Нягледзячы на тое, што дзеці маюць розны ўзрост (самай малодшай Аляксандры – адзін год і восем месяцаў, а самым старэйшым Хрысціне і Сяргею па 15 гадоў), ва ўтульным двухпавярховым катэджы заўсёды пануюць сяброўства, дабрыня, узаемавыручка і ўзаемапавага. Усё гэта дзякуючы разуменню сваёй ролі кожным членам вялікай сям’і.
Безумоўна, старэйшыя дзеці — першыя надзейныя памочнікі: і пагуляць, і ўрокі вывучыць з малодшымі, дапамагчы матулі навесці парадак у доме ці прыгатаваць вячэру, а пасля памыць посуд… Гледзячы на сваіх больш дарослых брацікаў і сястрычак, спасцігаюць гэтыя “хітрыя навукі” і самыя маленькія. Неацэнную дапамогу Таццяне Міхайлаўне аказваюць дзеці і ў вясновы час: на прысядзібным участку трэба агародніну пасадзіць і, што немалаважна, пасля прапалоць. Разам заўсёды любая работа ідзе спорна. Аднак сям’я не толькі добра працуе, але і выдатна адпачывае. Узімку ўсе разам любяць паездзіць на лыжах у зоне адпачынку ці наведаць гарадскі каток, каб пакатацца на каньках. Цёплымі вясновымі і летнімі днямі часта выходзяць у лес на пікнік. А нядаўна ў сям’і Таццяны Каленчыц з’явілася і вельмі “смачнае” хобі: на злёце перадавікоў ад сумеснага таварыства з абмежаванай адказнасцю “БетонБокс” гаспадыня атрымала падарунак — хлебапечку. Цяпер сваіх дзяцей матуля заўсёды балуе свежай і духмянай выпечкай.
Не памылюся, калі скажу, што светлым вясновым днём — 8 сакавіка, Таццяна Міхайлаўна пачуе шмат цёплых віншаванняў са святам, а галоўным падарункам для яе стане букет шчаслівых усмешак дзяцей.
Сяргей ЛАЗОЎСКІ
Фота аўтара
Напярэдадні 8 Сакавіка мы даведаліся ў некаторых мужчын, якім яны бачаць ідэал жанчыны і чым парадуюць сваіх любімых у цудоўнае вясенняе свята
Эдуард Пацэнкер, пенсіянер:
– Ёсць такое выказванне “каханне з першага позірку”. Так атрымалася і ў нас з Валянцінай Віктараўнай, з якой мы 35 гадоў разам. Для мяне яна самая прыгожая, самая пяшчотная, самая абаяльная жанчына. Я ўпэўнены, што ў прыродзе такіх больш няма. Разам мы выгадавалі добрых дзяцей: трох дачок і сына. Менавіта з вобраза Валянціны Віктараўны склаўся для мяне ідэал жанчыны. Трэба адзначыць, што пры кожным зручным выпадку я дару ёй кветкі. Раю ўсім мужчынам рабіць гэтак жа. Я нават на прысядзібным участку ўжо некалькі год таму пачаў займацца іх вырошчваннем. Жанчыны любяць, калі іх жыццё ўпрыгожваюць кветкі.
Хачу павіншаваць прадстаўніц прыгожага полу з цудоўным вясеннім святам і пажадаць абаяльнасці, натхнення і ўзаемнага кахання.
Алег Пяцігорац, механізатар ААТ “Ціміразеўскі”:
– Са сваёй любімай жонкай Алай мы разам амаль сем гадоў. У нас заўсёды добрыя адносіны. У пару жніва я вяртаюся позна, але яна адносіцца да гэтага з разуменнем. Дачка Насця пайшла ў першы клас. Выхаваннем яе пераважна займаецца жонка. На падворку заўсёды прыбрана і дагледжана. Дзякуючы ёй, у нас дома заўсёды прысутнічае цеплыня і ўтульнасць. І я таксама адношуся да Алы з пяшчотай і ласкай: кожнае свята стараюся дарыць кветкі, купляю розныя сувеніры, на дзень нараджэння – каштоўныя рэчы.
Сваім любімым жанчынам Але і Насці жадаю моцнага здароўя і шчасця.
Павел Гулевіч, студэнт другога курса Мінскага дзяржаўнага лінгвістычнага ўніверсітэта:
– Для мяне ідэалам жанчыны з’яўляецца мая маці Ірына Уладзіміраўна. Моцная па натуры, працавітая, клапатлівая, з ранняга дзяцінства яна вучыла не падманваць і быць добрым чалавекам не толькі ў сям’і, але і ў грамадстве. І мая галоўная адказнасць – гэта не падвесці яе. Я амаль кожныя выхадныя наведваю Капыль, каб дапамагчы маці ў хатніх справах.
Хачу сказаць вялікі дзякуй маме за тое, што дала мне жыццё і выхавала мяне такім, якім я з’яўляюся цяпер.
Гутарыў Павел ШЭІН
Фота аўтара і Сяргея ЛАЗОЎСКАГА
У гутарковай мове могуць выкарыстоўвацца сінонімы да слова «бабуля» – «ба», «бабця» і іншыя.
Адразу заўважу, што вельмі многае на зямлі Бацькаўшчыны пачынаецца з прыказкі: хто бабе не ўнук? І вельмі дрэнна, што ёсць такія хлопчыкі, якія яшчэ з маленства пачынаюць не шанаваць сваіх бабуль. У старажытнасці нават каменных баб выраблялі – статуі з каменю. Такімі ж халоднымі былі, мусіць, і сэрцы гэтых майстроў… Сёння, у ХХІ стагоддзі, многія з нас усё яшчэ лепяць снегавых баб, якія адразу растаюць ад шчодрага сонейка. Але так не хочацца, каб унукі абыякава ставіліся да сваіх бабуль, каб раставала любоў і павага нашчадкаў да старэйшых прадстаўніц свайго роду!..
Праз стагоддзі да нас дайшлі розныя бабы. Маленства падаравала нам Бабу-Ягу з казак – злую вядзьмарку. Затым сустракаліся ўжо ў жыцці агонь-бабы, бой-бабы, хват-бабы – ну надта энергічныя жанчыны, мажныя, з задзірыстым характарам, заўзятыя ў працы. Шмат і базарных баб, нават сярод мужыкоў – сварлівых, грубых. Адным словам, бабка надвае варажыла… Зямляне вынайшлі нават бабіна лета.
Бясспрэчна, што для многіх з нас найлепшай бабай жыцця стала родная бабуля. Бабулька. Дзякуй вам, бабулькі-сонейкі зямлі роднай!
Менавіта бабулі, як, дарэчы, і дзядулі, з’яўляюцца важным духоўным складнікам пашыранай сям’і. У традыцыйнай культуры бабулі маюць выразную ролю, якая выяўляецца ў іх доглядзе за малодшымі дзецьмі ў сям’і. У тых выпадках, калі бацькі не могуць забяспечыць належны догляд за сваімі дзецьмі, бабулі і дзядулі могуць узяць на сябе ролю апекуноў або суправаджальнікаў. Так, у Іспаніі, штогод, пачынаючы з 1998 года, 26 ліпеня адзначаецца Дзень бабулі і дзядулі. Чаму б гэтае свята не пераняць нам, беларусам?
Канстанцін КАРНЯЛЮК,
краязнаўца г. Віцебск
