Наступила весна. Наши теплые куртки, шапки и зимние сапоги отправляются на хранение.
А что вместо них? Давайте разберемся, какие законы диктует мода этой весной и что интересного предлагают кутюрье
* цвета: изумрудный, желтый, коралловый, белый, светло-зеленый, кремовый, фуксия, оттенки ярко-красных, синий, черный, светло-серый и цвет камня;
* необычные модели с рельефной структурой, принтами (цветочные и геометрические) и броской декоративной отделкой;
* солнечные очки геометрических форм, очки-бабочки и «кошачий глаз»;
* кожаные сумки с рельефной структурой и этнические сумки-конверты с бахромой, раковинами и вышивками, а в качестве ручек — металлические цепочки с крупными звеньями;
* массивные ожерелья «XXL» в этническом стиле, бижутерия, имитирующая ритуальные украшения древних племен, модели из натурального или искусственного жемчуга и пластика;
* элегантные и изящные тонкие ремни, ремни-корсеты и варианты с массивными пряжками, «двойной» женский ремень с широким основанием и тонким ремешком сверху и ремень с небольшим бантиком.
Пальто:воплощение стиля и лаконичности
Этой весной наиболее популярными будут пальто с завышенной талией образца 60-х годов с громоздкими накладными карманами и широким поясом, с короткими рукавами, короткие пальто и кожаные. Отличительной чертой этого сезона станут стальной и золотой блеск. Дополните ваш стиль аксессуарами под пальто или плащ: очками, шарфиком, сумочкой – и вы будете в центре внимания!
Платья:простота и элегантность
В моде предстоящего сезона платья-футляры, романтичные расклешенные модели, платья-юбки и платья-рубашки. Одним из самых ярких открытий сезона станут оригинальные платья-пиджаки. Для вечерних платьев очень актуален дизайн с топом-бра и оригинальными вырезами, оборки в стиле нео-романтизма, асимметрия и скульптурный объем, а также женственный крой рукавов, открывающий плечи. Среди модных материалов для платьев – ткани с блеском, включая материалы с набивным рисунком, прозрачные ткани, кружево, плетеное и вязаное полотно, перфорированные материалы и кожа. Среди принтов наиболее актуальны цветочные, анималистичные и графические рисунки, особенно полоски и квадраты.
Юбки:ретро и футуризм
Фасоны модных юбок нового сезона весьма разнообразны: модели расклешенного и облегающего силуэта, завышенная линия талии, юбка-брюки. Длина модных юбок может быть любой — от мини до макси. В моде неровный срез подола геометрических форм, асимметричные вырезы, а также юбки «с запахом» или его имитацией, складки, плиссе и воланы. Кроме прозрачных тканей актуальны гладкие и кожа рептилий, замша, материал с блеском, грубое льняное полотно, бахрома, а также ткани с пайетками.
Брюки: женственность и эксцентричность
Очень актуальна эстетика ретро 70-х, увеличенный объем и длина, яркие расцветки и принты. Одни из самых популярных фасонов модных брюк нового сезона – бананы и шаровары, брюки-клеш, зауженные и прямые брюки со стрелками и без, а также разнообразные модели широких брюк, для которых часто используется оригинальный асимметричный крой и легкие, летящие ткани. Увеличенная длина стала бесспорным трендом модных брюк сезона, также актуальна восточная тенденция совмещения укороченных брюк и длинного верха. Актуален мелкий геометрический, цветочный и растительный принт, различные рисунки, надписи и абстракции.
Обувь: универсальность и изящество
Женские сапоги и ботильоны на высоком каблуке, а также на танкетке и абсолютно плоской подошве в этом сезоне на пике моды. Среди моделей модных туфель наиболее актуальны лодочки с вырезанным носком, туфли без пятки с ремешком, а также мулы – туфли без задника и застежки. Женская обувь в спортивном стиле представлена яркими кедами и кроссовками, актуальны стилизованные модели сапог и ботильонов на танкетке или высоком каблуке. По-прежнему в списке модных трендов вырезанный носок и пятка у сапог, ботинок и ботильонов, также актуальны необычные вырезы у туфель. В моде сапоги из переплетения ремешков, один из элементов нового дизайна – перемычка между пальцами.
РОЗА — символ женского начала и любви. Белые и красные розы — надежда на продолжительные отношения и пылкие чувства, розовые — символ семейного счастья, желтые — мимолетные и свободные отношения.
ТЮЛЬПАНЫ — радость встречи с любимым человеком. Белые тюльпаны говорят о нежности и самых серьезных намерениях, розовые — о застенчивости, красные тюльпаны заменят объяснение в любви. Желтые тюльпаны вовсе не вестники разлуки, а еще один солнечный весенний день и очередная улыбка.
МИМОЗЫ — символ неизменности и постоянства. Мимоза снимает стресс, избавляет от усталости, наполняет душу оптимизмом. 
— Оксана Петровна, существуют ли какие-то правила, соблюдая которые можно быть всегда на высоте?
— Конечно, существуют. Давайте условно выделим несколько принципов, благодаря которым вы обеспечите себе красоту и ухоженный вид.
Правило №1 – следите за пищеварением. Кишечник должен работать, как часы. А здоровье нашего кишечника зависит от еды: свежие овощи и фрукты, чистая вода, салаты и каши, а также чай из ромашки по утрам, который прекрасно тонизирует кожу. Здесь огромную роль играет и количество выпитой воды, от которой напрямую зависит гладкость и упругость нашей кожи. Ежедневно выпивайте 1,5-2 литра не кипяченой воды – и вскоре увидите результат: кожа станет гладкой, сияющей и бархатистой.
Правило №2 – полноценный сон. Недосыпание – злейший враг красоты кожи и волос. Старайтесь ложиться спать в такое время, чтобы удавалось хорошо выспаться. Именно благодаря сну человек, кроме телесного расслабления, очищается морально – после сна стираются эмоции, лишняя информация и остается только факт в памяти.
Правило №3 – свежий воздух – друг красоты! Если вы целый день сидите в офисе, пройдите домой пешком хотя бы несколько остановок. Форточки и окна должны быть постоянно открыты, а зимой как можно чаще. В выходные устраивайте длинные прогулки на свежем воздухе.
И еще один важный секрет сохранения красоты и молодости – баня (особенно хорошо, когда в бане все сделано из дерева).
Правило №4 – витамины. Зимой больше всего витаминов в сухофруктах, так что побольше употребляйте компот из них, курагу и изюм добавляйте в овсяные хлопья по утрам, регулярно пейте настой шиповника. Из числа «чудо-продуктов» можно назвать фасоль и чернику, капусту брокколи и овсянку, апельсины, желтую тыкву, сою, лосось, шпинат, черный и зеленый чай, помидоры, индейку, орехи и йогурт. Чтобы результат стал очевиден, все перечисленные продукты надо есть хотя бы 4 раза в неделю.
Правило №5 – внутренний настрой и состояние души. Секрет сохранения молодости состоит в том, чтобы избегать отрицательных эмоций. Если вы любите шутить и смеяться, доброжелательны и никому не завидуете, если у вас есть любимое занятие, то старость ваша будет иметь красивое молодое лицо.
— Оксана Петровна, может у вас есть какой-нибудь секрет, как продлить молодость?
— Да, пожалуй, есть. Существует так называемый «элексир молодости». Считается, что этот состав действительно мощно омолаживает клетки, поэтому пить его рекомендуется с 30-летнего возраста.
— Благодарю за беседу.
РЕЦЕПТ: 200 гр. ромашки, 100 гр. бессмертника, 100 гр. зверобоя и 100 гр. березовых почек перемешать и измельчить. 1 ст. л. смеси настоять в 0,5 л горячей воды (в термосе), процедить. Выпить вечером перед сном один стакан настоя с ложкой меда и утром за полчаса до еды. Пить в течение месяца. Повторный курс – через пять лет.
Беседовала Виктория СТРЕЛКИНА
ДАТЫ. СОБЫТИЯ. ЛЮДИ.
321 г. — римский император Константин I Великий провозгласил воскресенье днем отдыха. В этот день рынки должны были закрываться, а государственные учреждения – прекращать всякую деятельность за исключением операций по освобождению рабов. Никаких ограничений на земледельческие труды, в которых принимало участие подавляющее большинство населения, не налагалось. С тех пор в христианских странах воскресный день считается праздником — днем, когда верующие обычно посещают церковь. В некоторых странах, в которых официальной религией является ислам, а также в Израиле, воскресенье является обычным рабочим днем.
1872 г. — родился Василий ЗОЛОТАРЕВ, композитор, педагог, народный артист, лауреат Государственной премии. В 1933—1941 годах преподавал в Белорусской консерватории. Среди его учеников: А. Богатырев, М. Крошнер, Д. Лукас, В. Оловников.
1962 г. — на экраны вышел фильм Юрия ЧУЛЮКИНА «Девчата», в котором играли Надежда Румянцева, Инна Макарова, Николай Рыбников, Михаил Пуговкин.
ИМЕНИНЫ: Православные: Андрей, Афанасий, Виктор, Владимир, Федор, Филипп, Николай, Елизавета, Ирина, Прасковья.
Католические: Маргарита, Перпетуя, Тереза.
НАРОДНЫЙ КАЛЕНДАРЬ: Маврикий. Считалось, что именно в этот день прилетают домой грачи, скворцы и ласточки. При этом подмечали: если птицы прилетели раньше положенного дня — это к скорой весне. Говорили и так: «Ранние ласточки — к счастливому году».
Благоприятный день. Убывающая Луна в знаке Козерог.
У гэты дзень «Слава працы» пісала:
1964 г. — “Поспех на веснавой сяўбе будзе залежаць не толькі ад работы тэхнікі, але і ад зладжанай работы коннага транспарту. Аднак у гэтых адносінах мы сустрэліся з вялікімі цяжкасцямі. Вазоў і збруі ў гандлёвай сетцы раёна чамусьці няма. Каб закупіць вазы, гужы, пастронкі мы вымушаны ехаць у Слуцк, Грэск, Чэрвень і іншыя раёны. Гэта тлумачыцца абыякавасцю кіруючых работнікаў раённай гандлёвай сеткі”.
1974 г. — “Пры Цімкавіцкай чыгуначнай станцыі 27 гадоў існуе пітомнік дэкаратыўных дрэў і кустарнікаў. За гэты час адсюль рэалізавана 1000 дрэўцаў розных парод, якія ўпрыгожылі не толькі чыгуначныя прысады, але і многія населеныя пункты Капыльшчыны і іншых раёнаў Міншчыны і, нават, скверы Арла і Варонежа”.
[/caption]
Заўтрашні ўрачысты дзень стане святочным не толькі для ўсіх жанчын, але і для нашага героя. І гэта не дзіўна, паколькі нарадзіўся ён 8 сакавіка (роўна 60 гадоў таму), чым і зрабіў самы цудоўны падарунак сваёй маці — вясковай настаўніцы. “Шэсцьдзесят гадоў праляцелі неяк непрыкметна, — разважае Віктар Канстанцінавіч. — Здаецца, зусім нядаўна для нас, вясковых юнакоў і дзяўчат, гучаў апошні школьны званок у роднай Салтанаўшчыне, што ў Нясвіжскім раёне, былі вучоба ў Віцебскім ветэрынарным інстытуце і першае працоўнае месца ў саўгасе “Лясное” на Капыльшчыне ў якасці старшага ветурача. І вось ужо скроні кранула сівізна, выраслі і знайшлі свой шлях у жыцці любыя дачушкі Вераніка і Рыта, я ўжо трэці год узначальваю ААТ “Скабін”, а заўтра зраблю свой першы крок у новым статусе — пенсіянера. Праўда, на “заслужаны адпачынак”, як далікатна называюць пенсію, пакуль не збіраюся — ёсць сілы, магчымасць, а галоўнае, вялікае жаданне працаваць. А што будзе праз год-два — час пакажа”.
Наша гутарка з Віктарам Канстанцінавічам адбылася напярэдадні яго юбілею, у рэдакцыйным кабінеце, куды ён прыехаў, адсунуўшы на кароткі час свае штодзённыя клопаты. А яны ў кіраўніка сельгаспрадпрыемства бясконцыя. З уласцівай яму далікатнасцю і нежаданнем прыцягваць увагу да сваёй асобы доўга не згаджаўся на напісанне нарыса пра сябе. Аднак аказаўся на дзіва цікавым суразмоўцам, які раскрыўся зусім з іншага боку. Па службовых абавязках даводзілася часта сустракацца з Віктарам Канстанцінавічам. І заўсёды адзначала для сябе яго добразычлівасць, вялікую кампетэнтнасць ва ўсіх справах, што тычыліся гаспадаркі, грунтоўнасць у выказваннях і дзеяннях. А тут размова пайшла пра асабістае, нават недзе патаемнае, пра што не будзеш крычаць на ўсіх скрыжаваннях. І перш за ўсё пра сям’ю, жонку, да якой ён адносіцца так пяшчотна і пра якую з гонарам гаворыць: “Яна самая лепшая!”
Іх каханне можна назваць раманам у лістах. Пазнаёміліся ў 1975 годзе — Віктар толькі-толькі інстытут скончыў. Месца знаёмства — як і ў многіх маладых людзей таго часу — на вяселлі. Мабыць, з першага позірку яны зразумелі, што створаны адзін для аднаго, і таму іх не спалохалі ні рэдкасць сустрэч, ні вялікая адлегласць, якая раздзяліла іх. “За два гады, якія прайшлі ад знаёмства да нашага вяселля, мы з Марыяй бачыліся толькі 3-4 разы, — расказвае Віктар Канстанцінавіч. — Пасля “Ляснога”, дзе адпрацаваў толькі паўгода, я перайшоў у саўгас “Доктаравічы” на пасаду галоўнага ветэрынарнага ўрача, адсюль, у маі 1976 года, мяне прызвалі ў Савецкую Армію — трапіў у Забайкальскую ваенную акругу. І ўвесь час мы з Марыяй дасылалі адзін аднаму лісты. За 300 дзён службы я напісаў іх больш за 150. Кінеш канверт у паштовую скрынку, пройдзе некалькі гадзін, і зноў хочацца, хоць на паперы, выказаць свае думкі дзяўчыне, якая з кожным днём станавілася ўсё больш дарагой і жаданай. І шукаеш вольную хвіліну, каб схіліцца над аркушам”.
[caption id="attachment_25305" align="aligncenter" width="443" caption="Вось такімі маладымі і прыгожымі пазнаёміліся яны ў 1975 г."]
[/caption]
Пасля звальнення ў запас Віктар Станкевіч вярнуўся ў саўгас “Доктаравічы” і пры адной з першых сустрэч з Анатолем Буцько, які ў той час быў дырэктарам гаспадаркі, сказаў, што мае сям’ю, што жонка — настаўніца пачатковых класаў і яе трэба працаўладкаваць. Анатоль Мікалаевіч нават не здагадваўся, што яго галоўны ветурач яшчэ і не заікаўся так званай “жонцы” пра свае планы. Тым не менш, вольнае месца для маладой настаўніцы з Брэстчыны ў Доктаравіцкай школе знайшлося, і хутка Віктар раскрыў свае намеры і перад будучай нявестай. Згулялі вяселле, і паімчалі дні сумеснага жыцця. Менавіта паімчалі, паколькі хапала клопатаў і ў Віктара Канстанцінавіча, які ў 1983 годзе прыняў прапанову тадышняга старшыні калгаса “Піянер” Леаніда Чаркаса стаць яго намеснікам, і ў яго маладой жонкі. Дарэчы, на гэтай пасадзе Станкевіч затрымаўся на 17 гадоў з перапынкам на два гады, калі камуністы гаспадаркі аказалі яму давер і абралі старшынёй партарганізацыі калгаса. У 2000 годзе Станкевічы зноў памянялі месца жыхарства — пераехалі ў Скабін, куды іх паклікаў А. М. Буцько. І зноў пасада намесніка старшыні сельгаспрадпрыемства, а пасля таго, як Анатоль Мікалаевіч пайшоў на адпачынак, Віктар Канстанцінавіч узначаліў калектыў.
Пра тое, што праца ў сельскай гаспадарцы няпростая (а тым больш у кіраўніка!), мае свой рытм і не вельмі прытрымліваецца распарадку, гаварыць не даводзіцца. Таму ў сямейным жыцці, у вядзенні хатняй гаспадаркі ўсе асноўныя клопаты кладуцца на плечы жонкі. Так і ў сям’і Станкевіч. “Мая Марыя Антонаўна — сапраўдны працаголік. Інакш і не назавеш, — адзначае наш герой. — Кажуць, што ідэальных людзей не бывае, але мне, здаецца, пашанцавала, бо мая жонка практычна цалкам адпавядае гэтым якасцям. Усяго ў жыцці здаралася, былі і невялічкія сваркі, але самае галоўнае, што мы заўсёды ўмеем знаходзіць кампраміс. Не саромеемся сказаць, што былі вінаватыя. Таму, відаць, і пранеслі праз 36 гадоў сумеснага жыцця такія цёплыя адносіны адзін да аднаго”.
А яшчэ яны любяць разам спяваць. У гады сваёй маладосці былі актыўнымі ўдзельнікамі мастацкай самадзейнасці, ды і цяпер не згубілі ранейшага запалу. Заўсёды сябраваў Віктар Канстанцінавіч і са спортам. У студэнцкія гады меў І разрад па лёгкай атлетыцы, валейболе, баскетболе, выступаў за абласную зборную каманду таварыства “Ураджай”, у складзе зборнай каманды сельскагаспадарчых ВНУ Беларусі прымаў удзел у першынстве Савецкага Саюза, ды і падчас службы ва Узброеных Сілах абараняў гонар Забайкальскай ваеннай акругі. Цяпер жа стараецца, калі ёсць такая магчымасць, правесці гадзіну-другую ў басейне.
“Мне заўсёды вельмі шанцавала на добрых людзей, якія былі дарадчыкамі ва ўсіх справах, — адзначае Віктар Канстанцінавіч. — Я і прафесію сваю – ветурач — абраў па прыкладзе Мікалая Усовіча, галоўнага ветурача нашага калгаса імя Кірава, дзе я працаваў год пасля заканчэння школы, і якому аддаў усё сваё свядомае жыццё мой бацька. Самымі лепшымі словамі заўсёды ўспамінаю кіраўнікоў гаспадарак “Лясное”, “Доктаравічы”, “Піянер”, “Скабін”, з якімі мяне звязаў лёс. А яшчэ хачу сказаць, што вельмі цяжка было б справіцца з усімі жыццёвымі нягодамі, калі б на дапамогу не прыходзілі сапраўдныя сябры. А іх у нас нямала, і сяброўства гэта ўжо праверана гадамі, бедамі і радасцямі. Калі здараюцца ў нашай сям’і нейкія святочныя бяседы, першы тост я заўсёды падымаю менавіта за сяброў”.
Заўтра, за святочным сталом, прымаючы віншаванні ад усіх дарагіх яго сэрцу людзей, Віктар Канстанцінавіч, напэўна, крыху пашкадуе, што не будзе поруч яго брата, які жыве зараз у сонечнай Каліфорніі, аднак парадуецца, што яго любыя жанчыны — жонка, дочкі, унучка Віталінка, якой толькі-толькі споўніўся годзік, — заўсёды побач, такія ж прыгожыя і шчаслівыя, аб’яднаныя вялікім пачуццём, якое завецца — КАХАННЕ.
Маргарыта САКОВІЧ
Фота з сямейнага архіва сям’і Станкевіч.
Вось такімі маладымі і прыгожымі пазнаёміліся яны ў 1975 г.
