Вікенцій нарадзіўся 15 жніўня 1911 года ў простай сялянскай сям’і ў вёсцы Навасёлкі Бабаўнянскага сельсавета. Яго дзяцінства было азмрочана голадам і цяжкай працай. Бацькі мелі мала зямлі і былі вымушаны наймацца на работу да пана Ярашэвіча. Толькі пасля Кастрычніцкай рэвалюцыі сям’я атрымала свой надзел, пачаўшы новае жыццё.
Скончыўшы ў 1930 годзе Навасёлкаўскую пачатковую школу, юнак хацеў вучыцца далей у Песачанскай школе. Аднак лёс распарадзіўся інакш: хвароба маці, беднасць і неабходнасць дапамагаць бацьку па гаспадарцы прымусілі застацца дома. У 1932 годзе маці пакінула гэты свет, а праз некаторы час – і бацька. На плечы дваццацігадовага Вікенція ўсклаўся ўвесь клопат пра малодшую сястру Валю і гаспадарку. Ён працаваў на ферме ў вёсцы Шамы ад ранку да вечара, але знаходзіў сілы, каб прыбрацца дома і пачытаць кнігу. Жудасная біяграфія загартавала характар, выхаваўшы неверагодную стойкасць.
У 1936 годзе прызвалі ў Чырвоную Армію. Служба ў кавалерыйскім палку паказала яго здольнасці: двойчы за час службы камандаванне аб’яўляла падзякі радавому Драздовічу. Пасля дэмабілізацыі ў 1938 годзе як актыўнага грамадзяніна і добрасумленнага работніка яго накіравалі ў Капыльскі аддзел міліцыі. Там жа, у раённай друкарні газеты «Калгаснік Капыльшчыны», ён сустрэў сваё каханне – Любоў Каляду, якая неўзабаве стала яго жонкай. У пары нарадзіўся сын Аляксандр. Праз год, пасля вызвалення Заходняй Беларусі, партыйная арганізацыя даверыла яму складаны ўчастак – пасаду старшыні Мажска-Слабадскога сельскага Савета ў Клецкім раёне. Яго жонка пазней успамінала, што менавіта паважлівыя адносіны да людзей, прастата і сціпласць дазволілі мужу хутка заваяваць аўтарытэт сярод мясцовага насельніцтва, нягледзячы на ўсе цяжкасці новай работы.
З першых дзён Вялікай Айчыннай вайны Вікенцій Драздовіч уступіў у барацьбу з ненавісным ворагам. Ён быў камандзірам узвода ў партызанскім атрадзе імя Катоўскага брыгады імя Варашылава. Гэта быў іншы фронт – без выразных ліній абароны, дзе кожны крок мог стаць апошнім. Драздовіч удзельнічаў у многіх баявых аперацыях, граміў гарнізоны акупантаў і пускаў пад адхон варожыя эшалоны.
Як самага вопытнага, смелага і разважлівага камандзіра, камуніста Драздовіча назначылі кіраваць самай небяспечнай справай – арганізацыяй засады. 3 снежня 1942 года ля вёскі Лавы, на старых могілках, група партызан пад яго кіраўніцтвам заняла пазіцыі для сустрэчы карнікаў. Бой быў жорсткім. Партызаны біліся да апошняга патрона, затрымаўшы рух ворага і нанёсшы яму значныя страты. У тым Лаўскім баі Вікенцій Драздовіч загінуў разам са сваімі таварышамі, не зрабіўшы ні кроку назад.
За мужнасць і гераізм, праяўленыя ў барацьбе з нямецка-фашысцкімі захопнікамі, Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР Вікенцію Іосіфавічу Драздовічу пасмяротна прысвоена званне Героя Савецкага Саюза.
Подзвіг нашага земляка бессмяротны. Імем героя названы вуліцы ў Мінску і аграгарадку Лясное. У самым цэнтры Ляснога, на зямлі, за якую ён аддаў жыццё, узвышаецца бронзавы бюст герою. Жыццё Вікенція Драздовіча – гэта напамін усім нам пра тое, з якой жалезнай воляй вырастаюць сапраўдныя героі на капыльскай зямлі.
Комментарии