Сегодня Копыль объединил таланты области. В районном центре культуры прошел областной этап республиканского конкурса песни ДОСААФ «Любовь к Отечеству храня».
Волонтеры отряда «Данко» первичной организации Белорусского Красного Креста ГУО «Тимковичская средняя школа имени К. Чорного» приняли участие в областном конкурсе «Волонтерская инициатива» и вошли в число победителей.
2 мая в ОДС Копыльского РОВД поступило сообщение от жителя г. Солигорска.
И снова новости с Партизанской.
Въездная надпись «КОПЫЛЬ», которая первой встречает гостей, тоже преображается.
Еще немного порядка в ленту: на улице Максима Горького ЖКХ обновляет краску на бордюрах.
Копыльское ЖКХ продолжает добавлять городу красок.
Мир, труд, май — все сходится!
Яшчэ ўчора я стаяла на парозе рэдакцыі з дыпломам у руках, у якім фарба яшчэ пахла надзеямі і акадэмічнымі ведамі. Разразмеркаванне ў «Слава працы» тады падавалася пачаткам вялікага кніжнага рамана. Сёння, калі за плячыма амаль год працы, зразумела, што гэта не раман, а сапраўдны рэпартаж з месца падзей, дзе кожны дзень – новы дэдлайн, а кожны суразмоўца – цэлы сусвет.
За гэты час было рознае. Былі і бяссонныя ночы за мантажом відэа, і сотні кіламетраў па раёне – ад палёў падчас жніва да ўтульных вясковых хат, дзе за кубкам гарбаты адкрываліся самыя шчырыя людскія гісторыі. Але галоўнае, што я зразумела за гэты год: сухая тэорыя журналістыкі Беларусі, якую я вывучала па падручніках, і цікавая актыўная практыка, у якой я жыву зараз, – гэта дзве розныя стыхіі.
Час ляціць няўмольна. Здаецца, зусім нядаўна мая працоўная біяграфія пачалася ў рэдакцыі газеты «Слава працы». А ўжо мінула звыш чвэрці стагоддзя, больш дакладна, 4 мая споўнілася 27 гадоў з таго моманту, як маю дачыненне да стварэння летапісу Капыльшчыны. У нашым творчым калектыве ўжо многія спрабуюць называць мяне «ветэранам». Хаця з гэтым неяк не хочацца згаджацца…
