Удзельнікаў 46-га Зорнага паходу студэнтаў і выкладчыкаў Беларускага дзяржаўнага педагагічнага ўніверсітэта імя М. Танка па месцах баявой і працоўнай славы беларускага народа сустракала на гэтым тыдні наша старажытная капыльская зямля. Выхаванцы вышэйшай навучальнай установы з факультэтаў псіхалогіі, рускай і беларускай філалогіі знаёміліся з паходжаннем, гісторыяй, памятнымі месцамі горада і раёна. У рамках мерапрыемстваў адбыліся сустрэчы, трэнінгі са школьнікамі і выкладчыкамі сярэдніх школ Капыльшчыны, а таксама шэраг спартыўных і забаўляльных праграм.
Сяргей ЛАЗОЎСКІ
НА ЗДЫМКУ: падчас сустрэчы ўдзельнікаў зорнага паходу на мяжы горада.
Фота аўтара 
У мінулым годзе конкурс адбываўся ў рамках 65-годдзя Перамогі і праходзіў ён з лютага па красавік, заключны канцэрт быў дадзены 9 Мая. Больш за сотню людзей выйшла на сцэну, якія раскрылі свае таленты і прадставілі творчы матэрыял для далейшай работы па развіцці культурна-выхаваўчай работы. Сярод іх – танцоры і гумарысты, тэатральныя артысты і дэкламатары, прадстаўнікі сольнага і вакальнага майстэрства. Узрост артыстаў быў таксама самы разнастайны: ад дашкольнага да пенсійнага. Выступленне ўсіх самадзейных калектываў пакінула самыя цёплыя ўспаміны і ўражанні ў сэрцах удзячных гледачоў. Зводныя канцэрты ўдзельнікаў самадзейнасці былі дадзены 3 ліпеня падчас правядзення свята вёскі Чарнагубава і ў вёсцы Варонаўшчына ў Дзень пажылых людзей.
Традыцыйна ў гэтым годзе правядзенне конкурсаў самадзейнасці пачнецца з канца студзеня па май. Як і ў мінулы раз, плануецца выступленне 8 калектываў, якім на гэты раз дадзена права выбіраць тэматыку самастойна: ад народных святаў і абрадаў да тэматычных праграм, прысвечаных чырвоным датам календара.
Адкрыў конкурс калектыў мастацкай самадзейнасці ААТ “Капыльскае” з праграмай, прысвечанай святу Вадохрышча (на здымку). Увазе гледачоў быў прадстаўлены святочны вечар “У гасцях у бабулі Алены”. Да галоўных герояў – гаспадара (Анатоль Крыга), гаспадыні (Жанна Дарашэвіч) і іх дачкі (Анжэла Віцебская) – у звычайную сялянскую хату завіталі дарагія госці, каб павіншаваць адзін аднаго са святам. Як прыгожа і арыгінальна выконвалі ўдзельнікі мерапрыемства падрыхтаваныя загадзя народныя песні, танцы. І калі ты хоць на адну хвіліну пранікаўся той вясёлай гісторыяй, якая адбывалася на сцэне, то міжволі ўзгадваў, як нашы продкі адзначалі калядныя вечары. Чаканні гледачоў, а іх была поўная зала, апраўдаліся, бо ў той вечар усе атрымалі зарад бадзёрасці і добрага настрою.
Наступным удзельнікам конкурсу мастацкай самадзейнасці стане калектыў аўтамабільнага парка №21 з праграмай, прысвечанай імянарачэнню. Прыемна, што на гэты раз сваю пра-граму пакажа і Цімкавіцкі народны тэатр. У іх праграме будзе спектакль вядомага драматурга Аляксея Дударава “Не пакідай мяне”. Дарэчы, 18 лютага тэатру патрэбна будзе гэтай п’есай абараніць званне народнага.
Школа мастацтваў сумесна з сельскай бібліятэкай і літаратурным музеем Кузьмы Чорнага будзе прадстаўляць праграму, прысвечаную Дню абаронцы Айчыны. Віншаванні жанчынам у іх дзень будуць гучаць з вуснаў самадзейных артыстаў дзіцячага садка, хлебапрыёмнага ўчастка Клецкага камбікормавага завода, буракапункта, чыгункі і лесагадавальніка. Свята гукання вясны будзе прадстаўлена калектывам Цімкавіцкай сярэдняй школы, а вячоркі пакажа калектыў участковай бальніцы. Заключным акордам стане свята, прысвечанае 100-годдзю з дня нараджэння заслужанай настаўніцы школ БССР, заснавальніка і рэжысёра народнага тэатра, вялікага актывіста культурнай і асветніцкай работы Раманенкі Зінаіды Іосіфаўны. У свяце прымуць удзел усе калектывы мастацкай самадзейнасці, мясцовыя жыхары і актывісты, дэпутаты сельскага Савета.
Алена ОСТРЫКАВА,
старшыня Цімкавіцкага сельвыканкама,
Таццяна БОХАН,
загадчык аддзела пісьмаў і сацыяльных праблем газеты «Слава працы» 
Раиса Матвеевна Ясюченя более 5 лет ухаживает за жительницей д. Заполье Еленой Адамовной Луцевич, помогая справляться с мелкими бытовыми нуждами: убирает жилье, ходит в магазин за продуктами, приносит воду, дрова. Жизненный путь этой женщины во многом похож на судьбы старшего поколения: тяжелая послевоенная юность, работа в совхозе, когда с личным временем считаться не приходилось, ведь нужно было кормить семью. В двери ее дома не раз стучалась беда – потеряла сына, потом не стало и супруга. Дети давно выросли и покинули родной дом. Так Елена Адамовна осталась одна в своем доме, а на протяжении 10 лет и одна в деревне. Многих стариков с наступлением холодов дети забирают в городские квартиры, но Елена Адамовна ехать к своим отказывается, мол, дома и стены помогают. Теперь самый близкий человек для нее – социальный работник. 85-летняя женщина называет ее ласково и всегда на «вы». И созваниваясь по телефону с тремя сыновьями и дочерью, которые живут в Минске, всегда нахваливает свою Раю: то собрали с ней хороший урожай с приусадебного участка, душистый мед из собственных ульев, то вкусных разносолов на зиму закрыли…
Каждому приходу гостей бабушка бесконечно рада. Постоянно посматривает в окно, с нетерпением ждет социального работника, которая приносит новую художественную литературу, а также почтальона с любимой газетой «Слава працы». За чтением Елена Адамовна коротает свое свободное время. За чашечкой ароматного чая или кофе женщины говорят о житие-бытие, и легче становится на душе. А потом социальный работник поспешит к своим другим подопечным, их у нее – одиннадцать. И всех Раиса Матвеевна в нужный момент подбодрит добрым словом и улыбкой.
Символично и то, что наш приезд к Елене Адамовне Луцевич совпал с ее 85-летием. А небольшой подарок, который был вручен от председателя сельсовета Нелли Гусевой, безусловно, согрел душу пожилой женщины и еще раз доказал, что такие люди не забыты и всегда будут окружены заботой со стороны местной власти и государства.
Татьяна БОХАН
НА СНИМКЕ: председатель сельсовета Н. Э. Гусева (слева) и социальный работник Р. М. Ясюченя (в центре) поздравляют Е. А. Луцевич.
Фото автора 
В музыкальную школу я, можно сказать, пришел случайно. Скорее, по желанию своих родителей, чем по своему собственному. Я не представлял тогда, в девять лет, что окунусь в такую увлекательную стихию, как музыка, и что буду играть у самого Льва Михайловича Конопляника в эстрадном оркестре. Это произошло как-то незаметно для меня: уроки гитары чередовались с занятиями музыкальной литературой, сольфеджио и, конечно же, игрой на тромбоне. Этот строгий и торжественный инструмент покорил меня своим звучанием: нежным и пронзительным, а под управлением Льва Михайловича стал самым любимым.
Какими же профессиональными и человеческими качествами нужно обладать, чтобы так увлечь нас, подростков, избалованных компьютерными играми, игрой на музыкальных инструментах. Это удалось только одному человеку, который ежегодно собирает под своим крылом учеников музыкальной школы и снова и снова учит азам оркестровой грамоты. Тот, кто однажды попал в оркестр Льва Михайловича, навсегда останется его поклонником. И даже уехав из города, возвратится сюда, радуясь успехам своего педагога.
Пожалуй, все копыляне и не только, знают Льва Михайловича как музыканта, гитариста, исполнителя бардовской песни, но есть у него и много иных увлечений в жизни. Одним из таких является пристрастие к здоровому образу жизни. Им он увлек всю свою семью, а нынешним летом, и нас, своих учеников. Целую неделю мы вместе со своим педагогом путешествовали по водам Беларуси. На байдарках мы проплыли реки Березина, Неман, Ислочь. Вместе с увлечением красотой природы пришло и единение коллектива. До сих пор, собираясь вместе, мы вспоминаем свои водные приключения. И пусть не осталось фотоматериалов, в наших сердцах живут посиделки у костра, казусные приключения на воде и, конечно же, звуки гитары под звездным небом.
Кто-то из ребят нашего оркестра сказал: «За то, как и сколько Лев Михайлович занимается с нами, он достоин не только цветов, но и самого крутого автомобиля». Эти слова исполнились. Благодаря его деятельности и в результате победы на фестивале «Напеў зямлі маёй», Копыльская детская школа искусств получила новенький автобус.
Владислав ВОЛУЕВИЧ,
ученик 9 «А» класса УО «ГОСШ №3 г. Копыля»
