Да 90-годдзя Героя Сацыялістычнай Працы, Ганаровага грамадзяніна Капыльскага раёна Мікалая Андрэевіча Сухій.
Нарадзіўся Мікалай Андрэевіч Сухій на Мядзельшчыне. Маці працавала настаўніцай і несла дзецям выдатныя веды. А як ён ганарыўся бацькам, вясковым аграномам, які быў вядомы ў літаратурным коле. Ён любіў чытаць бацькавы цікавыя апавяданні, вершы і гумарэскі. З роду Сухій выйшаў генеральны канструктар самалётаў, двойчы Герой Савецкага Саюза, лаўрэат дзяржаўных прэмій Павел Іосіфавіч Сухій. Мікалай сустракаўся са сваім дзядзькам і вельмі ганарыўся ім.
Вайна закінула іх сям’ю на Саратаўшчыну, было цяжка, галадалі і працавалі на абаронных прадпрыемствах. З 1944 па 1947 гады Мікалай служыў у радах Савецкай Арміі.
Набыў вялікі вопыт, працуючы на розных пасадах, спачатку старшынёй райплана ў Вілейцы, намеснікам старшыні райвыканкама. Затым вучыцца ў Беларускім дзяржаўным інстытуце народнай гаспадаркі на эканаміста, закончыць аспірантуру і стане вучоным-эканамістам. А такія адукаваныя кадры ўсюды патрэбны: яго забіраюць на адказную пасаду ў Мінскі абкам КПБ.
У 1959 годзе трыццацісямігадовы Мікалай Сухій узначаліць выканкам Капыльскага раённага Савета дэпутатаў працоўных, а ў 1962 годзе стане першым сакратаром Капыльскага райкама партыі, з 1962 па 1966 гады – начальнікам раённага вытворчага ўпраўлення сельскай гаспадаркі.
Узгадвае Іван Вікенцьевіч Булат: “Новы кіраўнік раёна ўмела заняўся падборам кіруючых кадраў: саўгас “Цімкавіцкі” ўзначаліў Анатоль Паўлавіч Вайтовіч, які ў перспектыве таксама ўзначаліць наш раён. А як ён умела заўважыў арганізатарскія здольнасці Эдуарда Рыгоравіча Кароткіна, які зрабіў калгас “1 Мая” высокарэнтабельным, і па вопыт да якога ехалі спецыялісты-аграрнікі з усёй Міншчыны. Яго пратэжэ былі Аляксандр Іванавіч Яцэвіч з калгаса “Рассвет”, Васіль Іванавіч Яфімчык – калгас імя Дзяржынскага. Накіраваў ён у адсталы калгас “Шлях Камуны” Міхаіла Міхайлавіча Касінскага, а праз год-два той вывеў гаспадарку ў перадавыя”.
Віктар Адамавіч Семянкевіч, былы рэдактар райгазеты, казаў: “Умелы гаспадарнік быў Сухій, разумны чалавек, які мог размаўляць з кожным чалавекам. Асобны, тактычны падыход быў да кожнага кіраўніка прадпрыемства. Даводзілася часта сустракацца з ім у розных паездках па раёне. Назаўсёды ў памяці застанецца яго дабрыня. Калі мне ў 1963 годзе даверылі арганізаваць работу рэдакцыі газеты “Слава працы”, то я адчуў падтрымку з боку Мікалая Андрэевіча. Ён дапамагаў наладзіць дзейнасць рэдакцыі і друкарні. Выдзеліў памяшканні і заўсёды пытаўся: “Чым вам, журналістам, дапамагчы?”
Разбудаваўся Капыль, разбудаваліся вёскі раёна, а ў гаспадарках з’явіліся новыя мехдвары і фермы. У 1963 годзе за поспехамі ў павелічэнні вытворчасці малака і мяса Капыльскаму раёну быў уручаны пераходны Чырвоны сцяг ЦК КПБ і Савета Міністраў БССР, а таксама грашовая прэмія. Праз год першынство раёна падцвердзілася.
У 1966 годзе за дасягнутыя поспехі ў павелічэнні вытворчасці і нарыхтовак жыта, пшаніцы і іншых збожжавых культур начальніку вытворчага ўпраўлення сельскай гаспадаркі Мікалаю Андрэевічу Сухій і свінарцы калгаса “Крыніца” Алімпіядзе Адамаўне Трыгубовіч было прысвоена званне Героя Сацыялістычнай працы.
А ў жніўні 1966 года Сухій назначаецца першым сакратаром Салігорскага райкама партыі. Але ён помніў Капыльшчыну і са шматлікімі дэлегацыямі салігорцаў часта наведвае капыльскія гаспадаркі. Любіць ён наш край, у які ўклаў сваю энергію і душу. І дзе б ні працаваў пасля, сустрэўшы сваіх землякоў, як ён называў капылян, пытаўся: “Як там, у Капылі?” І радаваўся нашым перамогам і поспехам.
Ён узначальваў выканкам Мінскага абласнога Савета народных дэпутатаў. Адзначаны многімі ўрадавымі ўзнагародамі. Выбіраўся дэпутатам Вярхоўнага Савета БССР.
Яго жыццё заўсёды напоўнена жаданнем несці людзям дабрыню, павысіць іх дабрабыт, і з гэтай задачай Мікалай Андрэевіч спраўляецца паспяхова. І мы, капыляне, за гэта зычым яму моцнага здароўя, плённай грамадскай працы на пасадзе члена Савета старэйшын пры Мінаблвыканкаме.
Іван ІГНАТЧЫК, г. Капыль
На базе ОАО «Автопарк №21» была развернута станция обеззараживания транспорта. Когда посредники прибыли в автопарк, у входа их встретил начальник диагностической станции Анатолий Римашевский и четко доложил о порядке действий при радиоактивном загрязнении транспорта.
Дана команда на отработку практических действий, и специально выделенный автобус въезжает на КТП автопарка №21. Дозиметристы определяют степень его загрязнения. Места, что заражены наиболее сильно, они отмечают особо, чтобы в дальнейшем те были подвергнуты тщательной обработке. На КТП прибывает директор автопарка Владимир Сахар. Совместно принимается решение о проведении дезактивации – смывании радиоактивных веществ струей воды под давлением. И вот уже сильная струя воды ударила по корпусу автобуса. Посредники с удовлетворением отмечают, что «мойщик» действует грамотно, направляя струю под углом 30-60о к поверхности с расстояния 3-3,5 м, добиваясь, чтобы вода стекала на землю, а не разбрызгивалась в разные стороны. Особенно тщательно промывает он пазы и щели, а также колесные арки. Как позже было установлено дозиметристами, степень загрязнения объекта в результате такой обработки достигла допустимой величины…
Следует отметить, что если у проверяющих по первой части вводной особых нареканий не поступило, то в части оказания медпомощи водителю они были. Как-то растерялись женщины из санитарного звена и все, что смогли сделать – замерить артериальное давление у водителя.
Владимир СКРИПИНСКИЙ
Чуть больше трех минут понадобилось водителю воздушно-пенной автоцистерны Александру Погребицкому, чтобы прибыть к месту ДТП, а Дмитрию Корзуну мощной струей пены загасить пламя. В ход пошел гидравлический аварийно-спасательный инструмент, которым умело действовал Александр Павлюкевич, перекусывая стойки «Жигулей». Наконец обеспечен доступ к «пострадавшему». Чтобы остановить кровотечение, Владимир Шаровар накладывает ему жгут, не забывая при этом указать точное время этой операции, а подоспевшая скорая помощь увозит «раненого» в Копыльскую ЦРБ.
Машину с помощью автокрана, который прибыл из ПМК-11, извлекают из кювета. Сотрудники ОГАИ Копыльского РОВД снимают оцепление и разрешают проезд скопившемуся автотранспорту, а работники ПАСЧ №2 аг. Тимковичи смывают следы недавнего ДТП. Присутствовавшие посредники оценивают действия спасателей, сотрудников ОГАИ, работников скорой помощи и ПМК-11 как правильные.
Владимир СКРИПИНСКИЙ
Фото автора
На снимке: Д. Корзун (слева) во время пенотушения
Не прошло и пяти минут с момента поступления сообщения на пульт центра оперативного управления Копыльского РОЧС, как первая пожарная автоцистерна из ПАСЧ №1 г. Копыля с включенными проблесковыми маячками и сиреной, заставляющей легковушки прижиматься к бордюру, подлетела к воротам маслосырзавода. Подчиненные Дениса Уминского действуют оперативно и сноровисто, производя боевое развертывание.
С интервалом в 3—4 минуты к объекту прибывают пожарные автоцистерны из аг. Тимковичи и аг. Потейки.
Звено газодымозащитной службы в составе Александра Павлюкевича, Виктора Юхо, Дмитрия Моисеенко и Вадима Астрейко, облачившись в ярко-желтые спецкостюмы и вооружившись приборами, проникает в помещение компрессорной, где устанавливает, откуда произошла утечка аммиака. Владимир Шаровар и Дмитрий Корзун из ПАСЧ №2 провели боевое развертывание и подали два ствола НРТ для распыления и перфорированный рукав для осаждения облака аммиака. Параллельно спасатели из ПАСП-13 аг. Потейки проложили магистральную линию от ближайшего гидранта, расположенного за несколько десятков метров. А в это время в компрессорной Сергей Дуля и Вадим Шабунь накладывают на «трещину» ресивера компрессора специальный бандаж. Дело у спасателей спорится. Оно и понятно – подобные тактико-специальные учения на Копыльском маслосырзаводе, как объекте повышенной опасности, они проводят ежегодно, отрабатывая до автоматизма навыки устранения подобных «аварий». И каждый раз в таких учениях участвуют бойцы добровольной пожарной и сандружины предприятия.
Всего полчаса длилась эта операция, но по насыщенности вводных, динамизму проведения, когда время шло буквально на секунды, она превзошла предыдущие, продемонстрировала готовность спасателей к действиям в условиях техногенных аварий. Опыт людей, помноженный на старательность, принес свои плоды.
Владимир СКРИПИНСКИЙ
Фото автора
На снимке: Во время накладки бандажа
