Для водителя автобуса филиала «Автомобильный парк № 21» ОАО «Миноблавтотранс» Ивана Коледы главным жизненным ориентиром стала искренняя преданность однажды выбранной профессии.
Для руководителя народного театра игры и юмора «Капыльскія пацехі» РЦК Любови Голубович сфера культуры стала не просто местом работы, а самой сутью жизни.
История успеха директора Копыльского государственного колледжа Анатолия Петкевича имеет особую символичность: свой путь к профессиональным вершинам он начинал с родных стен, став выпускником названного учреждения образования.
Имя уроженки Копыля, главного научного сотрудника лаборатории морфологии РНПЦ травматологии и ортопедии, заслуженного врача Республики Беларусь Людмилы Пашкевич давно вписано в историю белорусской медицины.
Антон Смольский – почетный гражданин Копыльщины, человек, который доказал: большие победы рождаются не в столичных центрах, а в обычных школах, где главное – характер и трудолюбие.
В первых числах августа свой юбилей отметила заведующий Тимковичской участковой больницы Валентина Островская. За ее плечами – без малого полвека преданного служения медицине и десятки спасенных жизней.
Алеся Марціновіча называюць адным з самых плённых даследчыкаў нацыянальнай памяці. Хоць яго біяграфічны пачатак звязаны са Случчынай, менавіта капыльская зямля стала для творцы тым месцам, куды заўсёды імкнецца душа.
Подзвіг Вікенція Драздовіча падчас знакамітага Лаўскага бою стаў узорам мужнасці і бязмежнай любові да Радзімы. Яго імя назаўжды засталося ў памяці народа.
Невялічкая вёска Дзягцяныя. Сёння яна знаходзіцца на захадзе Капыльшчыны на самай мяжы з Клецкім раёнам. А тады, у 1939-м, гэта была памежная зона: амаль кіламетр – і ты ў панскай Польшчы.
У кабінеце дырэктара Капыльскага кааппрама Тамары Абрамовіч на працоўным стале знайшли сабе месцы не толькі афіцыйныя паперы. Там, сярод строгіх графікаў, жывуць кветкі. І букеты руж у вазах, і раскідзістыя заморскія вазоны. Дзіва што – сапраўдны міні-ананас ды лімон, на галінках якога жаўцеюць лімончыкі. Яна даглядае іх сама, знаходзячы ў гэтым штодзённым рытуале асаблівы спакой. І ў гэтым, бадай, уся гераіня аповеду: каб нешта вырасла – ці то экзатычны плод, ці то магутнае прадпрыемства – яго трэба сагрэць цяплынёю душы.
