В лес берите с собой заряженный телефон с положительным балансом, бутылочку питьевой воды, лекарства, компас, нож, спички и небольшой перекус. Оденьтесь в яркую и непромокаемую одежду. Обязательно сообщите родным, куда вы идете.
Если в лесу вы поняли, что заблудились, громко зовите на помощь. Позвоните в службу спасения по телефонам: 101, 112 или в милицию по номеру 102.
Помните: идя вдоль линии электропередачи или вниз по течению реки, вы выйдете к людям. Прислушайтесь и идите на звук: шум трактора слышно за 3–4 километра, а лай собаки — за 2–3 километра.
Не выбирайтесь из леса ночью. Когда темнеет, подумайте о своем ночлеге. Для него подойдет яма от вывороченного с корнем дерева. Убежище наподобие шалаша можно сделать из веток, а подстилку — из сухих веток или мха. Чтобы те, кто вас ищет, не прошли мимо вас, повесьте на кусты то, что может привлечь внимание — рюкзак, кепку, платок. В борьбе с холодом помогут газета или мох, спрятанные под одежду. Берегите себя и своих близких!
Копыльский РОЧС 
Са словамі віншавання выступіла старшыня Цімкавіцкага сельвыканкама Алена Острыкава. Яна пажадала працвітання вёсцы, а яе жыхарам моцнага здароўя, дастатку ў доме, прыбытку ў гаспадарцы.
Вядучыя пазнаёмілі прысутных з гісторыяй вёскі Руднае. Напрыклад, назва вёскі Руднае ўтварылася ад слова «рудый» — людзі даўней казалі, што тут была балоцістая мясцовасць і зямля была рудая, жалезістая, адсюль пайшла і назва — Руднае. І першы ўспамін пра вёску ў летапісе датуецца аж 1638 годам. Вёска ўваходзіла ў склад фальварка Скіп’ёва, ад якога, на жаль, засталіся толькі могілкі. З 1795 г. перайшла ў Слуцкі павет Мінскай губерніі. З 1800 г. вёска з’яўлялася ўласнасцю князя Радзівіла, у ёй мелася карчма. З 1897 г. — у складзе Цімкавіцкай воласці Слуцкага павета. У 1912-м адкрыта аднакласнае народнае вучылішча, а з 1920-га — працоўная школа 1-й ступені (два настаўнікі і 53 вучні). У весцы быў млын. А вось ужо з 20 жніўня 1924 г. веска адышла пад Вялікараёўскі сельсавет Капыльскага раёна Слуцкай акругі. З 1 ліпеня 2013 г. вёска Руднае знаходзіцца ў складзе Цімкавіцкага сельсавета.
Затым ушанавалі старэйшага жыхара вёскі. Ім аказалася Марыя Васільеўна Смірнова, якой у гэтым годзе спаўняецца 89 гадоў. А вось самы малодшы жыхар — Насця, якая нарадзілася 23 сакавіка бягучага года ў Білана Сяргеевіча і Надзеі Аляксандраўны Васільковых. Дарэчы, гэта трэцяе па ліку дзіцятка ў дадзенай сям’і. Ушанавана была і мнагадзетная сям’я Рамана Міхайлавіча і Надзеі Пятроўны Сельвановічаў. Яны гадуюць пяцярых дзетак: двух хлапчукоў і трох дачушак.
Пад гучныя апладысменты прысутных на сцэну былі запрошаны пераможцы конкурсу на лепшы падворак. Усяго было адзначана чатыры сям’і: Аляксанд-ра Віктаравіча і Святланы Адамаўны Ясючэняў, Анатоля Станіслававіча і Валянціны Альфрэдаўны Салаўёў, Ганны Баляславаўны і Валерыя Антонавіча Цвілевічаў, Віталя Казіміравіча і Алены Валянцінаўны Паграбіцкіх.
Багатым на падзеі стаў гэты год для сям’і Дзічкоўскіх — Святланы Леанідаўны і Віктара Станіслававіча: яны адзначылі сярэбранае вяселле. А яшчэ Святлана Леанідаўна святкавала свой 45-гадовы юбілей, ды ў пачатку ліпеня яны справілі вяселле свайго сына Віталя, якому споўнілася 25 гадоў.
Адзначаны былі таксама і мясцовыя жыхары, якія прынялі ўдзел у выставе народных умельцаў. Прыгожыя вышыўкі прапанавала Яўгенія Мікалаеўна Шыбут, а разьбу па дрэву — Уладзімір Дзмітрыевіч Гарбуз.
Усе намінанты былі адзначаны падарункамі і сувенірамі. А ўдзельнікі мастацкай самадзейнасці Навасёлкаўскага, Цімкавіцкага сельскіх дамоў культуры і Руднянскага сельскага клуба дарылі прысутным свае прыгожыя песні. Не абышлося і без конкурсаў. Адзін з іх — гэта конкурс талентаў. Пад гукі баяна свае песні спявала Святлана Петрусевіч, а вершы і байкі чытала Марыя Гарбуз. Была праведзена таксама латарэя, у якой прайграўшых не было.
Свята завяршылася, але доўга яшчэ над Рудным гучала вясёлая музыка, якая перайшла ў танцавальны вечар. Гэты дзень надоўга запомніца жыхарам вёскі Руднае, і ў іх ёсць над чым працаваць па добраўладкаванні і нявядзенні парадку на сваіх сядзібах, каб у наступным годзе свята сустрэць больш годна.
Наш кар. 
З вялікай увагай мы сочым за тым, як праходзіць жніво, бо добра разумеем, што ад яго вынікаў залежыць дабрабыт кожнага з нас. І зусім няважна, хто ты — вясковец або гарадскі жыхар, аграрый ці працаўнік гандлю, культуры ці настаўнік. Бо хлеб ёсць на стале ў кожнай хаце. А галоўныя ў гэтым ланцужку — ад зерня да каравая — хлебаробы. Тыя, хто ад світанку да заходу сонца ўбірае ўраджай і закладвае фундамент нашага з вамі дастатку.
Павел КОРЗУН, протаіерэй, настаяцель храма Святога велікамучаніка Георгія Перамаганосца ў в. Лешня:
— Аб хлебе ёсць малітва, калі першае, што чалавек просіць у Бога, — гэта хлеб: «…Хлеб наш насущный даждь нам днесь…» У гэтых словах і закладзены ўвесь сэнс адносін чалавека да хлеба. Адносін трапяткіх і старанных. У стаўленні чалавека да хлеба і заключана выкананне Боскіх запаведзей. Аднак хлеб — гэта не толькі жніво, гэта цяжкая праца на працягу ўсяго года: і падрыхтоўка глебы, і ўзворванне яе, і сачыць трэба за тым, каб каласкі наліваліся. Гэта праца чалавека на працягу ўсяго яго жыцця.
Людміла ЛАЗОЎСКАЯ, настаўнік беларускай мовы і літаратуры гімназіі № 1 г. Капыля імя М.В. Рамашкі:
— Добрыя адносіны да хлеба пачынаюцца з сям’і. Мая мама, Марыя Рыгораўна Беразоўская, расказвала, што, калі падчас абеду падала на падлогу нават адна крошачка хлеба, тата заўсёды беражліва падымаў яе, цалаваў і толькі пасля таго еў. Мама памятала, як адразу пасля Вялікай Айчыннай вайны яны хадзілі па палях і збіралі каласкі. Мае бацькі — сапраўдныя працаўнікі. Абое — са шматдзетных сем’яў і добра адчуваюць сапраўдны кошт зярнятка. Таму і на сваіх уроках я імкнуся выхоўваць любоў да хлеба. Сумесна арганізоўваем і праводзім мерапрыемствы, дзеля якіх бацькі не толькі пякуць розныя прысмакі, але і расказваюць нешта цікавае пра хлеб, узгадваюць разам з дзеткамі прыказкі і прымаўкі.
Ірына ГАЛУЗА, прадавец аўтамагазіна Капыльскага райспажыўтаварыства:
— Першае, што вясковыя жыхары просяць, гэта хлеб. З задавальненнем купляюць і чорны, і, як кажуць, белы хлеб. За дзень рэалізоўваем каля васьмі латкоў хлеба-булачных і два — кандытарскіх вырабаў. У вёсках іншы раз бабулі пачынаюць узгадваць, як яны або іх матулі самі пяклі хлеб. Паслухаўшы, адзначаю, што гэта цяжкая справа. У сваёй сям’і заўсёды таксама імкнуся выхоўваць павагу да духмянай лустачкі: ніколі хлеб не кідаем, калі ўпадзе кавалачак, заўсёды падымем і беражліва цалуем яго.
Дзіяна ТКАЧЭНКА 
■ Комбайнеры Яким Коваль и Александр Горощеня[/caption]
В ОАО «Копыльское» экипажи достаточно сплоченные, комбайнеры имеют опыт и трудовую закалку, поэтому их не испугать ни жарой, ни другими трудностями. К таким можно отнести экипаж зерноуборочной машины «Лексион-540С» в составе Александра Горощени и Якима Коваля.
— О том, что в честь нашего экипажа поднят флаг, знаю, но за тоннами не гонюсь, да и быть в передовиках для меня — задача не первостепенная, — говорит Александр Горощеня. Главное, качественно и без потерь убрать выращенный урожай, чтобы ни одного зернышка на поле не осталось.
[caption id="attachment_59621" align="aligncenter" width="400"]
■ На зернотоке - Алексей Цвирко[/caption]
А дома Александра Валентиновича ждет жена Татьяна, которая, как признается хлебороб, уже привыкла к такой напряженной работе мужа во время уборочной. Как, в общем-то, и дети — сын Владислав и дочь Дарья. На комбайне Александр Горощеня трудится уже больше двадцати лет. За долгие годы успел накопить немалый опыт, который сегодня передает молодому поколению. В этом году в помощники Якима Коваля комбайнеру определили впервые.
— Сработались! — сразу же, не задумываясь, дает характеристику молодому напарнику Александр Горощеня. — Парень хоть и молодой, но очень способный и старательный.
Долго разговаривать с нами механизаторы не стали, видно было, что им не терпится вернуться за руль комбайна, чтобы не терять драгоценное время.
Ну а мы двинулись в сторону зерносушильного хозяйства, где также кипит работа. Сюда автомобили с поля везут новый урожай, который принимает весовщик Нина Семашко. Вообще, весовая в сельхозпредприятии — объект стратегически важный. Именно здесь ведется подсчет тоннам, которые поступают в закрома хозяйства. О том, что в сельхозпредприятии ведут напряженную битву за урожай, свидетельствует бережное отношение к каждому зернышку не только в поле, но и на ЗСК. Нечаянно рассыпавшееся зерно тут же убирают с помощью шуфлевой лопаты, а все остальное начисто сметают в общую кучу. Бесперебойную работу зерносушилки обеспечивают ответственный за работу комплекса Игорь Комар, операторы Михаил Деченко, Александр Артамонов, Сергей Михалкович, водитель погрузчика Сергей Карагодов, рабочие Алексей Цвирко и Екатерина Акинчиц.
Еще хочется несколько слов сказать о людях, которые ежедневно вносят немалый вклад в жатву, однако практически всегда остаются за кадром. Это — работники столовой хозяйства. Каждый день 140 обедов и 85 ужинов готовят повара Татьяна Ермольчик и Елена Русакович. Хватает работы у раздатчиков обедов Марины Горощени и Татьяны Бахты, посудомойки Натальи Василевской.
Кристина ЖОГОЛЬ
Фото автора 
