Двадцать два года назад, когда мы с Виктором создавали семью, нам, молодым, опьяневшим от счастья, казалось, что в жизни нас ждут только радостные моменты.
В семье родились дети. Двое сыновей радовали нас день ото дня. Мы построили дом, в котором всегда желанные гости – наши родители, родные, близкие, друзья. И печали, и радости – все делили пополам.
Но жизнь – штука непредсказуемая. Она преподносит такие испытания… В один из летних погожих дней Виктор отправился в Минск на работу. По дороге случилась авария, машину несколько раз перевернуло и вынесло на обочину. Чудом муж остался жить, но ноги… Они были полностью раздроблены.
Спустя время за жизнь Виктора уже боролись люди в белых халатах. Сложнейшую операцию провел главный врач Копыльской районной больницы (он же хирург-травматолог) Андрей Степанович Королько. Спасибо ему, что и в последующем он не оставляет больного без внимания. Огромная благодарность заведующему реанимационным отделением Владимиру Григорьевичу Туровскому за его профессионализм. Я и наши дети выражаем огромную признательность врачам реанимации С. К. Процкевичу, Р. В. Нарейко, старшей медсестре Т. Ф. Кульбицкой, медсестрам М. Ф. Альферович, О. С. Грибок, И. Г. Гончаровой, И. В. Гордей, Е. А. Дубовской, Е. Н. Жгун, Т. Е. Колпак, Л. Л. Стальмаковой, анестезистам Е. А. Боложинской, И. И. Лазовской, Е. А. Новик, М. К. Солянка, санитаркам Н. В. Бойко, Н. М. Давидович, Л. А. Давидович, Н. А. Крепской, П. В. Носко, сестре-хозяйке И. И. Грибовской. Особые слова благодарности – медсестре перевязочной хирургического отделения Анне Абрамчик за ее золотые руки и чуткое сердце.
Благодаря стараниям медицинских работников мой муж сызнова пытается ходить, с каждым днем поправляется. Даже не верится, что пять месяцев назад шла борьба за его жизнь. И сам Виктор, высокий, статный, не мог смириться с тем, что ноги его не слушаются. «Неужели я не буду ходить?» — часто задавал он себе вопрос. Но я видела, как перед детьми, мною, он пытался шутить, смеяться, не паниковать, мол, все хорошо будет.
Незванное горе тяжелым бременем легло на всю нашу семью. Это стало очень большим испытанием. Оно и сейчас продолжается. Но радуемся мы, когда видим, как Виктор, хоть с трудном, но делает шаги. Наша любовь и забота, мастерство медработников вернут его к нормальной жизни. Я в это верю.
Марина ИМБРО,
г. Копыль
[/caption]
На выставе, размешчанай у раённым Цэнтры культуры, шырока былі прадстаўлены такія віды творчасці, як вышыўка (у класічным разуменні), вышыўка бісерам, жывапіс, роспіс па шкле, фларыстыка, арыгамі, салома-пляценне, разьба па дрэве і многае іншае. Было вельмі цікава, хто ж стане пераможцам у намінацыях “лепшая калекцыя дамашніх работ”, “аўтарская работа”, “арыгінальнасць выкарыстання матэрыялу”, “тэхнічныя прыёмы аздаблення”, “творчы падыход” і “пераемнасць мясцовых традыцый”.
Уражвала не толькі колькасць прадстаўленых работ, але і тэхніка выканання, матэрыялы, якія выкарыстоў-валі аўтары. Тут жа маладыя творцы давалі майстар-класы, на вачах у публікі стваралі новыя работы. Так, напрыклад, наведвальнікаў выставы зацікавілі арыгінальныя бутэлькі з рознакаляровым напаўненнем. Аказалася, што ўнутры знаходзіцца простая соль. “Разнастайнымі відамі дэкаратыўна-прыкладнога мастацтва займаюся каля пяці гадоў, а вось менавіта солевай тэхнікай — каля года, — тлумачыць Вольга Грыневіч з Бучацінскай СШ. — Упершыню пазнаёмілася з гэтым відам у Слуцку, куды прыехала на работу па размеркаванні. Простую соль экстра змешваем з рознымі колерамі гуашы, высушваем на газеце. А ўжо пасля з дапамогай мяшочка насыпаем слаямі ў бутэльку. Унутры атрымліваецца своеасаблівы арыгінальны малюнак”.
[caption id="attachment_23498" align="aligncenter" width="301" caption="Н. Чаркас"]
[/caption]
Вельмі зацікавіла ўсіх наведвальнікаў выставы вышыўка “Мона Ліза”, якую прадставіла бухгалтар ААТ “Ціміразеўскі” Наталля Чаркас. Каля трох гадоў спатрэбілася майстру, каб выканаць гэту работу. А ўвогуле творчасць — гэта сямейная традыцыя Чаркасоў. Любоў да народных промыслаў перадалася яшчэ ад бабулі, якая займалася ткацтвам. Вышыўкай крыжыкам, акрамя Наталлі, займаюцца і дзве дачкі.
Не менш арыгінальная тэхніка жывапісу, які называецца манатыпія, уласціва і выкладчыку Капыльскай дзіцячай школы мастацтваў Святлане Сямашка. Унікальны від спалучае ў сабе якасці эстампа (адбітка) і жывапісу. Пры стварэнні адбітку на роўную паверхню (звычайна выкарыстоўваецца шкло ці пластык) наносяць фарбу. Зверху змяшчаюць ліст паперы і прыціскаюць яго да паверхні. На паперы ўтворыцца адбітак з незвычайнымі і непаўторнымі ўзорамі. Пасля ўжо фантазія аўтара падказвае элементы ці вобразы, што неабходна дамаляваць, каб атрымалася карціна. Менавіта ў Святланы шмат работ апавядалі пра падводны свет.
Немагчыма пералічыць усіх аўтараў. Работы кожнага ўдзельніка агляду-конкурсу выглядалі дастойна. Невыпадкова кампетэнтнае журы ў складзе начальніка аддзела культуры Наталлі Царковай, дырэктара раённага краязнаўчага музея Валянціны Шураковай, дырэктара раённага Цэнтра традыцыйнай культуры Галіны Гурло, настаўніка дзіцячай школы мастацтваў Святланы Швайбовіч і начальніка аддзела па справах моладзі Наталлі Гарбацэвіч адзначылі дыпломамі і памятнымі падарункамі ўсіх удзельнікаў выставы.
Капыльшчына заўсёды славілася сваімі талентамі. Раённы агляд-конкурс яшчэ раз даказаў, што творчы патэнцыял, любоў да народных традыцый, культуры жыве і ў сэрцах маладога пакалення.
Сяргей ЛАЗОЎСКІ
Фота аўтара
