Для гэтай сям’і фотаздымкі маюць вялікае значэнне. Яны змешчаны ў альбомах: даўнейшыя — у тоўстых кардонных, больш сучасныя — у яркіх пластыкавых, а самыя сучасныя — у электронным выглядзе гаспадары дэманструюць па тэлевізары. У чорна-белых і каляровых фотакартках занатавана большасць сямейных падзей: і ўласнае вяселле, і маленства дачок (а пазней і ўнукаў), і святкаванне юбілеяў. Да ўсяго, што звязана з сям’ёй, нашы героі ставяцца вельмі беражліва. Станіслаў Іосіфавіч і Яўгенія Вітольдаўна Міхнайць — людзі, чые імёны добра вядомы жыхарам Капыля і нават раёна. Ён — былы галоўны ўрач Капыльскай ЦРБ і знакаміты тэрапеўт, яна — лор-урач.
[caption id="attachment_59667" align="aligncenter" width="580"]
2017 год: Яўгенія Вітольдаўна і Станіслаў Іосіфавіч усё жыццё разам[/caption]
— Бачыце, вось на гэтых картачках я — піянерка, а гэта мая матуля Чаркас Браніслава Антонаўна, — пачынае падарожжа ў мінулае Яўгенія Вітольдаўна. — Дарэчы, сям’я наша была даволі вялікая: усяго пяцёра дзяцей. Тата мой працаваў у Доме быту, мама спачатку была выхавацелем у дзіцячым садку, а потым даглядала нас, дзяцей. Бацькі былі каталікамі. Нават у той цяжкі для рэлігіі савецкі час мы цішком адзначалі святы, фарбавалі яйкі, хрысцілі дзяцей. А вучылася я ў СШ №2 г. Капыля…
[caption id="attachment_59666" align="aligncenter" width="400"]
80-я гады ХХ ст.: усёй сям’ёй на свяце Перамогі[/caption]
— …І скончыла яе з залатым медалём, — з гонарам за жонку дадае Станіслаў Іосіфавіч, — як, дарэчы, і старэйшая дачка Ірына, а малодшая Дана мае сярэбраны медаль.
[caption id="attachment_59662" align="aligncenter" width="300"]
1970 год: Станіслаў і Яўгенія ─ выпускнікі інстытута[/caption]
[caption id="attachment_59663" align="aligncenter" width="300"]
1970 год: Станіслаў і Яўгенія ─ выпускнікі інстытута[/caption]
— Пасля таго, як у 1964 годзе я скончыла школу, адразу паступіла ў Гродзенскі медінстытут, — працягвае размову Яўгенія Вітольдаўна. — Станіслаў да гэтага часу ўжо паспеў скончыць тры курсы і пайсці ў армію. Калі вярнуўся, я ўжо вучылася на 4 курсе. Як старэйшага і больш вопытнага студэнта, Станіслава прызначылі старастай нашай групы. Так мы і пазнаёміліся. Пазней я даведалася, што Станіслаў з Воранаўскага раёна Гродзенскай вобласці. Сябравалі і сустракаліся мы тры гады.
[caption id="attachment_59664" align="aligncenter" width="580"]
Сямейнага дабрабыту жадае бацька ─ Чаркас Вітольд Антонавіч[/caption]
— Чаму вы вырашылі стаць медыкамі? — пытаюся ў суразмоўцаў.
— Выбар не быў выпадковым, — адказвае Станіслаў Іосіфавіч. — У мяне да гэтага часу ўжо лячылі людзей браты і сёстры.
— Урачом стала і мая старэйшая сястра Марыя, — дадае Яўгенія Вітольдаўна. — А гэта нашы выпускныя альбомы, — з гонарам паказвае жанчына альбомы ў добрых чырвоных вокладках. — На іх старонках — наша студэнцкае жыццё.
[caption id="attachment_59665" align="aligncenter" width="580"]
24 ліпеня 1970 года: шчаслівыя маладыя ідуць па плошчы Калгасніка ў Капылі[/caption]
— І пасля таго, як яно скончылася, хутка пачалося сямейнае, — зноў працягвае думку жонкі Станіслаў Іосіфавіч. — Вось на гэтых здымках — вяселле, якое адбылося 24 ліпеня 1970 года.
— Так, вяселле адгулялі ў Капылі, у нашай бацькоўскай хаце, — расказвае Яўгенія Вітольдаўна. — Гасцей было больш за 100, іграў духавы аркестр са Скабіна. З Гродзеншчыны прыехалі сваякі Станіслава. Гулялі два дні.
(Здымкаў з вяселля нямала: вось маладыя ідуць па плошчы Капыля, вось яны адзін аднаму надзяваюць кольцы, а вось жаніх клапатліва прытрымлівае вэлюм каханай...).
Пачыналі сямейнае жыццё Міхнайці ў Гомелі, дзе праходзілі інтэрнатуру. Потым сапраўдным сур’ёзным месцам працы стала раённая бальніца ў Камарыне, што на Брагіншчыне, дзе Станіслаў Іосіфавіч працаваў нават галоўным урачом. У лістападзе 1975 года вярнуліся на Капыльшчыну. Праз пару месяцаў першы сакратар райкама партыі Катко Джан Рыгоравіч прапанаваў заняць пасаду кіраўніка мясцовай установы аховы здароўя.
Як адлюстраванне далейшых падзей — фотаздымкі маладых бацькоў з першай дачушкай Ірынкай, а потым і з Данай. Амаль на ўсіх картках сям’я разам: на адпачынку ў санаторыі, на раённых святах і мітынгах.
— Мы раней так весела жылі! — працягвае размову Яўгенія Вітольдаўна. — Хадзілі на дэманстрацыі і парады, а пасля збіраліся разам з дзецьмі ў бацькоўскай хаце. Калі выдавалася рэдкая свабодная хвілінка, разам з дачушкамі ездзілі на возера ў Багушы, па грыбы-ягады, адпачывалі на Нарачы і Бугу. Але, на жаль, не так часта, як хацелася б, — уздыхае жанчына, — бо шмат часу адымала праца. Таму і гадаваць дачок было цяжка: абавязкі ўрача патрабавалі прысутнічаць на працоўным месцы амаль суткі запар. Але дзяўчынкі нашы ўсё разумелі. Дзякуй, што дапамагала мая матуля.
— Ці часта ездзілі на Гродзеншчыну да сваякоў мужа? — звяртаюся з пытаннем да сямейнай пары.
— Так, часта. Бадай, кожны водпуск праводзілі там, — гаворыць Яўгенія Вітольдаўна. — Свекрыві ў мяне не было: яна памерла, калі Станіслаў быў у 10 класе, а свёкар ставіўся да мяне добра, называў дачушкай. Мы і дзяцей пахрысцілі на Гродзеншчыне, там касцёлы і ў савецкі час дейнічалі.
Дзеці, унукі, сваякі — гэтыя звёны сямейнага ланцужка займаюць у жыцці Міхнайцяў асноўнае месца. Старэйшая Ірына з мужам Валерыем і яго бацькамі, з народжанай дачушкай Янай, вяселле Даны і яе маленькі сынок Жэнька — усё знайшло сваё месца ў сямейных архівах. Дарэчы, Ірына і яе муж пайшлі па слядах бацькоў — тэрапеўты ў Гродне. Дана настаўнічае ў Мінску.
У Капылі Міхнайці не толькі самааддана працавалі, але і шчыра сябравалі з калегамі. Дні медыкаў, асабістыя юбілеі святкавалі весела і з размахам. Каб змясціць усіх запрошаных калег, нават мэблю з кватэры прыходзілася выносіць.
— Сяброў сапраўдных шмат не павінна быць, — разважае Яўгенія Вітольдаўна. — І лепш мець зносіны паміж сем’ямі. У нас шмат сяброў: Святлана Шпакоўская, Барыс Касцюк з жонкай, Людміла Рымашэўская , Марыя і Станіслаў Бохан і іншыя.
І напрыканцы размовы задаю традыцыйнае пытанне: «Што трэба, каб захаваць сям’ю?»
Першым адказвае Станіслаў Іосіфавіч:
— Перш за ўсё павінна быць поўнае ўзаемаразуменне і каханне.
Яўгенія Вітольдаўна дапаўняе:
— Трэба быць падрыхтаваным да таго, што ў жыцці здараюцца розныя выпадкі. Бывала і мы спрачаліся, але з гадамі прыцерліся адзін да аднаго так, што ўжо і спрачацца няма з-за чаго. А яшчэ ў сямейным жыцці трэба ўмець дараваць адзін аднаму і ніколі не ўспамінаць пра памылкі.
Жыццё ідзе сваім парадкам: рыхтуецца да паступлення старэйшая ўнучка Яна, адкрывае для сябе свет малодшы Жэнька. А гэта значыць, што хутка сямейны архіў Міхнайцяў дапоўняць новыя фотаздымкі, якія творчай рукой Даны будуць таксама падпісаны радкамі-загалоўкамі з раённай газеты.
Дзіяна ТКАЧЭНКА
Фота аўтара і з сямейнага архіву Міхнайцяў
23 августа 2017 года с 10 до 11 часов заместителем начальника УВД Миноблисполкома полковником милиции Виктором Владимировичем ВЫСОЦКИМ будет осуществляться прямая телефонная линия по тел. (8-017) 229-05-72. Тема прямой линии «Порядок и условия выплаты денежного довольствия сотрудникам органов внутренних дел». 
22 августа депутат Палаты представителей Национального собрания Республики Беларусь Людмила Ивановна НИЖЕВИЧ проведет прием граждан и представителей юридических лиц:
с 10.00 до 11.00 — в кабинете председателя Копыльского районного Совета депутатов (№ 32 райисполкома);
с 11.30 до 12.30 — в кабинете председателя Бобовнянского сельского Совета депутатов (д. Бобовня, ул. Центральная, 15).
Предварительная запись на прием 21 августа 2017 года по тел.: 55-4-98, 42-2-36. 
Витебской области пресечена незаконная деятельность двух преступных групп граждан, которые оказывали услуги индивидуальным предпринимателям по оформлению фиктивных документов (накладных, сертификатов) на приобретение товара от имени организаций, зарегистрированных на территории Российской Федерации.
С целью осуществления незаконной деятельности участники преступных групп зарегистрировали на территории Российской Федерации компании, изготовили штампы и печати, а также приобрели кассовые аппараты.
В дальнейшем по договоренности с индивидуальными предпринимателями они за плату оформляли фиктивные накладные, кассовые чеки, сертификаты на товар, уже приобретенный предпринимателями на оптовых рынках г. Москвы и ввезенный ими на территорию Респуб-лики Беларусь без необходимых документов.
За свои услуги аферисты получали от заказчиков вознаграждение в размере 8–10% от суммы, на которую была выписана фиктивная накладная.
Работниками финансовой милиции в ходе оперативно-розыскных мероприятий установлено, что в 2016–2017 гг. указанными лицами было изготовлено более 4000 фиктивных бухгалтерских и иных документов, наличие которых обязательно в соответствии с законодательством Республики Беларусь. Сумма незаконно полученного дохода от указанной деятельности составила более 149 тыс. руб.
Деятельность предприимчивых граждан носила масштабный характер, их услугами пользовались предприниматели Витебска, торгующие на рынках и в торговых центрах.
В настоящее время в отношении лиц, осуществлявших незаконную деятельность, Витебским городским отделом Следственного комитета возбуждены и расследуются уголовные дела по ст. 380 УК Республики Беларусь.
Следует отметить, что индивидуальные предприниматели, пользующиеся услугами подобных предприимчивых граждан, обманывают не только контролирующие органы, но и покупателей, которым предлагается товар сомнительного качества с фиктивными сертификатами. В связи с использованием фиктивных документов при реализации товара индивидуальные предприниматели могут быть привлечены к административной и уголовной ответственности.
Комитет госконтроля Республики Беларусь 
Больше часа дошкольников развлекали ведущие праздника — Пожарный и Незнайка. Дети играли в игры, отгадывали загадки и получали за это призы.
Сотрудники Копыльского РОЧС и РЦК предложили ребятам примерить краги — большие пожарные рукавицы — и, не снимая их, попытаться развернуть конфету. Оказалось, сделать это не так-то просто, однако все, кто успешно снял обертку со сладости, были вознаграждены за свои старания. Массу эмоций у ребят вызвала игра, во время которой они на скорость должны были примерить форму пожарного. Дети охотно отвечали на достаточно сложные вопросы по пожарной безопасности, причем в большинстве своем дошкольники давали очень точные и правильные ответы и с уверенностью называли номера экстренного вызова службы спасения — 101 и 112.
Справляться со всеми испытаниями участникам увлекательных игр помогали волонтеры Белорусского респуб-ликанского союза молодежи и юные спасатели из Белорусской молодежной общественной организации спасателей и пожарных. А между конкурсами зрители могли послушать веселые песни в исполнении воспитанников образцовой студии эстрадного вокала «Клио».
Завершилось яркое мероприятие… подарками! Малыши получили воздушные шары, которые приготовили для них сотрудники магазина праздничных аксессуаров «Happy smile». Также ростовые куклы Гоша и Маша вручили ребятам книги о пожарной безопасности. А после юные зрители смогли сфотографироваться возле настоящей пожарной машины с пожарным, сделанным из воздушных шаров.
Кристина ЖОГОЛЬ
Фото автора 
