■ Николай Максименя с портретом своего отца-Героя[/caption]
О судьбе героев мы чаще всего узнаем из книг. Наверное, поэтому они остаются для нас какими-то далекими, лишенными обычной человеческой судьбы людьми.
— Что я могу рассказать об отце? — ответил вопросом на нашу просьбу поделиться воспоминаниями. сын Иосифа Максимени Николай. — И так написано уже много.
Действительно, написано много. И все же… И все же мы встретились с Николаем Иосифовичем, чтобы благодаря его воспоминаниям Герой стал для нас обычным человеком.
— Отец был добрым человеком. Люди его уважали, — вспоминает Николай Иосифович. — Происходил он из обычной крестьянской семьи. Окончил четыре класса школы, потом работал в сельском хозяйстве. В рядах Рабоче-крестьянской Красной Армии служил с 1934 по 1937 годы. После увольнения в запас вернулся в родной колхоз. А в 1939 году его снова призвали на службу в армию и направили на Карельский перешеек, где в это время шли боевые действия и где в скоре он получил звание Героя Советского Союза. Мама рассказывала, что, когда началась Великая Отечественная война и отец ушел в партизаны, в деревню приехали полицаи. Откуда-то им стало известно, что здесь живет семья Героя. Враги получили приказ расстрелять маму и совсем маленькую Светланку. Но полицай, который приводил приказ в исполнение, оказался человеком добрым и… выстрелил в стену…
Я родился в 1950 году. К этому времени в семье уже подрастали девятилетняя сестра Светлана и четырехлетний брат Иван. Нас, детей, отец очень любил. Из разных поездок обязательно возвращался с гостинцами. Вместе с отцом мы ходили на рыбалку. Когда он уже работал в лесничестве, часто брал меня с собой в лес, и я помогал ставить столбики. Несмотря на свою доброту, дисциплину в семье держал отменную. Однажды ему стало известно, что я пробовал курить. Да какое там курить — просто оказался не в то время не в том месте! Но воспитательная работа со мной была проведена.
О войне отец ничего не рассказывал. И, только встречаясь с участниками войны, вспоминая события, плакал. У него на всю жизнь осталось ранение: в руке было отверстие, в которое проходил карандаш.
После войны в одной семье из нашей деревни умерли родители. Дети остались сиротами. Старшую Глафиру мои отец с матерью удочерили и воспитывали как родную.
Совсем недавно сердце 82-летней Черникович Глафиры Савельевны перестало биться, но всю жизнь она с теплотой вспоминала людей, подаривших ей детство.
Николай Иосифович никогда не хвастался тем, что его отец — Герой Советского Союза. Не знали об этом в армии (а служил он в Германии — охранял знаменитую Берлинскую стену), не знали и в Минской специальной средней школе милиции МВД СССР имени М.В. Фрунзе, где он получал образование. Но всегда об этом помнили в семье. В годовщины рождения и смерти Героя собирались на кладбище. Своим сыном Иосиф Маркович мог бы гордиться: Николай Иосифович Максименя честно и добросовестно нес службу в рядах МВД, за что в 1990 году ему было присвоено звание «Заслуженный участковый инспектор».
Диана ТКАЧЕНКО
Фото автора
За творчую плённую дзейнасць, асабісты ўклад у захаванне і развіццё нацыянальных традыцый удастоены ганаровых званняў «Заслужаны дзеяч культуры Рэспублікі Беларусь», «Выдатнік адукацыі», «Мінчанін года 2010», «Народны музыкант зямлі рускай». У 2016 годзе ўзнагароджаны знакам Міністэрства культуры Рэспублікі Беларусь «За ўклад у развіццё культуры Беларусі».
З успамінаў Дзмітрыя Дзмітрыевіча РОВЕНСКАГА:
— Бацька навучыў мяне іграць на трафейным гармоніку. Мама і бабуля вечарамі пралі воўну і напявалі, а я найграваў на гармоніку. Дарэчы сказаць, бацька маёй маці — дзед Васіль — быў вядомым на Капыльшчыне барабаншчыкам. Ён не толькі іграў, але і рабіў цудоўныя барабаны. У пачатку 60-х гадоў мне купілі тульскі гармонік. Дзесьці гадоў з 13─14 пачаў іграць на вяселлях, а мой сябар Саша Іваноўскі падыгрываў на бубне. Нават захавалася фатаграфія: я з гармонікам, побач мой сябар Саша з бубнам.
Дзесьці ў 60-я гады быў створаны сямейны ансамбль. Было нас чацвёра музыкаў: бацька іграў на гавайскай электрагітары, я і сястра — на акардэонах, брат — на баяне. Ездзілі мы па Капыльшчыне з канцэртамі, выступалі на вяселлях і іншых урачыстасцях. Дарэчы сказаць, прадстаўлялі Капыльшчыну на I Усесаюзным фестывалі мастацкай самадзейнасці. Ігралі беларускія і папулярныя мелодыі.
У Капылі я скончыў музычную школу па класе баяна і працаваў у РДК, дзе ўзначальваў эстрадны ансамбль.
Нельга не сказаць некалькі добрых слоў аб сямейным ансамблі Давідовіча Уладзіміра Міхайлавіча з вёскі Казакоўка. У народзе іх празвалі «Сляпыя музыкі». У 60-я гады ўсе ўрачыстасці і вяселлі праводзіліся пад гукі народных інструментаў. Лічылася прэстыжным запрасіць ансамбль, што рабіла гонар гаспадарам і нязменна прыцягвала моладзь з усёй акругі. Адзін─два музыкі на вяселлі — гэта «беднае вяселле».
Кіраўнік ансамбля меў інваліднасць. У руках у Уладзіміра разарваўся снарад. Хлопцу адарвала пальцы, і ён страціў зрок. У пасляваенныя гады такіх было тысячы. Але Уладзімір не паў духам. Нягледзячы на цяжкія калецтвы, самастойна асвоіў гармонік і віртуозна іграў. Меў выключны слых. Пасля кожнай песні камандаваў свайму бацьку, які граў на барабане: «Баця, падцягні барабан». Уладзімір Давідовіч лавіў на ляту «модныя» мелодыі і тут жа ўводзіў іх у рэпертуар. У складзе ансамбля гучалі кларнет, труба, барабан і гармоніка. Падчас выступленняў я іграў на барытоне. Сямейны ансамбль карыстаўся незвычайнай папулярнасцю на Капыльшчыне. Графік выступленняў быў распісаны на год наперад. Вяселлі, хрэсьбіны, провады ў войска і дзяржаўныя святы не абыходзіліся без «Сляпых музыкаў».
У Капылі ў пачатку 60-х гадоў быў створаны адзін з першых самадзейных ансамбляў — «Капыльскія дудары», дзе працавалі мае настаўнікі — Янушка Мікалай Вікенцьевіч і Кіякін Аляксей Фёдаравіч. Яны былі з вайсковых музыкаў. Гэтыя выдатныя музыканты дапамаглі мне асвоіць саксафон і трубу. Ігралі «Дудары» на дудках народнага майстра Астрэйкі.
У 1966 годзе я пераехаў у Мінск і ўзначаліў духавы аркестр. У Мінску скончыў музычнае вучылішча і інстытут культуры. Пазней стварыў народны ансамбль «Дударыкі», якім кірую ўжо больш за 45 гадоў. Многія мае вучні сталі прафесійнымі музыкамі. «Дударыкі» — гэта не толькі калектыў, гэта і музычная спадчына беларускага народа, якую мы па магчымасці збіраем і захоўваем. За гэтыя гады сыгралі больш за 100 беларускіх найгрышаў і полек на старадаўніх інструментах (іх у ансамбля больш за трыццаць).
Аднойчы абраны шлях
Надзея Рыгораўна ЛУПІК была ўдзельнікам знакамітай у Савецкім Саюзе Выставы дасягненняў народнай гаспадаркі (ВДНГ).
За высокія вытворчыя паказчыкі ў 1978 годзе была ўдастоена бронзавага медаля — нагруднага Знака Усесаюзнай сельскагаспадарчай выстаўкі. 1985 год — зноў медаль. На гэты раз — сярэбраны. Праца славутай на ўсю краіну даяркі была ацэнена і ордэнам «Знак Пашаны», і памятнымі знакамі ЦК ВЛКСМ.
Зараз яна працуе аператарам машыннага даення на малочнатаварным комплексе «Быстрыца» ААТ «Ціміразеўскі».
Надзея Рыгораўна душой да гэтага месца прыкіпела. Не ўяўляе сябе без жывёлы, без фермы. Любоў да сваёй справы зарадзілася яшчэ ў дзяцінстве. Яе мама, Любоў Іванаўна, працавала ў гаспадарцы даяркай, а тата, Рыгор Мацвеевіч, — механізатарам. Пасля заканчэння школы на нейкі час дзяўчына паехала з роднай Быстрыцы — вучылася ў гандлёвым вучылішчы, жыла ў сталіцы. Там з мужам Уладзімірам пазнаёмілася. Але цягнула ў родную вёску, таму ўгаварыла мужа вярнуцца на пастаяннае месца жыхарства ў Быстрыцу. Ужо пасля пераезду атрымала спецыяльнасць заатэхніка. А з 1975 года працуе аператарам машыннага даення. І ніколькі не шкадуе аб абраным шляху.
Надзея Лупік рэалізавалася ў жыцці не толькі як адказны, добрасумленны работнік, але і як маці. У жанчыны чатыры дачкі — Жанна, Надзея, Любоў і Вераніка. Дарэчы, малодшая Вераніка пайшла па слядах маці і скончыла Смілавіцкі дзяржаўны аграрны каледж, цяпер працуе ў ААТ «Ціміразеўскі» ветэрынарным спецыялістам. Люба таксама далёка ад бацькоўскай хаты не з’ехала: са сваёй сям’ёй жыве ў роднай вёсцы. А Жанна і Надзея абсталяваліся ў сталіцы, але сваю любімую маці наведваюць часта, па гаспадарцы дапамагаюць.
Гадзіна─другая, каб пачытаць часопісы і раманы, часам выпадае. А вось для вышывання часу зусім не хапае. Што і нядзіўна, бо на працу — у пяць раніцы, з працы — у дзесяць вечара. А час паміж ранішняй і вячэрняй дойкай займаюць гаспадарка і бытавыя пытанні.
Дом Надзеі Лупік поўніцца дзіцячым смехам, калі ў ім збіраюцца восем унукаў.
— Сумна становіцца, калі раз’язджаюцца, — кажа Надзея Рыгораўна, аднак ведае, што дарагія ёй людзі заўсёды вернуцца ў родны дом.
З актыўнай жыццёвай пазіцыяй
Часлава Феліксаўна ГРЫГАРОВІЧ, старшыня пярвічнай ветэранскай арганізацыі ААТ «Племзавод Дусаеўшчына», больш за 30 гадоў адпрацавала ва ўстановах адукацыі Капыльскага раёна.
За вялікія поспехі, дасягнутыя ў галіне народнай адукацыі, і актыўны ўдзел у грамадска-палітычным жыцці ў 1964 годзе была ўзнагароджана нагрудным знакам «Выдатнік народнай асветы», а ў 1968 годзе — значком «Выдатнік асветы СССР», у 1974 годзе — юбілейным медалём «За доблесную працу. У азнаменаванне 100-годдзя з дня нараджэння У.І. Леніна», знакам «Пераможца сацыялістычнай працы 1973 года», медалём «Ветэран працы».
За плячыма ў гэтай сапраўды цудоўнай жанчыны вялікі жыццёвы шлях, напоўнены ўзлётамі і падзеннямі, радасцямі і бедамі, цікавымі падзеямі, многія з якіх назаўсёды застануцца ў памяці ветэрана педагагічнай працы.
Дзіця вайны, Часлава Феліксаўна памятае ўсе нягоды, якія выпалі на долю яе сям’і, што рана засталася без кармільца. Бацьку ў 37-м арыштавалі і па рашэнні тройкі НКУС прысудзілі да 10 гадоў строгага рэжыму. Дадому ён вярнуўся толькі пасля заканчэння Вялікай Айчыннай. Быў цяжка паранены на фронце і брат: яму адарвала нагу пад Ленінградам. У першыя пасляваенныя месяцы ў тыфознай гарачцы памерла 20-гадовая сястра Чаславы.
Пасля заканчэння Вошкатаўскай сямігодкі наша гераіня паступае ў Нясвіжскае педвучылішча. Першыя гады працоўнай дзейнасці прайшлі ў дзіцячых дамах на Брэстчыне. І тут яна нібы вярнулася ў сваё цяжкае ваеннае дзяцінства: выхаванцамi ўстаноў адукацыі былі ў асноўным дзеці і падлеткі, лёс якіх быў пакалечаны вайной.
Змены ў асабістым жыцці — у 1957 годзе яна выйшла замуж за свайго аднавяскоўца, ветэрана Вялікай Айчыннай вайны Фёдара Сінюка — вярнулі Чаславу Феліксаўну ў родную вёску. Спачатку была настаўнікам Вошкатаўскай школы, а затым і ўзначаліла яе педагагічны калектыў.
— У нашай школе штогод вучыліся звыш 280 чалавек, сюды хадзілі хлопцы і дзяўчаты з Аргелаўшчыны, Каменкі, Вошкат, Вялешына, Андросаўшчыны, — узгадвае Часлава Феліксаўна. — Мы актыўна ўдзельнічалі ва ўсіх раённых мерапрыемствах, было арганізавана школьнае лясніцтва, пра якое ведалі не толькі на раённым узроўні. Мы, лічу, паставілі сабе сапраўдны помнік: у акрузе, куды ні глянь, усюды гамоняць лясы, пасаджаныя нашымі рукамі. Ніхто з вучняў школы ніколі не стаяў на ўліку ў дзіцячым пакоі міліцыі — усе канфлікты вырашалі самі, сумесна з бацькамі».
Дырэктарам гэтай школы яна шчыравала да самага закрыцця ўстановы. Затым працавала ў Капыльскім ПТВ, адкуль і пайшла на заслужаны адпачынак. Хоць адпачываць у поўным сэнсе гэтага слова яна ніколі не ўмела.
Акрамя асноўнай прафесійнай дзейнасці, Часлава Феліксаўна заўсёды паспяхова выконвала шматлікія грамадскія нагрузкі: была арганізатарам і прапагандыстам, дэпутатам сельскага, раённага і абласнога Саветаў народных дэпутатаў, узначальвала (і працягвае ўзначальваць) пярвічную ветэранскую арганізацыю ААТ «П-з Дусаеўшчына». Часлава Феліксаўна трымае пастаянную сувязь па тэлефоне з членамі сваёй ветэранскай арганізацыі, заўсёды віншуе іх са святамі, па меры магчымасці прымае ўдзел у сходах грамадзян у населеных пунктах.
І дзе б ні працавала гэтая жанчына з сапраўды легендарным лёсам, яна карысталася найвялікшай павагай калег і ўсіх тых, хто яе ведаў, за прафесійную пісьменнасць, рэдкую працавітасць, добрасумленнасць, камунікабельнасць і добразычлівасць. Шырокая эрудыцыя, цвёрдасць характару, уменне павесці за сабой заўсёды прыцягваюць да яе людзей.
Лес — яго жыццё
Сорак гадоў працуе ў лясной гаспадарцы Уладзімір Мітрафанавіч Занкевіч, 28 з іх — узначальвае Старыцкае вопытна-вытворчае лясніцтва ДВЛГУ «Капыльскі вопытны лясгас». А пачынаў ён у 1977 годзе лесніком Колаўскага лясніцтва, затым працаваў майстрам лесу, ляснічым. Закончыў Полацкі лясны тэхнікум.
У 2003 годзе яму прысвоена званне «Ляснічы І класа». Неаднаразова ўзнагароджваўся граматамі Міністэрства лясной гаспадаркі Рэспублікі Беларусь, Мінскага ДВЛГА, Капыльскага вопытнага лясгаса. Яму ўручаны нагрудны знак «30 гадоў бездакорнай службы ў дзяржаўнай лясной ахове Рэспублікі Беларусь». А ў 2015 годзе Уладзімір Мітрафанавіч быў удастоены высокай дзяржаўнай узнагароды — медаля «За працоўныя заслугі».
Як успамінае Уладзімір Мітрафанавіч, да выбару прафесіі ў далёкія 60-я гады падштурхнуў удзел у пасадцы дрэў. Магчыма таму на працягу ўсёй сваёй працоўнай дзейнасці адной з галоўных задач ляснічы лічыць аднаўленне лесу: за апошнюю чвэрць стагоддзя былі створаны новыя лясы на плошчы каля дзевяці тысяч гектараў. Шмат сіл і ўвагі аддае і пытанням аховы лясных угоддзяў, рацыянальнага выкарыстання і добраўпарадкавання лясоў, павышэнню іх прадукцыйнасці і ўстойлівасці.
Усяго толькі 12% ад усёй тэрыторыі гаспадаркі займаюць лясы з адной-дзвюма адзінкамі парод дрэў, астатнія 88% — змешаныя. Калектыў, які ўзначальвае Уладзімір Занкевіч, вопытны і згуртаваны. Усяго каля 30 чалавек. Тут шмат людзей, якія ведаюць і любяць сваю справу.
Асобны гонар ляснічага — пчальнік. На пчальніку лясніцтва больш за 100 вулляў. Мёд ахвотна купляюць мясцовыя жыхары і работнікі лясгаса. А яшчэ ў лясніцтве ствараюць музей мёду. Экспанаты для яго ўжо сабраны. Уладзімір Занкевіч спадзяецца, што экскурсіі будуць карысныя як для дарослых, так і для дзяцей.
Ёсць у яго і ўласны пчальнік, дзе Уладзімір Мітрафанавіч любіць праводзіць вольны час. Увогуле, усе хобі Занкевіча звязаны… з лесам: і па грыбы, і на паляванне любіць схадзіць.
Разам з жонкай Людмілай Аляксандраўнай выгадавалі дзвюх дачок, якія, у сваю чаргу, падарылі бацькам траіх унукаў. Любяць малыя бываць у дзядулі на рабоце, і ўсе, як адзін, абяцалі быць леснікамі. Значыць будзе каму працягваць добрую і карысную справу.
Увогуле, ляснічы лічыць, што вельмі важна займацца выхаваннем людзей, вучыць іх любіць і берагчы прыроду. У тым ліку і на ўласным прыкладзе. На тэрыторыі лясніцтва — узорны парадак, такі ж парадак імкнуцца падтрымліваць і ў лясах. Ля Свідзіч абсталявалі зону адпачынку, дзе сапраўды можна адпачыць і душой, і целам, палюбавацца прыгажосцю роднага краю. А непадалёку — помнік землякам, загінуўшым у гады Вялікай Айчыннай вайны. У іх гонар пасадзілі прыгожыя дрэвы, якія доўга будуць напамінаць пра тую вайну і яе герояў.
Удзячна лёсу
Ніна Пятроўна Лабацэвіч з в. Падгорцы працавала даяркай племзавода імя Дзяржынскага больш за 40 гадоў. Неаднаразовы пераможца сацыялістычнага спаборніцтва і перадавік сельскай гаспадаркі, удзельнік рэспубліканскага сходу партыйнага, савецкага, прафсаюзнага і камсамольскага актыву.
Удастоена ордэнаў Працоўнага Чырвонага Сцяга, «Знак Пашаны», сярэбранага медаля Галоўнага камітэта ВДНГ СССР, знака «Ударнік дзясятай пяцігодкі», дзвюх Ганаровых грамат Вярхоўнага Савета БССР, Ганаровых грамат Дзяржаўнага аграпрамысловага камітэта БССР і абласнога выканаўчага камітэта Савета народных дэпутатаў. У 1985 годзе стала Лаўрэатам прэміі савецкіх прафсаюзаў імя К.П. Арлоўскага.
У вёсцы Слабада-Кучынка ў мнагадзетнай сям’і (шасцёра дзяцей) Пятра Кандыбовіча ў 1937 годзе нарадзілася дачушка Ніна. Дзяўчынка скончыла Слабада-Кучынскую сямігодку, адзін год наведвала Бальшавіцкую СШ, але трэба было плаціць за навучанне, а грошай не было, таму пайшла на торфараспрацоўкі, палола буракі і кок-сагыз у калгасе «Зара свабоды». З 1954 года пачынаецца яе працоўны стаж даяркі. Выйшла замуж за Георгія Лабацэвіча з в. Падгорцы. Першы час пасля пераезду на новае месца Ніна працавала ў паляводчай брыгадзе племзавода імя Дзяржынскага. Калі ў сям’і нарадзіўся першы сын Анатоль, перайшла на ферму, дзе даіла 25 кароў, а затым і 50. Яна хутка заваявала павагу сярод калег, якія былі значна старэйшыя, а затым і сама стала добрым памочнікам для моладзі. Імпанаваў яе настойлівы характар, уменне спраўляцца з жывёлай, ды якасць працы была высокай.
Усё гэта разам з працавітасцю і добрасумленнасцю дало свой плён ў атрыманні высокіх вынікаў: надоі складалі 5000 кілаграмаў, затым 6000, 7000, павысілася і якасць малака. За працоўнымі дасягненнямі прыйшлі і заслужаныя ўзнагароды: ордэны, медалі, шматлікія граматы і падзякі. Пабывала на адпачынку ў Расіі, Балгарыі, Чэхаславакіі. За ўдзел у выставе ВДНГ Ніне Пятроўне ўручылі ключы ад аўтамабіля «Масквіч», неаднаразова выбіралі дэпутатам раённага Савета дэпутатаў, яна ўзначаліла клуб даярак-пяцітысячніц Капыльскага раёна.
Матэрыялы падрыхтавалі Маргарыта САКОВІЧ, Крысціна ЖОГАЛЬ, Барыс ДЗЕНІСЮК 
Дорогие копыляне!
Примите искренние поздравления с Днем города! Этот праздник объединяет всех горожан независимо от возраста, национальности, вероисповедания и профессии, всех, для кого Копыль стал родным, кто любит его всем сердцем. Оглядываясь назад, мы замечаем, как буквально на глазах меняется Копыль. Безусловно, такие позитивные изменения — итог общих стараний копылян на благо родного города. Ваше стремление сделать его краше, современнее и уютнее способствует росту благосостояния горожан, дарит уверенность в лучшем будущем для вас и следующих поколений копылян.
Спасибо вам за вашу любовь и преданность городу! Пусть ваши дома будут наполнены семейным счастьем! Пусть в каждой семье царит согласие и благополучие! Желаю вам и вашим близким здоровья, мира, добра и любви!
Иван ГОЛОВАТЫЙ,
депутат Совета Республики Национального собрания Республики Беларусь
Уважаемые жители города
Копыля, дорогие земляки!
От души поздравляю вас с Днем города! Сегодня наш общий праздник. Какими бы разными мы ни были, как бы ни складывались наши судьбы, всех нас объединяет любовь к нашему общему дому, участие в его судьбе, неравнодушие к облику и традициям. Мы по праву гордимся историей нашего города, его современными достижениями, верим в его большое будущее.
Хочу поблагодарить всех жителей Копыля за преданность своей малой Родине! Желаю вам здоровья и благополучия, успехов во всех добрых делах и начинаниях! С Днем города, дорогие земляки!
Людмила НИЖЕВИЧ,
депутат Палаты представителей Национального собрания Республики Беларусь
Дорогие жители города Копыля!
Сегодня мы празднуем День рождения нашего общего дома! Его ждут, к нему готовятся. Ведь место, где мы родились, делали первые шаги, учились, приобрели первых друзей, познали первые сокровенные чувства, живем и работаем, навсегда остается в нашем сердце!
Это праздник ветеранов, чьим трудом преображался наш замечательный город. Праздник тех, кто сегодня приумножает славу копыльской земли. И, конечно, праздник молодого поколения, кому еще только предстоит перенять эстафету ответственности за судьбу своей малой Родины.
От всего сердца желаем нашему любимому городу дальнейшего процветания, а вам, дорогие копыляне, — счастья и благополучия! Крепкого вам здоровья, успехов и плодотворной созидательной работы на благо родного Копыля! Пусть в каждом доме всегда царят мир, доброта и любовь.
Районный исполнительный комитет
Районный Совет депутатов
Дорогие копыляне!
Сегодня мы празднуем День рождения нашего общего дома! Летопись нашего древнего города золотыми буквами вписана в историю Беларуси. Мы по праву гордимся своей малой Родиной, бережно храним ее традиции. Своим каждодневным трудом приумножаем то, что было сделано нашими великими предками.
Сегодня Копыль стремительно преображается. А все потому, что в нем живут неравнодушные люди. Которые не только работают во благо процветания родного города, но и отдают ему частичку своего сердца, тепло своей души.
Пусть эти дни принесут всем хорошее настроение и радостные встречи! С Днем рождения, Копыль!
Владимир РУДАКОВСКИЙ,
депутат Минского областного Совета депутатов 
Среди сельскохозяйственных организаций района, обеспечивших наибольший выход зерна с 1 балло-гектара:
ОАО «Старица-Агро» (директор В.А. РУДАКОВСКИЙ). Урожайность по хозяйству составила 49,7 ц/га, валовое производство зерна в 2017 году — 14 218 тонн. В хозяйстве с 1 балло-гектара произведено 144,5 кг зерна.
ОАО «Семежево» (и.о. директора И.И. ЛЕНЬКО). Урожайность — 49 ц/га, валовое производство зерна — 9802 тонны, с 1 балло-гектара произведено 120,1 кг зерна.
Филиал «Лакнея» УП «Приортранс Агро» (директор О.И. ШАХНОВИЧ), урожайность — 43,2 ц/га, валовое производство зерна — 5166 тонн, с 1 балло-гектара произведено 108,8 кг зерна.
Среди главных агрономов сельскохозяйственных организаций — Владимир Анатольевич ПОТОЦКИЙ — заместитель директора по растениеводству ОАО «Старица-Агро». Выход зерна (с учетом поправочного коэффициента) на 1 балло-гектар — 154,9 кг.
Среди экипажей зерноуборочных комбайнов:
Экипаж в составе Александра Ивановича ИВАНОВСКОГО и Виктора Сергеевича ВАРЕНИКА из ОАО «Пионер-Агро», который комбайном «Лексион-530» убрал 438 га и намолотил на условный комбайн 2057,73 тонны зерна, в физическом весе — 2009,13 тонны.
Экипаж в составе Сергея Владимировича КЛОЧКО и Сергея Витальевича ЖУКА из УП «Бобовня», который комбайном КЗС-1218 убрал 590,7 га и намолотил на условный комбайн 1450,6 тонны зерна, в физическом весе — 1602 тонны.
Экипаж в составе Александра Владимировича МАКСИМЕНИ и Сергея Владимировича СЕНЮКА из ЗАО «Жилихово», который комбайном КЗС-10 убрал 363,8 га и намолотил на условный комбайн 1440,5 тонны зерна, в физическом весе — 1280,9 тонны.
Среди водителей на отвозке зерна:
Михаил Евгеньевич Ритько, водитель ОАО «Копыльское», который на автомашине МАЗ-555142 перевез 2492 тонны зерна в условных тоннах, или 2350,9 тонны в физическом весе.
Михаил Владимирович ДЫМОВ, водитель ОАО «Копыльское», который на автомашине МАЗ-555142 перевез 2126 тонн зерна в условных тоннах, или 2005,7 тонны в физическом весе.
Николай Васильевич МАЛИНОВСКИЙ, водитель ОАО «Скабин», который на автомашине МАЗ-555142 перевез 2074,4 тонны зерна в условных тоннах, или 1777,6 тонны в физическом весе.
Среди молодежных экипажей зерноуборочных комбайнов:
Экипаж в составе Евгения Сергеевича СКАРБИЧА и Николая Ивановича ЕРМАКОВИЧА из ОАО «Тимирязевский», который комбайном КЗС-1218 убрал 595,9 га и намолотил на условный комбайн 1503,52 тонны зерна, в физическом весе — 1616,7 тонны.
Экипаж в составе Павла Валерьевича ТОРОТЬКО и Евгения Николаевича КОСТЮКА из ОАО «Прогресс-2010», который комбайном КЗС-1218 убрал 439,5 га и намолотил на условный комбайн 1404,72 тонны зерна, в физическом весе — 1579,79 тонны.
Экипаж в составе Александра Станиславовича МАЙСА и Сергея Владимировича СЕМАШКО из ОАО «Тимирязевский», который комбайном КЗС-1218 убрал 456 га и намолотил на условный комбайн 1123,05 тонны зерна, в физическом весе — 1207,58 тонны.
Среди молодых водителей на отвозке зерна:
Олег Александрович БОЙКО, водитель филиала «В. Раевка» ОАО «Криница», который на автомашине ГАЗ-35071 перевез 2602,9 тонны зерна в условных тоннах, или 1037 тонн в физическом весе.
Вадим Сергеевич МЫСЛИЦКИЙ, водитель ОАО «Старица-Агро», который на автомашине МАЗ-5551А2-323 перевез 1833,1 тонны зерна в условных тоннах, или 1833,1 тонны в физическом весе.
Дополнительно денежной премией в сумме 1500 (Одна тысяча пятьсот) белорусских рублей награждается ОАО «Старица-Агро», добившееся увеличения валового сбора маслосемян рапса к уровню прошлых трех лет, получившее 117 кг маслосемян рапса в расчете на 1 балло-гектар посевной площади. 
■ Анатоль Ліневіч і Ірына Кісляк (у цэнтры) падчас ушанавання пераможцаў спаборніцтва на жніве[/caption]
Яшчэ па дарозе ў філіял «Лакнея», месца правядзення раённых «Дажынак», гасцей сустракалі кампазіцыі, створаныя з рулонаў саломы: карова і бычок, мядзведзь, паравоз з вагончыкамі і многае іншае. На ўездзе ў вёску Камсамольская арганізатары свята выдатна абсталявалі цэнтральную частку дажыначнага гуляння. Над ёй велічна ўзвышаўся млын, таксама створаны з рулонаў. Ля цэнтральнай сцэны пра моманты сёлетняга жніва яскрава расказвалі фотаздымкі, зробленыя раённымі журналістамі.
[caption id="attachment_59833" align="aligncenter" width="580"]
■ Людміла Ніжэвіч віншуе Валянціну Бархат[/caption]
Кожнае з сельгаспрадпрыемстваў абсталявала і ўпрыгожыла свой непаўторны падворак. Пачэснае месца тут было адведзена галоўным атрыбутам кожнага «двара» — дажыначнаму снапу і караваю, які быў выпечаны са збожжа новага ўраджаю. З песнямі, жартамі і танцамі сустракалі на кожным падворку гасцей. Сярод іх — дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь Людміла Ніжэвіч, старшыня Капыльскага райвыканкама Анатоль Ліневіч, старшыня раённага Савета дэпутатаў Ірына Кісляк, старшыня праўлення «Прыорбанк» ААТ Сяргей Касцючэнка, дэпутат Мінскага абласнога Савета дэпутатаў Уладзімір Рудакоўскі і Благачынны цэркваў Капыльскай акругі протаіерэй Сергій Чарны.
[caption id="attachment_59839" align="aligncenter" width="400"]
■ Сімвалічны сноп «Дажынак»[/caption]
Падчас афіцыйнай часткі хлебаробы ў знак пажадання дастатку і дабрабыту ўручылі сімвалічныя сноп, вянок і каравай кіраўніку раёна Анатолю Ліневічу.
— Літаральна тры тыдні таму мы святкавалі «Зажынкі-2017», — сказаў у сваім выступленні Анатоль Канстанцінавіч. — Нам пашанцавала з надвор’ем, і можна ўжо адзначыць, што гэтае жніво стала гісторыяй. Шчыра хачу па-дзякаваць працоўным калектывам усіх 17 сельгаспрадпрыемстваў, а таксама спецыялістам упраўлення райсельгасхарчу, абслуговым арганізацыям, якія добрасумленна падышлі да ўборачнай кампаніі і своечасова аказвалі падтрымку і дапамогу. Мы сабралі добры ўраджай збожжа. За гэтымі дасягненнямі стаіць цяжкая і напружаная праца нашых людзей.
На сёння ў нас больш за 60 экіпажаў камбайнаў сабралі і больш за 50 вадзіцеляў перавезлі звыш 1000 тон збожжа. Капыльскі раён адным з першых у вобласці скончыў жніво. Гэта азначае, што мы сапраўды правялі яго арганізавана. Патэнцыял капыльскай зямлі вялікі, аснову якой складаюць нашы людзі. Можна атрымліваць 200 тысяч тон! Неабходна нацэльваць свае калектывы на выкананне пастаўленай задачы. Шчыра спадзяюся, што, закладваючы ўраджай 2018 года, мы выканаем усе тэхналагічныя патрабаванні, каб атрымаць яшчэ большы паказчык».
Хлебаробаў Капыльшчыны павіншаваліа з добрым вынікам і заканчэннем жніва-2017 Людміла Ніжэвіч, дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь. Яна ўручыла Падзячныя пісьмы і памятныя падарункі першым тысячнікам — вадзіцелю ААТ «Капыльскае» Міхаілу Рыцьку, камбайнаваму экіпажу ААТ «Піянер-Агра» ў складзе Аляксандра Іваноўскага і Віктара Варэніка, маладзёжнаму экіпажу камбайна ў складзе Яўгена Скарбіча і Мікалая Ермаковіча, якія адкрылі Дошку гонару Капыльшчыны яшчэ напачатку жніва. Са словамі віншавання да земляробаў звярнуліся Сяргей Касцючэнка і айцец Сергій. Важкі ўклад у агульны каравай Капыльшчыны ўнеслі і жанчыны. Сярод іх — в.а. галоўнага агранома філіяла «Грозава» Дар’я Рудзеня, галоўны аграном КСУП «Доктаравічы» Валянціна Бахта, якія таксама атрымалі ўзнагароды ад дэпутата.
[caption id="attachment_59835" align="aligncenter" width="580"]
■ Весела сустракалі гасцей на кожным падворку[/caption]
Прадстаўнікі раённай улады, раённага Савета дэпутатаў, начальнікі структурных падраздзяленняў райвыканкама, упраўлення райсельгасхарчу, старшыні сельвыканкамаў, кіраўнікі і галоўныя аграномы сельгаспрадпрыемстваў, абслуговых арганізацый. Усе яны на свяце не асталіся без увагі і атрымалі сімвал дажынак — каравай.
Шэраг работнікаў сельскай гаспадаркі адзначаны за шматгадовую добрасумленную працу, значны ўклад у развіццё прафсаюзнага руху. Падзякі Мінскага абкама Беларускага прафсаюза работнікаў АПК брыгадзіру вытворчай брыгады Марыне Васілеўскай і аграному ўчастка «Смалічы» Таццяне Хоміч з ААТ «Ціміразеўскі» уручыла старшыня райкама прафсаюза работнікаў АПК Ірына Сцяпура.
Былі ўзнагароджаны кіраўнікі гаспадарак, чые падворкі, караваі з мукі новага ўраджаю і дажыначныя снапы, на думку журы, былі самымі абсталяванымі, смачнымі і прыгожымі. Выконваючы абавязкі начальніка ўпраўлення райсельгасхарчу Віталь Ракевіч разам з Ірынай Сцяпурай уручылі грашовыя ўзнагароды пераможцам у розных намінацыях: за лепшыя снапы — філіялу «Лакнея», ААТ «Скабін» і «Прагрэс-2010»; за лепшыя падворкі — ААТ «Ціміразеўскі», «Старыца-Агра» і ЗАТ «Жыліхава»; за лепшыя караваі — ААТ «Піянер-Агра», філіял «В. Раёўка» і КСУП «Доктаравічы».
[caption id="attachment_59837" align="aligncenter" width="580"]
■ Госці і ўдзельнікі свята[/caption]
Кульмінацыяй урачыстасці стала ўручэнне ўзнагарод пераможцам раённага спаборніцтва за дасягненне высокіх паказчыкаў на ўборцы збожжавых і зернебабовых культур. Перадавікоў віншавалі старшыня райвыканкама Анатоль Ліневіч і старшыня райсавета дэпутатаў Ірына Кісляк.
Шчодрых апладысментаў у сувязі з нараджэннем сына ў час правядзення ўборачнай кампаніі ўдастоены дырэктар КСУП «Доктаравічы» Сяргей Шарупіч. Сяргей Яўгенавіч атрымаў каштоўны падарунак ад райвыканкама і раённай арганізацыі РГА «Белая Русь». Дарэчы, КСУП «Доктаравічы» аб’яўлены як месца правядзення «Зажынак-2018».
А якое ж свята без песень? Цудоўны настрой гасцям «Дажынак» і мясцовым жыхарам дарылі работнікі ўстаноў культуры. Падчас канцэртнай праграмы кожны нумар мастацкай самадзейнасці ў выкананні народнага ансамбля народнай песні «Спадчына, вакальнага ансамбля РЦК «Сяброўкі», салістаў Вольгі Даманскай, Аліны Лапушанскай, Валянціны Зарамбоўскай і Сняжаны Фаміцкай успрымаўся гасцямі свята на «ўра». А з роляй вядучых выдатна справіліся Людміла Кудрачова і Вячаслаў Курчык. Рознакаляровымі фарбамі ззялі вырабы на выставе майстроў народнай творчасці. Былі арганізаваны і вясёлыя атракцыёны для дзяцей.
Сяргей ЛАЗОЎСКІ
Фота аўтара 
