[/caption]
Программа турслета была насыщенной и состояла из нескольких конкурсов. Вначале ребята попробовали свои силы в полосе препятствий, где команда из 6 человек преодолевала на время ряд этапов: вязание узлов, бревно, навесную переправу, параллельные перила, транспортировку пострадавшего, маятник, гать, подъем-траверс-спуск. Причем за каждую ошибку начислялись штрафные очки. В этом конкурсе лучшую подготовку показала команда УО «ГОСШ №2 г. Копыля» (руководитель команды Александр Шакун).
[caption id="attachment_10763" align="aligncenter" width="443" caption="Ребята из гимназии №1 на завязывании узлов"]
[/caption]
Во втором конкурсе «Туристские навыки» команды с удовольствием демонстрировали умение искусно водить велосипед, преодолевая, при этом, различные преграды. Лучше всех здесь выступила команда УО «Потейковская ГОСШ» (руководитель Анатолий Водопьян). Определение азимута, умение ориентироваться на местности – необходимый навык любого уважающего себя туриста. Команда ГУО «Дзержинский УПК д/с – ОБШ» (руководитель команды Юрий Романейко) доказала, что в лесу она точно не заблудится. Как представляют себе туристическую романтику ребята, объяснил конкурс стенгазет, работа над которыми шла в течение всего дня соревнований. Жюри оценивало тематику, оригинальность, качество выполнения работы. Не подвело воображение команду ГУО «Гимназия №1 г. Копыля» (руководитель Борис Конопляник).
Во внеконкурсной программе ребята попробовали силы в перетягивании каната. За упорство, стремление к победе они были награждены грамотами районной организационной структуры ДОСААФ в номинации «Самая сильная команда».
Завершился слет конкурсом туристской песни, где ребята, сидя у костра, демонстрировали свои вокальные данные, исполняя песни под гитару.
[caption id="attachment_10764" align="aligncenter" width="443" caption="Перетягивание каната"]
[/caption]
Закрытие мероприятия проходило торжественно. Ребят поздравил с победой начальник отдела образования райисполкома Алексей Абросимов и вручил грамоты победителям. По итогам всех этапов программы 1 место досталось ГУО «Гимназия №1 г. Копыля», 2 место – УО «ГОСШ №2 г. Копыля», 3 место – УО «Потейковская ГОСШ». Также от отдела по делам молодежи райисполкома и РК ОО «БРСМ» всем участникам вручили памятные подарки.
И хотя турслет длился всего один день, ребята остались довольными, хорошо отдохнули, загорели и даже успели подружиться. Хотелось бы сказать слова благодарности командам и их руководителям за активную жизненную позицию и желание поддержать старую и добрую традицию проведения районных школьных турслетов, а учащимся гимназии №1 пожелать успехов на обла- стном турслете, который состоится с 21 по 23 июня в д. Подбережье Пуховичского района.
Сергей Мелешко,
директор ГУО «Копыльский районный центр детского туризма и краеведения»;
Сергей ЛАЗОВСКИЙ
Гады ідуць спешна, і ўсё менш і менш застаецца сведак таго страшнага часу, якія змагаліся з гітлераўскай навалай. А тым, хто жыве, напамінаюць шматлікія раны. Перад імі ажываюць малюнкі жорсткіх баёў і помняцца твары санітараў, медсясцёр, урачоў, якія выцягвалі іх, параненых, залітых крывёю, з самага пекла. Ім нават не верыцца, як кволыя, маладыя дзяўчынкі, не зважаючы на пікіруючыя нямецкія бамбардзіроўшчыкі і кулямётную траскатню, выцягвалі з поля бою іх з перабітымі нагамі, без памяці. Аб подзвігу медыкаў Капыльшчыны, якія выратавалі шмат байцоў і нават генералаў, пойдзе аповед.
А пачыналася гэтая дарога да подзвігу на пачатку вайны вельмі цяжка. Неба было чорным ад варожых самалётаў. Яны неслі смерць і пажары. Варожыя дэсанты перакрывалі шляхі для адступлення нашых войск, і першы перыяд вайны для краіны Саветаў быў самы страшны. Менавіта медыкі не панікавалі, а першымі кідаліся на дапамогу да параненых байцоў. Вось як успамінала выдатніца аховы народнага здароўя ўрач Старыцкай бальніцы Зінаіда Іванаўна Маскалевіч. 3 байцамі Беластоцкага гарнізона яна адна з першых убачыла самазадаволеныя твары гітлераўцаў з закасанымі рукавамі, але трапныя чэргі нашых кулямётаў і яе аўтамата прымусілі гэтых пачвараў павярнуць назад, але і нашых байцоў іх «шмайсеры» каго забілі, каго паранілі. Так яна адчула подых смерці. Наша зямлячка аказала дапамогу параненым салдатам. Тут яна пазнаёмілася з будучым камандзірам партатрада Шастапалавым, што будзе дзейнічаць на Капыльшчыне. Другая атака немцаў была больш масіраванай, з мінамётным і артылерыйскім абстрэлам, пасля якой засталіся лічаныя байцы. Нейкім цудам санітарная машына з параненымі і іх камандзірам вырвалася з «абдымкаў» ворага. «Неяк праскочылі Слуцк і, калі прыбліжаліся да Мінска, дарогу перарэзалі нямецкія дэсантнікі», — успамінала Маскалевіч. Лёгкараненыя байцы хутка выскачылі з машыны і лясамі, балотамі пайшлі на ўсход, а цяжка параненыя аказаліся ў палоне фашыстаў. Яны загадалі вадзіцелю адвезці ўсіх у лагер для ваеннапалонных у Слуцк. У Шышчыцах вяскоўцы накармілі пасажыраў «санітаркі» і параілі ехаць у Грэскую бальніцу.
Ваенфельчар Маскалевіч знайшла ў грэскіх медыкаў падтрымку. Тут яна разам з імі хутка паставіла на ногі 15 салдат, якія пайшлі ў рады народных мсціўцаў. Зінаіда Іванаўна ўвайшла ў падпольную групу і не раз рызыкавала сваім жыццём, ратуючы ад смерці партызан і падпольшчыкаў.
Нямецкая арда цясніла нашы часці, якія адступалі па Капыльскім раёне. У баях многія гінулі, а параненых ратавалі вяскоўцы. Вялешынец Антон Раманавіч Валога, па прафесіі ветфельчар, не думаў не гадаў, што давядзецца аказаць меддапамогу двум савецкім афіцэрам. Па дарозе Бабоўня-Шышчыцы адступалі з баямі часці генерала Русіянава. Кулямётная чарга з нямецкага танка параніла ў грудзі аднаго афіцэра, другому пашкодзіла нагу, іх давялося лячыць, прамыў раны чырвонаармейскім камандзірам і перавязаў. У аднаго з іх часта ішла кроў з горла і раны і таму вясковы выратавальнік адвязе афіцэра ў Капыльскую бальніцу як свайго сваяка і аддасць у рукі ўрача Івана Лепяцілы. Зразумела, рызыкаваў сваім жыццём Валога, рызыкаваў і Лепяціла, які выратаваў шмат салдат і афіцэраў, што не змаглі вырвацца з варожага акружэння. Бо за патрыятычныя дзеянні немцы штодзённа вешалі ратавальнікаў у Капылі. А выратавалі Валога і Лепяціла будучага Героя Савецкага Саюза камандзіра партбрыгады «Буравеснік» Міхаіла Глебавіча Мармулева.
Антон Валога пасля вызвалення Беларусі будзе ў дзеючай арміі санінструктарам, а Іван Лепяціла галоўным урачом партызанскага атрада. Медыкі выратуюць шмат воінаў.
Падраздзяленні Русіянава дадуць бой каля вёскі Старыца, і будуць адступаць у бок Масквы, праславяцца ў абароне сталіцы. Адступаючыя байцы не змаглі падабраць усіх параненых, але тыя не засталіся ў бядзе, іх забралі жыхары Старыцы і прылеглых вёсак. Асабліва вызначылася прыгожая дзяўчынка-камсамолка Алена Забела разам з сяброўкай Лідзіяй Красноўскай. Прыцемкамі, калі вораг пачаў драмаць, адшукалі першага параненага, перавезлі, пераапранулі яго ў цывільнае адзенне. Хаваўся ён у невялічкім свірні на ўскрайку вёскі. Затым, калі ўзыходзіла сонейка, знайшлі сярод канюшыны яшчэ аднаго салдаціка, які стагнаў ад болю. Дапамог яго адвесці ў названы свіран Рыгор Горбач, які падбіраў траву і вёз дадому. У суседа Луцэвіча сцякалі крывёю тры воіны. Яна іх хуценька перавязала і пабегла да ўрача Віктара Плявакі ў Грозаўскую бальніцу. I хоць там ужо гаспадарылі гітлераўцы, яна з ім дамовілася, як скрытна прывезці параненых у бальніцу. Вечарам іх адвёз ужо названы Іван Луцэвіч, а затым яна забрала акрываўленых байцоў у іншых жыхароў і завезла ў Грозава. Урач выратаваў ад смерці ўсе 18 чырвонаармейцаў, якіх даставіла яму Алена. Адны з іх пасля выздараўлення пайшлі ў партызаны, а іншыя дабраліся да сваіх часцей. Вось так, рызыкуючы жыццём, паўсюль на Капыльшчыне патрыёты дапамагалі стаць у строй нашым воінам. Вядома, Алена Аляксандраўна Забела - цётка акадэміка А. Кавалені, здзейсніла вялікі подзвіг і пра гэта нікому не расказвала, лічачы, што кожны савецкі чалавек мог здзейсніць такі ўчынак. Але яе сяброўка Красноўская думала, што Лена заслугоўвала самай высокай узнагароды, ды і Плявака таксама.
Іван ІГНАТЧЫК
(Працяг будзе)
[/caption]
На первом этаже Быстрицкой участковой больницы разместилась амбулатория на 40 посещений в смену. Здесь также работает дневной стационар. За участком закреплены ФАПы: Ванелевичский и Докторовичский, где работают замечательные люди, профессионалы своего дела. «Сегодня коллектив участковой больницы полностью удовлетворяет потребности по уходу за больными, по поддержанию порядка медицинского учреждения, — рассказывает заведующий больницей. — В основном здесь трудится молодежь. Недавно пришел работать участковый врач-педиатр. Проблему недостающих кадров решает районная больница, откуда 2 раза в неделю к нам приезжают врач-терапевт и онколог».
С апреля 2009 года на базе Быстрицкой участковой больницы был открыт хоспис для оказания паллиативной помощи преимущественно онкологическим больным, которые прошли все методы лечения злокачественных новообразований. В зону обслуживания входят 12 районов Минской области: Копыльский, Несвижский, Солигорский, Слуцкий, Ст.-Дорожский, Любанский, Столб- цовский, Червенский, Клецкий, Дзержинский, Узденский, Пуховичский. Понятие «паллиативная» (медицина, помощь) происходит от латинского «pallium» и означает «покрывало, покров, покрытие». Иными словами, это защита, всесторонняя опека и помощь пациентам, страдающим далеко зашедшими прогрессирующими заболеваниями, основной задачей которой является улучшение качества жизни и облегчение страданий неизлечимо больного.
Хоспис рассчитан на 25 койко-мест. За пять месяцев текущего года 283 нуждающимся была оказана медицинская помощь. Здесь работают особые люди, те, которые способны каждый день соприкасаться с человече- ским горем. Это высококвалифицированные врачи и медсестры, обладающие знаниями в области клинической медицины, онкологии и психотерапии, а также санитарки.
В стационаре больные находятся на свободном режиме: близкие и родные могут их посещать и принимать участие в уходе. Обстановка максимально приближена к домашней: удобные кровати, картины на стенах, цветы. В свободное время, которого у них более чем предостаточно, можно посмотреть телевизор, поиграть в шашки или шахматы, заняться вязанием или почитать, можно даже сходить на озеро, на рыбалку. Молодые пациенты предпочитают переживать свалившуюся на них болезнь в одиночестве. Пожилым людям, как правило, необходимо общение. Поэтому лечение и забота пациентов складываются из свободного общения между ними и обслуживающим персоналом, отличного ухода и непрерывной всесторонней медицинской помощи. Именно люди в белых халатах помогают больному достойно пережить столь сложный период жизни. Их поддержка зачастую важнее для пациентов, чем поддержка семьи.
Помимо медицинской помощи, которая связана, в широком смысле слова, с обезболиванием, уходом за больными и контролем над симптоматикой, то есть со всем, что входит в понятие паллиативной медицины, оказывается психологическая поддержка как больным, так и их родственникам. «Особая роль здесь отводится духовной поддержке, ее мы осуществляем с помощью представителей различных религиозных конфессий, — отмечает Сергей Александрович. –- У нас есть договоренность с настоятелем Лешнянской церкви, а также с ксендзом. Приходят к нам и послушники евангельской веры, которые всегда приносят предметы первой необходимости: разовые простыни, полотенца, памперсы. Посещают нас и добровольцы — простые люди, которые хотят внести свой небольшой вклад в помощь больным. В общем, хоспис – это обитель добра и милосердия. Хотя это и громко звучит, но это так».
Стоит отметить, что данное учреждение принимает любую помощь. Помочь ему сегодня можно, став волонтером-добровольцем, тем самым окружить пациентов заботой, вниманием, любовью и состраданием, чтобы не оставить их наедине со своими проблемами.
В заключение нашей беседы своему коллективу в профессиональный праздник заведующий Быстрицкой участковой больницей пожелал крепкого здоровья, счастья, успеха и оптимизма. «У нас сложился коллектив единомышленников, которые выполняют свою работу профессионально, и за каждого из них я ручаюсь, — подчеркнул Сергей Александрович. — Все наши внутренние проблемы стараемся решать сообща, по принципу «один — за всех и все — за одного».
Татьяна БОХАН
Фото автора
Нашы чытачы пра тое, што прымусіла думаць і перажываць.
Іван Мікалаевіч БАБКО, намеснік начальніка ўпраўлення па працы, занятасці, сацыяльнай абароне, загадчык сектара занятасці
Абрадавала
Нарэшце пасля знясільваючай спёкі прайшлі дажджы, якія прынеслі прахалоду. І гэта не толькі палепшыла самаадчуванне, але і дало ўпэўненасці ў тым, што нашы вяскоўцы змогуць атрымаць годны ўраджай, што іх старанні не стануць дарэмнымі. А ў асабістым жыцці радуе тое, што на гэтым тыдні ў мяне пачаўся водпуск.
Давялося задумацца
Ужо не адзін месяц думаю аб тым, якім чынам дасягнуць таго, каб ніхто з жадаючых атрымаць рабочую прафесію не застаўся за бартом. Усім, хто мае патрэбу, наш сектар прапаноўвае свае паслугі па навучанні па шматлікіх напрамках.
Абурае
Выводзіць з раўнавагі нежаданне некаторых асоб, чые дзеці прызнаны тымі, хто мае патрэбу ў дзяржаўнай абароне, працаваць і пакрываць расходы.
Хвалюе
Сітуацыя з вывазам з Беларусі сацыяльна значных тавараў. Мяркую, што кожны, хто хоча дапамагчы сваёй краіне і сабе, павінен думаць пра тое, як зрабіць і рэалізаваць як мага больш даброт, а не пра тое, як нажыцца на сітуацыі, што склалася.
Падрыхтаваў Сяргей КОЗЕЛ
