На гэты раз у полі зроку знаходзіцца Грозаўскі сельсавет.
Міжведамасная рабочая група зараз ажыццяўляе маніторынг работы па рэалізацыі патрабаванняў Дэкрэта Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь № 18 «Аб дадатковых мерах па дзяржаўнай абароне дзяцей у праблемных сем’ях». Дарэчы, у раёне будзе вывучана кожная сям’я такой няпростай катэгорыі. Акрамя таго з імі праводзяцца прафілактычныя гутаркі, звяртаецца ўвага на праблемныя моманты.
Сяргей КОЗЕЛ
16 лістапада адзначаецца 110-годдзе з дня нараджэння нашага земляка, вядомага беларускага пісьменніка, заслужанага работніка культуры БССР, лаўрэата Дзяржаўнай прэміі БССР, ураджэнца вёскі Труханавічы Яна Скрыгана (Івана Аляксеевіча Скрыгана).
Ян Скрыган — адзін з першапраходцаў беларускага нарыса як новага літаратурнага жанру, і гэта малая форма стала ўзорам яго надзвычайна лінгвістычна багатай і глыбока нацыянальнай творчасці.
З нагоды юбілею знакамітага земляка запланаваны шэраг мерапрыемстваў. Так, 18 лістапада дэлегацыя Капыльшчыны прыме ўдзел у літаратурнай вечарыне «Час робіць усё, што яму прыспявае», якая пройдзе ў Дзяржаўным музеі гісторыі беларускай літаратуры.
Гэтымі днямі ў Капыльскай раённай цэнтральнай бібліятэцы імя А. Астрэйкі разгорнута выстава кніг пісьменніка, атрыманых у падарунак ад яго дачкі Галіны Скрыган. Тут жа можна азнаёміцца з матэрыяламі інфармацыйнага дайджэста, папкі і слайд-фільма, якія расказваюць пра жыццёвы і творчы шлях славутага земляка. Таксама запланавана правядзенне літаратурнага прывітання «Ян Скрыган у поўных імгненнях».
У Каменскім ВПК д/с-СШ, дзе працуе экспазіцыя краязнаўчага музея, прысвечаная Яну Скрыгану, пройдзе літаратурная дэкада. У яе рамках — тэматычна-інфармацыйная, літаратурная гадзіны, вусны часопіс, прэзентацыя новай экскурсіі «Сямейны партрэт Яна Скрыгана», а таксама даследчых работ навучэнцаў.
Ян СКРЫГАН
ПЯРЭГАЛАГ
- Кожны раз, калі спяваюць «Русское поле» ці «Белая Русь», у мяне замірае дыханне. Як многа ў гэтых песнях нечага вечна свайго, дарагога, роднага.
Так і не разумееш тайны слова. І музыкі. Як яны могуць несці ў сабе цэлую бацькаўшчыну.
- Бог — гэта тое, у што верыш. Без бацькаўшчыны ў душы не будзе ніякага Бога.
- Самыя дарагія мне мае дні, калі я хворы. Толькі тады я паспяваю падумаць, што вельмі мала зрабіў, што ўсё тое, што трэба зрабіць, — яшчэ наперадзе.
І хвалявацца гэтым, і перажываць. А ў творчым хваляванні можа самыя высокія хвіліны.
- Кожны чалавек у некім пакідае ўспамін пра сябе. Хто быў знаёмы, хто блізкі, хто любы — кожнага ў свет павяла свая дарога. Як жа не хочацца думаць, што ў чыёй-небудзь памяці мог ты пакінуць горкі след.
- Паляванне. Рыбацтва. Колькі пра гэта напісана! А мне якраз прычына падумаць, як многа чаго ў жыцці астаецца ня- здзейсненым.
З самых юначых гадоў марыў стаць паляўнічым, а ніколі не ўдалося нават пахадзіць па лесе са стрэльбаю. Даўно чуў, што рыбацтва — найлепшы спорт і найлепшы адпачынак, што, седзячы за вудаю, можна забыцца на ўсё на свеце, а я нават не ведаю, як трэба закідваць тую вуду.
Ні на што не хапала часу.
А цяпер мару павандраваць па Беларусі. Каб сваім ходам дабрацца да мясцін, дзе здабываюць нафту, дзе гадуюць найлепшыя сады, сеюць найлепшы лён, дзе пяюць найгаласнейшыя песні.
Божа, якая гэта дабрыня — усюды самому быць, усё самому бачыць, пачуць. У гэтым жа — бацькаўшчына!
Татьяна Борисовна в сфере животноводства трудится уже около 20 лет. Мама Татьяны тоже была оператором машинного доения. Поэтому о другом занятии, как признается сама женщина, она никогда не думала, ведь на ферме — с детства. Да и животных очень любит.
— Помимо моих подопечных на ферме, — рассказывает Татьяна Рабцевич, — есть хозяйство еще дома. Куры, свинья, а еще два кота и две собаки. Со всем этим помогает справляться муж Степан Федорович. Я очень люблю цветы. Их у меня много не только на улице, но и в доме, где вазоны создают настоящий зимний сад. Я люблю, когда вокруг зелень и цветы.
А вот любимая пора года у Татьяны Борисовны — осень, когда все золотое, красивое. Желтый цвет — теплый, вот и душе в это время тепло.
Татьяна Рабцевич — мастер на все руки. Как только выдается свободная минута — женщина берет в руки спицы. Так что домочадцы всегда с теплыми свитерами и носками, связанными заботливыми руками хозяюшки.
Супруги Рабцевич вырастили троих детей — Александра, Ольгу и Виктора. Все они уже взрослые, живут самостоятельной жизнью. А счастливым родителям подарили двух замечательных внуков — Валерию и Егора.
Кристина ЖОГОЛЬ
Фото автора
В тот день Виталий Казимирович запахивал поле на тракторе «Беларус-3022» возле деревни Прусы, где ранее росла пшеница: готовил землю для сахарной свеклы.
На время уборочной страды пересаживается на комбайн. Техника, на которой трудится механизатор, послушна каждому его движению. Виталий знает ее досконально: в большинстве случаев может определить, что не так, и самостоятельно справиться с поломкой. Мастерство пришло к механизатору с годами. Виталий Погребицкий добивался его упорным, тяжелым трудом. Особенно — в жаркие дни жатвы, когда, несмотря на пыль и жару, нужно убрать урожай, организовать работу своего экипажа так, чтобы дело шло слаженно. У Виталия получалось. Подтверждают этот факт и победы в районных соревнованиях среди молодежных экипажей.
Трудовые успехи особого удивления не вызывают, ведь с сельскохозяйственными машинами и работой на земле Погребицкий знаком с раннего детства: отец Виталия был механизатором в колхозе. Он постоянно брал сына в поле и учил его всему, что знал сам. Так что тяга к технике и земле у Виталия проснулась рано. Еще ноги чуть доставали до педалей, а он уже пробовал управлять трактором. Кстати, Казимир Павлович, хоть и на пенсии, но любимое дело не оставил, в хозяйстве работает и теперь. И очень радуется достойной смене.
К сложной работе Погребицкого-младшего привыкла и семья — жена Елена, дочь Алеся и сын Роман. Домочадцы с пониманием относятся к тому, что у главы семейства тяжелый и очень ответственный труд, всегда поддерживают его и с нетерпением ожидают дома.
Правду говорят: когда лад в душе — ладится и работа. Виталий любит свой дом, семью, работу, свою землю и малую родину. Может быть, именно это и дает ему силы трудиться на совесть.
Кристина ЖОГОЛЬ
Фото автора
Григорий Александрович и вправду очень исполнительный работник — во время сельхозработ на ГАЗ-53 перевозит и сенаж, и картофель, и зерновые. В частности, в этом году он доставил с поля около 1000 тонн хлеба. Уже не один десяток лет Григорий Карунный трудится на одном автомобиле, изучил его до последнего болтика. И тот не подводит хозяина.
— Еще в 1985 году я сам пригонял автомобиль из Саранска (Россия), — делится воспоминаниями водитель. — Вот уже 30 лет мы неразлучны с ним, ремонтирую его сам, знаю все недостатки и устраняю их.
И в быту Григорий Александрович такой же хозяйственный — на его приусадебном участке всегда порядок, каждый уголок территории ухоженный. Живет вместе с женой в Садовичах, которая там же работает бригадиром.
Стоит отметить, что Григорий Карунный родом из деревни Жабчево — исторической родины Кузьмы Чорного. Именно он был одним из авторов идеи установки памятного знака на месте рождения классика белорусской литературы.
Павел ШЕИН
Фото автора