і дрэнным. Будучых фэйкаманаў асуджалі на піянерскіх сходах, разбіралі на камсамольскіх ячэйках, крытыкавалі на партыйных форумах. За велізарнае ашуканства маглі нават з партыі папрасіць. Вядома, былі распаўсюджаны падхалімаж і нават двурушніцтва: адзін і той жа чалавек мог мець некалькі іпастасяў, калі дома адзін, на вучобе ці працы – зусім супрацьлеглы. Аднак такая стопавярховая фэйкаманія нашым продкам і не снілася.
Як грамадзянін самай міралюбівай у свеце краіны Рэспублікі Беларусь не магу не ганарыцца, што майму народу па сілах літаральна ўсё.
