60 гадоў сумеснага жыцця — дыяментавае вяселле — днямі адсвяткавалі Алена Антонаўна і Іосіф Казіміравіч Змачынскія з Капыля. Як вядома, каштоўны камень дыямент — самы моцны, яго вельмі цяжка здрабніць ці апрацаваць. Таму, каб ён зазіхацеў усімі фарбамі, майстар павінен прыкласці шмат намаганняў і мець свае сакрэты апрацоўкі. Так і ў жыцці. Пачуцці праходзяць праверку часам.
[caption id="attachment_76055" align="aligncenter" width="580"]
■ Уся сям’я разам. 1981 г.[/caption]
Змачынскія вытрымалі выпрабаванні з годнасцю і зараз на пытанне, што дапамагае захаваць сям’ю, амаль у адзін голас упэўнена адказваюць:
— Узаемапавага і каханне, сумесная праца і ўменне слухаць парады адзін ад аднаго. Мы заўсёды шмат размаўлялі, прыслухоўваліся да меркаванняў. Калі здараліся спрэчныя сітуацыі, імкнуліся саступаць. Дзетак сваіх выхоўвалі ў любові: да працы, да сваякоў, да Бога.
[caption id="attachment_76052" align="aligncenter" width="400"]
■ Алена Антонаўна і Іосіф Казіміравіч і зараз адносяцца адзін да аднаго з вялікай цеплынёй[/caption]
Сёння Змачынскія заўсёды гасцінна сустракаюць дзяцей, унукаў, праўнукаў і шматлікіх сваякоў. Для іх заўсёды знойдуцца добрыя словы і смачныя пачастункі. Кожны, хто пераступае парог прыгожай і ўтульнай хаты, адчувае цеплыню і добрасардэчнасць гаспадароў. Твар Алены Антонаўны прамянее душэўнай усмешкай, а цікавыя аповеды Іосіфа Казіміравіча пра мінулыя часы прыцягваюць сваёй вобразнасцю. І толькі пасля размовы з гаспадарамі разумееш, колькі іспытаў даслаў на іх долю лёс, нібы правяраючы моц характараў і пачуццяў. Але разумееш і тое, што як самы дарагі падарунак ад Айца Нябеснага яны атрымалі адзін аднаго. І адбылося гэта напярэдадні Вялікадня, 60 гадоў таму.
Падставай для знаёмства сталі хрэсьбіны пляменніцы. Алена за куму, Іосіф — кум. Гэта была іх першая сустрэча, але з хаты святара, дзе адбываўся сакрамэнт хросту дзіцяці, яны выйшлі, моцна трымаючыся за рукі. Ёй — 18, яму — на дзясятак гадоў болей. Недзе ў глыбіні душы ведалі, што не адпусцяць адзін аднаго ніколі. «Скора зашлю сватоў!» — пачула Алена словы Іосіфа, але ўвагі ім не надала. Вечарам таго ж дня пайшлі ў кіно. На зваротным шляху ён паўтарыў: «Хутка чакай сватоў!» І праз два тыдні на самай справе на возе прыехаў з родных Багушоў у вёску Шастакі, дзе жыла абранніца. У ролі свата — Крэпскі Іосіф. Алена дала згоду не раздумваючы. Распісаліся 18 красавіка 1959 года, а вяселле згулялі 7 чэрвеня.
[caption id="attachment_76054" align="aligncenter" width="580"]
■ Вяселле Іосіфа і Алены. 1959 г.[/caption]
Першы час жылі ў бабулі Іосіфа — Стэфаніды, жанчыны добрай і працавітай. Старэйшая сястра Алены, Рэгіна, навучыла: «Ты глядзі, доўга не спі, кароў выганяй, не лянуйся — працуй». Так маладзіца і рабіла, ні ад якой работы не адмаўлялася. Тым больш што да гэтага часу паспела прайсці своеасаблівую школу жыцця. Рана застаўшыся без матулі, Алена на сабе адчула ўсё «хараство» жыцця пры мачысе. У бацькі засталося пяцёра дзетак: Рэгіна, Ганна, Браніслава, Алена і Станіслава. Жанчына, якая прыйшла жонкай, матуляй для дзяўчынак стаць не змагла (а можа, і не хацела). Новага адзення амаль не набывала, ежу прыхоўвала. І старэйшыя дзяўчынкі хутка пайшлі ў заробкі да людзей: хто нянькай, хто дапамагаць па гаспадарцы. Таму, адразу пасля вяселля, прывычная да рознай работы Алена з ахвотай прынялася выконваць абавязкі гаспадыні. Маладая жанчына была рада мець сваю хату, весці сваю гаспадарку.
Адным з нямногіх успамінаў пра матулю памяць захавала святкаванне Вялікадня. Аленцы пяць гадкоў. На стале стаіць шмат прыгатаваных страў, але мама есці не дазваляе: «Спачатку памаліцеся, дзеткі». І вось яны, малыя, стаўшы на калені, разам з матуляй і татам шчыра ўзносяць малітвы…
Паспрабаваў сіроцкай долі і Іосіф. Бацька памёр, калі хлопчыку споўнілася тры гадкі. Яго і браціка гадавала мама. І да самастойных заробкаў ён таксама прыступіў рана: у дзесяцігадовым узросце пайшоў пасвіць кароў да гаспадара ў вёску Слаўкова, што знаходзіцца на Нясвіжчыне. За сезон зарабіў сем пудоў збожжа. Калі пасталеў, працаваў спачатку ў калгасе «Шлях камуны», потым на пілараме, у «сберкассе» і лясгасе.
[caption id="attachment_76053" align="aligncenter" width="400"]
■ Змачынскія з айчымам і мамай Іосіфа. 1960 г.[/caption]
Хутка ў Алены і Іосіфа нарадзіўся першынец — дачушка Валечка. Потым на свет з’явіўся Валодзя, які, на жаль, не пражыў і дня. Але сапраўдны іспыт чакаў Змачынскіх наперадзе. Наступны сынок Віця радаваў бацькоў працавітасцю і поспехамі ў вучобе, заўсёды дапамагаў і клапаціўся пра маму з татам. Аднак… Аднак хворым было сардэчка. Таму бацькі вырашылі пераехаць у Капыль, каб быць бліжэй да бальніцы. Самі разабралі і перавезлі з Багушоў хату, самі яе і «злёпалі», як сёння з усмешкай узгадвае Алена Антонаўна. Працавалі дружна, сумесна вырашалі ўсе пытанні, пераадольвалі цяжкасці. Тым больш што рукі ў Іосіфа былі на самай справе залатымі: усё ўмеў і рабіў сам. І ўсё ж такі, нягледзячы на тое, што пра хваробу сына даведаліся даўно, гора стала нечаканым: Віця не прачнуўся пасля аперацыі, якую так чакаў у надзеі стаць здаровым.
Як перажыла гора, Алена Антонаўна не разумее і зараз. Пасля трагічнай падзеі яна вельмі востра ўспрымала жыццё. Усё навокал здавалася нямілым. І, як сапраўднае выратаванне ад гора, Бог паслаў суцяшэнне. У 1977 годзе нарадзілася яшчэ адна дачушачка — Аленка. Старэйшая Валянціна, якой на тую пару споўнілася 17, з любоўю дапамагала гадаваць сястрычку.
Цяжка было б перажыць самотныя падзеі Алене Антонаўне і Іосіфу Казіміравічу, каб не шчырая вера ў Бога. Нягледзячы на антырэлігійны час, і яны самі былі хрышчоныя, і паклапаціліся аб гэтым для сваіх дзетак. А 15 гадоў таму павянчаліся. Калі пачалі будаваць у Капылі новы касцёл, Іосіф Казіміравіч быў у ліку першых працаўнікоў. Шмат чаго зроблена яго рукамі.
У Святым Пісанні ёсць словы: «Што Бог злучыў, чалавек няхай не разлучае». Менавіта ў іх адлюстраваўся ўвесь жыццёвы шлях Змачынскіх. Сустрэўшыся напярэдадні Вялікадня, яны і зараз ідуць поруч, падтрымліваючы не толькі адзін аднаго, але і сваіх дарагіх дачок, шматлікіх пляменнікаў, сваякоў.
Дзіяна ТКАЧЭНКА
Фота аўтара і з сямейнага архіва Змачынскіх
Девятилетняя Арина вместе с педагогом-организатором из гимназии № 1 г. Копыля им. Н.В. Ромашко Светланой Геннадьевной Зуевой подготовила рисунок под названием «Когда-нибудь я тоже полечу…» для участия в младшей возрастной категории. Девочке нравятся самолеты и все, что связано с ними. Она мечтает стать стюардессой, поэтому с удовольствием приняла участие в конкурсе.
Всего было отобрано 9 ребят, работы которых победили и заняли призовые места в национальном отборе. Победители получили сертификаты на полет на вертолете, медали и дипломы. Кроме того, все 45 финалистов национального отбора получили приятные сувениры от Белорусской федерации авиационного спорта.
Диана ТКАЧЕНКО 
Сопровождали делегацию специалисты Центра международного сотрудничества Республиканского института образования. Целью визита стал обмен опытом по формированию профессиональной идентичности у учащихся с особенностями психофизического развития. Ведь сегодня инклюзивное образование являяется логическим продолжением системы интегрированного образования. Колледж смог успешно презентовать свой опыт в данном направлении.
Панорама форм работы по инклюзивному профессиональному образованию в УО «Копыльский государственный колледж» включала в себя следующие формы: представление проекта экологической направленности «Агроэкоусадьба «Медовая заимка», который презентовали учащиеся колледжа Юрий Вилюха и Яна Занько под руководством заведующей отделением среднего специального образования Марины Викторовны Давидовской; демонстрацию интерактивной площадки бизнес-компании «Эргана», руководителем которой является Наталья Александровна Лукашевич; деловую игру «Предпринимателями не рождаются», которую захватывающе провели вместе с ребятами преподаватели колледжа Юлия Николаевна Метельская и Марина Леонидовна Карпович; мастер-класс «Кулинарная дипломатия» под руководством заведующей отделением Натальи Владимировны Куделко. Особый интерес у присутствующих вызвали учебные занятия производственного обучения по теме «Выполнение штукатурки «Короед»/Выполнение простой штукатурки» и по теме «Подготовка к работе пахотных МТА на базе плуга ППО-4-40КЗ», которые проводили в интегрированных группах мастера производственного обучения Владимир Сергеевич Григоревич и Виталий Александрович Жук. Коллеги из Российской Федерации ознакомились с материально-технической базой колледжа. Наряду с учебно-производственными объектами их вниманию были представлены молодежный центр «7-е Небо», интернет-кафе, магазин. Кульминацией визита стала экскурсионная программа на агроэкоусадьбе «Медовая заимка» «Частичка малой родины моей».
Подводя итоги посещения учреждения образования «Копыльский государственный колледж», российские коллеги высоко оценили опыт колледжа по профессиональной подготовке и социальному включению детей с особенностями психофизического развития.
Стало значимым и то, что визит проходил сразу после празднования 23-й годовщины Дня единения народов Беларуси и России, который является особым праздником в судьбе наших стран. Гости отметили, что наши народы связывает очень многое и они никогда не разорвут своих братских уз. Педагоги из Российской Федерации констатировали, что даже исходя из посещения только Копыльского государственного колледжа можно сделать вывод, что в Республике Беларусь проводится огромная работа по развитию инклюзивного подхода, воспитанию миролюбия, понимания и принятия других людей, умению позитивно взаимодействовать.
Ирина ЛИТВИНКО,
заместитель директора Копыльского государственного колледжа 
Мероприятие состояло из трех этапов. Первым, традиционно для КВН, стал конкурс «Визитная карточка», в котором каждая из команд представила себя. Вторым этапом был конкурс «Биатлон» (конкурс шуток). Третьим — конкурс «Музыкальное домашнее задание», в котором команды представили свои выступления с использованием музыкальных композиций. Команды удивляли своим актерским мастерством и музыкальными способностями, а также демонстрировали свои знания правил пожарной безопасности.
На протяжении нескольких часов продолжалась усиленная борьба команд за право представить район на областном турнире. После сложных дискуссий и подсчетов места между командами распределились следующим образом: первое место — ГУО «Гимназия № 1 г. Копыля имени Н.В. Ромашко»; второе — ГУО «Лесновская средняя школа» и третье — ГУО «Песочанский УПК детский сад – базовая школа имени С.А. Умрейко».
Виталий БУНЯК,
первый заместитель начальника Копыльского РОЧС 
В соответствии с Указом Президента Республики Беларусь № 580 от 8 декабря 2005 г., использование гражданами маломерных судов в рыболовных угодьях в сроки запрета на вылов рыбы осуществляется в порядке, установленном местными исполнительными и распорядительными органами по согласованию с территориальными органами Министерства природных ресурсов и охраны окружающей среды. Нарушение данных правил влечет наложение штрафа в размере до 20 базовых величин. Сроки запретов по областям неодинаковы и разнятся по времени. Актуальные сроки в конкретной области республики в конкретный год необходимо уточнять отдельно.
Пока еще есть время до выхода на воду, необходимо привести в надлежащее техническое состояние свои суда, пройти техническое освидетельствование и позаботиться об их оснащении, а именно укомплектовать судно спасательными жилетами (на каждого находящегося на судне), швартовочным и якорным устройствами, веслами, водоотливными средствами. Для моторных маломерных судов приобрести медицинскую аптечку, ремонтную аптечку и средства пожаротушения.
Судовладельцам, имеющим моторные лодки, мощность двигателя которых более 3,7 киловатт (5 лошадиных сил), необходимо пройти обучение и получить удостоверение на право управления. Для заключения договора на оказание этой услуги необходимо обратиться на Солигорский участок ГИМС, расположенный по адресу: г. Солигорск, Любанское шоссе, здание ПАСЧ № 4, и предоставить необходимые документы: паспорт, медицинскую справку о состоянии здоровья , 2 цветные фотографии размером 30х40мм.
По всем вопросам, связанным с маломерными судами, можно обращаться в Солигорский участок ГИМС либо позвонить по телефонам: (8-044) 716-21-81, (8-0174) 31-13-90 с 8.00 до 17.00.
Государственная инспекция по маломерным судам напоминает — неотъемлемой частью при выходе на воду являются меры безопасности. Позаботьтесь о своей безопасности!
Александр Хадарович,
инспектор Солигорского участка ГИМС 
