Коллектив работников прокуратуры района во главе с прокурором Артемом Левшой (в центре): уборщик помещений Татьяна Нестер, заместитель прокурора Алексей Крот, водитель Алексей Маскалик, заведующий канцелярией Екатерина Ершук и старший помощник прокурора Алексей Загорцев[/caption]
Алексей Павлович Крот, заместитель прокурора Копыльского района, в 2016 году окончил Белорусский государственный университет по специальности «Экономическое право». После службы в армии с 2018 года занимал должности помощника и старшего помощника прокурора Слуцкого района. В занимаемой должности с 19 мая 2021 года.
Алексей Григорьевич Загорцев, старший помощник прокурора Копыльского района, окончил в 2011 году юридический факультет Белорусского государственного университета. С 6 января 2015 года назначен на занимаемую должность. За примерное отношение к выполнению служебных обязанностей поощрялся прокурорами области и района.
Ежегодно сотрудниками прокуратуры Копыльского района проводится около 100 проверок в различных сферах, по результатам которых выносится порядка 200 актов прокурорского надзора, по требованию прокурора к различным видам ответственности привлекается не менее 150 человек.
Глубокое осознание социальной значимости прокурорской деятельности, меры ответственности перед обществом и государством за охрану прав граждан, недопущение действий, унижающих их честь и достоинство, добросовестное исполнение прокурорскими работниками служебного долга способствовали установлению устойчивой тенденции к снижению уровня преступности и укреплению законности на территории Копыльского района.
Алексей КРОТ,
заместитель прокурора Копыльского района Литературно-музыкальный праздник "Цімкавіцкія вытокі" проходит сегодня на родине Кузьмы Чорного в агрогородке Тимковичи. Гостей ожидает интересная культурно-познавательная программа. Начало праздника было положено с торжественной церемонии возложения цветов к памятнику погибших воинов- пограничников.
Десятки локаций с тематическими и познавательными зонами, выставками-продажами позволит каждому гостю праздника "Цімкавіцкія вытокі" найти для себя что- то интересное и погрузиться в атмосферу праздника.
Моманты літаратурна- музычнай імпрэзы[/caption]
Усё жыццё апісваць цімкаўцаў
У гэты час Мікола асабліва пасябраваў са сваім цёзкам Кліменкам. Сябры не толькі вялі доўгія дыскусіі на розныя жыццёвыя тэмы, але і чыталі адзін аднаму напісанае. Аднойчы Мікола Раманоўскі ў нейкім роздуме прамовіў : «Літаратура – гэта бурлівы і глыбокі акіян. І трэба быць добрым плыўцом, каб не ўтапіцца ў ім. А спакойна і ўпэўнена плысці можна толькі тады, калі бачыш родны бераг…» Сэнс гэтых слоў зразумеў сябар, калі 5 мая 1923 года прачытаў у газеце «Савецкая Беларусь» апавяданне Міколы Раманоўскага «На граніцы», упершыню падпісанае псеўданімам «Кузьма Чорны». Ён пачаў пісаць пра родныя, мілыя сэрцу Цімкавічы. Пісьменнік часта гаварыў: «Мне б на ўсё жыццё хапіла апісваць цімкаўцаў». Калі Кузьма Чорны садзіўся за пісьмовы стол, яго абступалі суседзі, блізкія і проста знаёмыя людзі, з якімі ён сустракаўся ў час вандровак па Случчыне. З імі ён шчыра, па-сяброўску размаўляў, апантана спрачаўся, радаваўся за іх, жыў іхнімі пачуццямі, думкамі і памкненнямі. Знаёмыя цімкаўцы не прасіліся ў яго творы, а неяк самі асталёўваліся там, гаварылі пра сябе, выказвалі думкі ўголас. Усе найбольш значныя творы Чорнага – і апавяданні, і аповесці, і раманы, напісаныя перад вайною і ў час вайны, – цесна звязаны з той мясцінай, дзе «паблізу чутны ў людской гаворцы гарады Нясвіж і Слуцак», інакш кажучы, звязаны з Цімкавічамі, а героямі іх з’яўляюцца землякі пісьменніка.
На граніцы творчасці
Апавяданне «На граніцы» з’явілася ў друку пад псеўданімам «Кузьма Чорны», які ўзяў Мікалай Раманоўскі ў гонар свайго любімага дзеда Міхала Парыбка, працаўніка, вядомага на ўсю ваколіцу майстра-сурвэтніка, мянушка якога па-вулічнаму была Чорны. З 5 мая 1923 года Мікалай Раманоўскі вядомы як пісьменнік Кузьма Чорны. Тонкі назіральнік, які нястомна выхоўваў у сабе мастака слова і глыбокага мысліцеля. Пісаць так, каб кніга вучыла людзей, каб яна была скарбніцаю думак, пачуццяў і спадзяванняў народа. Пра такія творы марыў Чорны, такія творы ён імкнуўся пісаць. Апавяданне «На граніцы» пісьменнік лічыў пачаткам сваёй літаратурнай творчасці. Творчы рост Чорнага адбываўся вельмі шпарка: так шмат патрэбна было яму сказаць і за сябе, і за сваіх землякоў-цімкаўцаў, і за ўсіх беларусаў.
Гісторыя з геаграфіяй
За 21 год сваёй літаратурнай дзейнасці ён напісаў 10 кніг апавяданняў, 15 раманаў і аповесцей, 3 п’есы і вялікую колькасць публікацый, нарысаў, памфлетаў і крытычных артыкулаў. 5 мая споўнілася 100 гадоў творчай дзейнасці пісьменніка, якога ўжо цэлае стагоддзе людзі ведаюць як Кузьму Чорнага. Чытаючы яго творы, наяве бачыш людзей, чуеш іх словы. Бо гэта ж мова нашай любімай Капыльшчыны! У іх сустракаеш назвы, якія чуў ці не кожны жыхар Капыльшчыны: Цімкавічы, Цецераўцы, Старыца, Перавоз, Самахвалавічы, Нясвіж, Капыль… Па творах нашага земляка можна вывучаць геаграфію. Чытаючы іх, раптам разумееш, што зноў запоўніліся нашы апусцелыя вёскі гоманам шматлікай дзетвары, падлеткаў, а не толькі шумам тэхнікі. Здаецца, побач Кузьма Чорны, глядзіць на нас ясным, разумным поглядам і піша такія словы: «Я стаў пісьменнікам. Больш таго, я пішу на мове тых простых людзей, сярод якіх і вырас. Гэтыя людзі сталі шчаслівымі на зямлі, іх мова стала дзяржаўнай мовай. Я пішу аб гэтых людзях у сваіх кнігах».
І калі сёння нашу літаратуру ведаюць у свеце, дык нямала зрабіў для гэтага менавіта ён, Кузьма Чорны. Зрабіў тым, што праклаў шлях, паказаў дарогу іншым. Любая літаратура можа лічыць сябе па-сапраўднаму багатай і сталай, калі мае свайго Кузьму Чорнага.
Людміла НІЖЭВІЧ,
загадчык філіяла «Літаратурны музей Кузьмы Чорнага» ўстановы «Дзяржаўны музей гісторыі беларускай літаратуры»;
Сяргей КОЗЕЛ,
карэспандэнт газеты «Слава працы» 
У Цімкавічах будучы пісьменнік скончыў двухкласнае народнае вучылішча. На жаль, будынак, дзе яно размяшчалася, не захаваўся да нашых дзён.
Літаратурны музей Кузьмы Чорнага ў Цімкавічах. Яго дырэктар Людміла Ніжэвіч па крупіцах збірае інфармацыю пра знакамітага земляка.
Брама-званіца 1860 года – усё, што засталося ад старажытнага храма свяціцеля Мікалая Цудатворцы. Тут Кузьма Чорны часта бываў разам з маці – Глікерыяй Міхайлаўнай. На месцы старажытнага храма, які быў разбураны ў 1930-х гг., у 2000-х гг. пабудавалі новую царкву і асвяцілі ў гонар святога Мікалая.
Той самы Скіп’ёўскі лес, дзе змалку любіў гуляць Коля Раманоўскі разам з дзедам Міхалам, захапляўся веліччу дрэў, слухаў, «як хвоі гавораць». Ад дзеда Міхала Парыбка, якога па-вясковаму называлі Чорным, пісьменнік пераняў не толькі псеўданім, але і любоў да прыроды, уменне слухаць душою ўсе гукі зямлі, бачыць усе яе фарбы.
Алена ДУБІНА. Фота Дар’і ПТАШУК 
Разгром французской армии в Версале, 1812 г.[/caption]
[caption id="attachment_133538" align="alignnone" width="840"]
Переход через Березину, 1812 г.[/caption]
Об этом расскажут открытки, которые представлены в коллекции заведующего стоматологическим отделением поликлиники Копыльской ЦРБ Владимира Дворецкого с копиями картин Василия Верещагина и других художников, были изготовлены в 1912 году — к 100-летию победы России в войне с армией Наполеона, первой, которую в русской истории назовут «отечественной». Эти цветные и черно-белые иллюстрации передают дух того времени. Часть из них напечатана в России в издательстве «Мультипликатор», остальные — во Франции.
— Ценные открытки достались мне от матери, а та в свою очередь получила их от своего родного брата Георгия Леонтьевича Шахлевича — выпускника Ленинградского института имени Герцена, — рассказывает Владимир Владимирович. — Дядя был талантливым человеком, работал учителем русского языка и литературы, а еще являлся заядлым коллекционером: приобретал открытки в то время в книжном обществе Ленинграда. Погиб во время блокады города в 1942 году.
[caption id="attachment_133537" align="alignnone" width="840"]
Бегство французов из Москвы, 12 октября 1812 г.[/caption]
[caption id="attachment_133536" align="alignnone" width="840"]
Сожжение знамени[/caption]
К слову, незадолго до нашей встречи из статьи «Пример беззаветной отваги», размещенной в сети интернет, Владимир открыл новые страницы подвига своего дяди, который отдал жизнь, защищая Родину. Оказывается, имя нашего земляка выбито на гранитном обелиске в центре школьного двора №112 в Санкт-Петербурге. Это заслуга участников движения «Красный следопыт». Даже этот факт подчеркивает неразрывную связь времен.
[caption id="attachment_133534" align="alignnone" width="840"]
Расстрел пленных[/caption]
[caption id="attachment_133535" align="alignnone" width="840"]
Конец бородинского сражения[/caption]
Коллекцию Владимира Дворецкого украшают также открытки с природными красотами и достопримечательностями земного шара. География впечатляет: в серию вошли знаковые места с изображениями Волги, Москвы, Могилева, Ленинграда, Петрограда, Курска, Финляндии, Крыма, Одессы, Александровска и др. Всего около 80 пейзажных открыток, которые и сегодня вызывают огромный интерес.
Чем дальше от нас уходит время, тем пристальнее вглядываемся в искусство тех лет. Многое безвозвратно ушло в прошлое, но остались память, вещи, которые хранят историю…
Татьяна БОХАН
Открытки из архива В. Дворецкого 
