Основное различие между трудовым договором и договором подряда состоит в предмете договора. По трудовому договору работник обязан выполнить работу по определенной или нескольким профессиям, специальностям, должностям соответствующей квалификации, исполнять определенную трудовую функцию в деятельности предприятия. Договор подряда заключается, как правило, при необходимости выполнения конкретной работы, направленной на получение определенного результата, по достижении которого договор считается исполненным и прекращает свое действие.
Характерным отличием этих видов договоров является и то, что в трудовом договоре преобладают отношения подчинения работника нанимателю. В гражданско-правовом договоре имеет место равенство сторон.
Правоотношения, вытекающие из трудового договора, регулируются законодательством о труде и являются более привилегированными для работника. Гражданско-правовые отношения опираются на нормы гражданского законодательства.
Так, например, при заключении договора подряда на выполнение определенной работы у руководителя организации или индивидуального предпринимателя нет необходимости издавать соответствующий приказ, оформлять трудовую книжку, предоставлять подрядчику трудовой отпуск и т.д.
Гражданский кодекс Республики Беларусь также не требует от заказчика (стороны по договору подряда) определения в договоре времени работы и трудового распорядка, предоставления инструментов и материалов, необходимых для выполнения работ, а также обеспечения охраны труда и осуществления государственного социального страхования подрядчика.
Обеспечить гарантированные государством права и гарантии гражданина, занятого трудовой деятельностью, призван Указ Президента Республики Беларусь № 314 от 6 июля 2005 года «О некоторых мерах по защите прав граждан, выполняющих работу по гражданско-правовым и трудовым договорам».
Данный нормативный правовой акт обязывает юридических лиц и индивидуальных предпринимателей не только заключать договоры подряда с гражданами в письменной форме, но и дополнительно определять в этих договорах следующие существенные условия:
— порядок расчета сторон, включая суммы, подлежащие выплате;
— обязательство заказчика по уплате за гражданина обязательных страховых взносов в ФСЗН;
— обязательства сторон по обеспечению безопасных условий работы и ответственность за их невыполнение;
— основания досрочного расторжения договора;
— ответственность за неисполнение заказчиком обязательств по оплате выполненной работы, оказанной услуги в виде неустойки в размере не менее 0,15% невыплаченной суммы за каждый день просрочки;
— обязательство заказчика по уплате страховых взносов по обязательному страхованию от несчастных случаев на производстве и профессиональных заболеваний.
Несоблюдение письменной формы гражданско-правового договора на выполнение работ, оказание услуг, а равно отсутствие в этих договорах вышеперечисленных условий, влечет административную ответственность заказчика (юридического лица или индивидуального предпринимателя) в соответствии со ст. 9.25 КоАП Республики Беларусь.
Государственными органами, уполномоченными начать административный процесс за совершение указанного правонарушения, являются органы Комитета государственного контроля и Департамента государственной инспекции Министерства труда и социальной защиты Республики Беларусь.
Артем ЛЕВША,
прокурор Копыльского района, младший советник юстиции 
■ Элеонора Паценкер[/caption]
Я познакомилась с ней, когда начала учить иностранному языку в СШ № 2 г. Копыля, в пятом классе. Не только я, но и другие учителя замечали, что, если Нора пропускала день или два в школе, она знала материал, пропущенный накануне. Как это ей удавалось, спросите вы? Я не знаю, но убеждена, что именно способности, ответственность, дисциплинированность, умение выделять и запоминать главное, навыки самостоятельной работы и давали отличные результаты в учебе. Все идет из семьи.
Кто в Копыле не знает семью Паценкер? Эта супружеская пара, Эдуард Борисович и Валентина Викторовна, всегда обращала на себя внимание. Они всегда и везде были вместе. Подкупала их интеллигентность, красота, трепетные и бережные отношения друг к другу, понимание, забота и любовь. Этого нельзя было не заметить. Вместе они были очень счастливы и гармоничны.
Жаль, но вот уже больше года, как ушел из жизни глава семьи, любимый муж и отец Паценкер Эдуард Борисович. Огромная утрата, нестихаемая боль, бесконечные слезы… А скольким малышам помог появиться на свет этот одаренный врач-гинеколог?! А сколько женщин благодарны ему за то, что смогли вылечиться от разных болезней, выносить и родить здоровых малышей?!
Хозяйка дома, Валентина Викторовна Паценкер, — преподаватель музыки в детской школе искусств. Она очень хорошо играет на фортепиано и поет, мила и красива. И своих детей, и многих других она учила и продолжает учить прекрасному — музыке. Любимая работа, забота о доме и о детях, их успехи придают ей силы.
Детей в семье четверо: три дочери и один сын. Замечательные дети, но они выросли, улетели из родительского гнезда. Каждый из них нашел свою дорогу в жизни и каждый счастлив по-своему. Ближе всех к матери теперь сын Эдуард, который остался в Копыле, живет рядом с матерью, заботится о ней и помогает во всем.
Нора успешно закончила школу с серебряной медалью, она стала студенткой Международного института имени Сахарова. Там же заметили ум и кропотливый труд студентки.
Все мы понимаем: чтобы стать ученым, необходимо посвятить себя полностью, всецело научной литературе, решению научных проблем, проведению лабораторных экспериментов, умению предвидеть свои результаты труда в будущем и не усомниться в правильности своих выводов и решений. Быть ученым совсем не просто и стать им нелегко.
Элеонора прошла уже большой путь к признанию достижений. Этот путь измеряется годами учебы в аспирантуре в Германии, глубоким изучением анг-лийского и немецкого языков, углубленным изучением биологии, химии, фармакологии и медицины.
Большинство предметов в аспирантуре были на английском языке. В расписании занятий отводилось по 14 часов в неделю на изучение иностранных языков.
Сразу после окончания аспирантуры Элеоноре присвоена степень доктора естественных наук. Произошло это 28 апреля 2005 года в университете Нюрнберга в Германии. Ей было всего лишь 25 лет. Она знает почти в совершенстве английский и немецкий языки. Проживает Элеонора сейчас в Швейцарии, в столице этой страны — Берне, занимается исследованиями в области генетики и онкологии.
Наука — понятие международное. Я уверена, что исследования, которыми занимается Элеонора, в будущем станут достоянием мировой науки.
Ее научные труды издаются в престижнейших научных журналах Америки (в частности в Гарвардском университете), в Испании, где она является членом Международной медицинской ассоциации, в Израиле, Италии, Франции и других странах. Самую первую книгу о своих исследованиях она подарила родителям со словами благодарности: «Моим дорогим и любимым мамочке и папочке с огромным уважением и благодарностью. Все мои успехи благодаря вам. Ваша дочь. 20.07.2005 года».
Чтобы закалить себя, укрепить свое здоровье и быть в полном здравии, а главное — отдыхать, она выбрала для себя совсем необычные виды деятельности. Элеонора ходит в горы и уже поднималась на высоту 4200 метров в Альпах, дважды побывала на вулкане Этна в Сицилии (Италия), побывала в Антарктиде, ходит по снегу босиком, лежит во льду, плавает. Это может происходить при температуре -20оС. При встрече с мамой Норы, Валентиной Викторовной, мне удалось посмотреть множество фотографий тех мест, где побывала ее дочь. Это здорово! Поражает красота этих мест, смелость и выносливость нашей героини. Совсем недавно Нора приезжала в Копыль, чтобы навестить родной дом и отпраздновать юбилей мамы. Хрупкая, стройная, скромная Нора, но за этой скромностью прячется доброе сердце и большая душа.
Семья Паценкер — верующая. Они регулярно посещают службу в костеле Святых Петра и Павла в Копыле, в Красном костеле Святых Симеона и Елены в Минске, жертвуют немалые деньги костелам, занимаются благотворительностью. Девиз их жизни такой: «Человек рождается, чтобы искать Бога, живет, чтобы Его найти, а умирает, чтобы быть с Ним».
Татьяна МИХАЙЛОВСКАЯ,
учитель СШ № 2 г. Копыля имени Т. Гартного 
КРЫХУ ПРА БАЦЬКУ
Сёння Мікалай Іванавіч — на заслужаным адпачынку, куды пайшоў з пасады галоўнага заатэхніка. Але толькі ўмоўна... Чаму ўмоўна? Ды таму, што і за пчальніком у ААТ «Семежава» сочыць, і шмат іншай работы выконвае. А летам вось ужо шосты сезон уносіць свой уклад у агульны каравай раёна. Яго экіпаж сёння сямейны: у памочніках — сын Аляксандр, які далучыўся да бацькі тры гады таму.
СУСТРЭЧА НА МЕХДВАРЫ
Серада на гэтым тыдні выдалася дажджлівай. Вельмі хацелася застаць каманду Сечкаў у полі, але, на жаль, прыйшлося здаволіцца сустрэчай на мехдвары.
Мікалай Іванавіч усміхаецца, але раз-пораз паглядвае на зацягнутае хмарамі неба. У поглядзе адчуваецца некаторае нецярпенне — дождж сапсаваў усе планы аграрыяў. Эх, паспелі б зжаць да канца пшаніцу ў Старыне — там засталося літаральна гадзіны на паўтары-дзве работы. Яно далёка, таму камбайн даводзіцца пакідаць у полі, а на мехдвор вяртацца на машыне. Тэхніку вартуюць, але на месцы пастаяннай дыслакацыі неяк усё ж спакайней.
— Для нас сёлетняе сумеснае жніво ўжо трэцяе, — уступае ў размову Сечка-старэйшы. — Да гэтага тры сезоны працаваў з другім сынам Вадзімам. У яго памочнікам быў. Цяпер вось з Сашам. Я — старшы камбайнер, сын дапамагае.
— Як вам працуецца разам? — пытаю я.
— Выдатна! — апярэджваючы бацьку, коратка і ёміста адказвае Аляксандр. — Працуем плячом да пляча і ва ўсім падтрымліваем адзін аднаго. Я ў пяць-шэсць гадзін раніцы на мехдвор прыходжу. Запознішся — можна тады і да дзесяці-адзінаццаці гадзін у поле не выехаць. Тата каля сямі прыходзіць. Да гэтага часу я паспяваю падрыхтаваць камбайн да новага дня і абгледзець усе механізмы. А пасля — запраўка і ў поле.
СЛОВА ПРА ТЭХНІКУ
Бацька і сын вельмі добра засвоілі адну простую ісціну: каб тэхніка працавала, як гадзіннік, за ёй трэба сачыць. І прытрымліваюцца яе няўхільна. Іх камбайну «Claas Lexion» сёлета споўнілася сямнаццаць гадоў. І хаця для яго гэта «перадпенсійны» ўзрост, але ў самыя спякотныя дні ўборкі ніколі не падводзіў.
— Вядома, сучасная тэхніка добрая, што тут скажаш, — Сечка-старэйшы падмацоўвае свае словы сцвярджальным кіўком. — За гады стала лепш, больш камфортнай, усё зроблена для чалавека. Камбайны, на якіх я працаваў у маладосці, не ідуць ні ў якое параўнанне з нашымі машынамі. Ды і такія плошчы да зімы ўбіралі б у тыя гады.
[caption id="attachment_117221" align="alignnone" width="840"]
У пары з сынам Аляксандрам не першы сезон выходзіць на жніво. Сямейны экіпаж бацькі і сына ўносіць важкі ўклад у агульны каравай раёна[/caption]
РАЗУМЕННЕ З ПАЎСЛОВА
У сямейнага экіпажа няма прастояў, і праца ідзе як па масле. Аб гэтым як нельга лепш сведчыць вынік, адлюстраваны ў лічбах. Сёння Мікалай і Аляксандр Сечкі займаюць лідзіруючыя пазіцыі па намалотах у гаспадарцы.
У гутарцы адчуваецца, што бацька і сын дапаўняюць адзін аднаго. Родныя людзі разумеюць з паўслова. Па поглядзе, па жэсце. Сваёй пазітыўнай энергіяй зараджаюць усіх навокал.
НАДЗЕЙНЫ ТЫЛ — СЯМ’Я
Акрамя бязмернай павагі на рабоце, заслужанай карпатлівай працай, Мікалай Сечка добры сем’янін. Пра такіх гавораць: і жнец, і швец, і на дудзе ігрэц… У ветэрана пяцёра дзяцей, ён з гонарам носіць статус шматдзетнага бацькі. Акрамя Вадзіма і Аляксандра ў Мікалая Іванавіча ёсць яшчэ сыны Алег і Сяргей, а таксама дачка Наталля. Дарэчы, Наталля жыве ў аграгарадку Семежава і працуе загадчыкам птушкафермы, якая знаходзіцца на тэрыторыі сельгаспрадпрыемства. А яшчэ ветэран-камбайнер мае 12 унукаў і 3 праўнукаў — багацце, якое не заменіць ніякі дабрабыт!
Бацька і сын — шчырыя працаўнікі, гэта відаць няўзброеным вокам. Але па жыцці аптымісты, ды і гумару ім не пазычаць.
— Унукаў і праўнукаў шмат, усіх і запомніць ужо не магу. Ра-зумееце, узрост сказваецца. Вось звоніць тэлефон, я ва ўнучка пытаю: «Ты хто?» Ён адказвае: «Уладзік». Значыць, гэта Вадзіма сын, — жартуе Мікалай Іванавіч.
ЯК ХОБІ ЎСЁ ЖЫЦЦЁ
— А хобі ёсць? — пытаю я.
— А тата раніцай устае і ў яго цэлы дзень як хобі. Часам мы яго просім, каб ён з’ездзіў куды-небудзь і даў адпачыць дамачадцам, — па-добраму, з цеплынёй і любоўю ў голасе гаворыць пра тату Саша.
Бацька з гонарам глядзіць на сына і працягвае размову.
— З жонкай Зінаідай Карпаўнай вось ужо сорак восем гадоў разам, дасць Бог, і залатое вяселле згуляем. А галоўнае наша багацце — гэта дзеці. Ганарымся, што вырасцілі іх у каханні і клопаце, яны ўсе сёння годныя, працавітыя людзі. Што сказаць, шчаслівы я чалавек, — усміхаецца Іванавіч. Усміхаецца той самай шчаслівай усмешкай.
Дарэчы, муж і жонка Сечкі не ўраджэнцы Семежава, а прыезджыя. Мікалай Іванавіч родам з Салігоршчыны, а Зінаіда Карпаўна — з Магілёўскай вобласці. Пазнаёміліся ў Клімавічах, дзе разам вучыліся ў сельскагаспадарчым тэхнікуме. А пасля ў 1981 годзе дарога жыцця прывяла на Капыльшчыну. Цяпер залатую ніву ў ААТ «Семежава» ўпрыгожвае працавіты сямейны экіпаж.
— Ох і спадабалася мне Зіна, я ведаў, што жонкай маёй будзе, але ёй сказаў адразу: «Я — не падарунак! Хочаш — выходзь за мяне замуж», — успамінае маладыя гады Мікалай Іванавіч.
Наша размова зноў пераходзіць да сёлетняй уборачнай. Цёпла і сардэчна Сечкі расказваюць пра сваю справу, таварышаў па працы. Аб тым, як цяпер працуюць экіпажы на бязмежных семежаўскіх палях — з агеньчыкам і ініцыятывай.
Крысціна ЖОГАЛЬ 
■ Механізатар Міхаіл Матус (другі злева ) з калегамі слухае выступленні артыстаў[/caption]
Тут жа ў Камсамольскай павіншавалі з высокімі працоўнымі дасягненнямі аператара машыннага даення кароў Галіну Шашнову. У ф-ле «Лакнея» яна толькі два гады, але паспела здабыць аўтарытэт сваёй стараннай працай і актыўнай жыццёвай пазіцыяй. Жыве Галіна ў добраўпарадкаваным інтэрнаце, дзе ім разам з дачкой-першакласніцай выдзелілі два пакоі. А яшчэ, як аказалася, яна доб-рая спартсменка. «Я сама не чакала, што на раённых спаборніцтвах па бегу змагу стаць пераможцай, — дзеліцца маладая жанчына. — Мне прапанавалі выступіць за каманду сельгаспрадпрыемства, і я вырашыла паспрабаваць. А тут такі рэзультат!» Галіна працуе на малочнатаварнай ферме ў Камсамольскай, разам з калегамі абслугоўвае больш за 200 галоў, якія знаходзяцца на беспрывязным утрыманні. Рэзультаты атрымліваюць неблагія, МТФ стабільна знаходзіцца ў ліку лепшых жывёлагадоўчых аб’ектаў у раёне. Працоўны дзень у даяркі пачынаецца каля шасці гадзін раніцы, у шэсць гадзін вечара — другая дойка.
[caption id="attachment_81178" align="aligncenter" width="840"]
■ Аператар машыннага даення Галіна Шашнова[/caption]
«Мне вельмі прыемна, што сёння ў мой адрас гучалі не толькі словы прызнання за добрую працу, але і цудоўныя песні. Усё гэта падымае настрой і ўмацоўвае жаданне працаваць яшчэ лепш», — дзеліцца Галіна Сяргееўна.
З Аляксандрам Карпучком давялося сустрэцца ў полі. Вопытны механізатар працаваў на ўборцы шматгадовых траў. «Такіх умелых і з самага дзяцінства прывучаных да працы, як Аляксандр Мікалаевіч, нямнога, — коратка, але ёмка характарызуе свайго падначаленага дырэктар філіяла «Лакнея» Пётр Юха і дадае: — Яму смела са ста балаў можна 99,9 за работу ставіць».
[caption id="attachment_81176" align="aligncenter" width="840"]
■ Віншаванні прымае механізатар Аляксандр Карпучок[/caption]
І сапраўды, першы вопыт работы на камбайне быў у Аляксандра ў далёкім ужо 1986 годзе, калі ён пайшоў на камбайн памочнікам да свайго бацькі. З той пары амаль кожнае лета ён удзельнічае ў жніве. Сёлета разам з напарнікам Юрыем Давідоўскім намалацілі больш за 1600 тон. У гэты дзень для Аляксандра Карпучка таксама гучалі добрыя словы і вясёлыя песні як высокая адзнака яго плённай працы.
А вось для маладога агранома ф-ла «Лакнея» Уладзіміра Салькова сустрэча з работнікамі культуры стала сапраўды прыемным сюрпрызам. Справа ў тым, што на наступны дзень у юнака быў дзень нараджэння. Вось з гэтым асабістым святам яго і прыехалі павіншаваць у аграгарадок Грозава ўдзельнікі семінара. Уладзімір працуе ў ф-ле «Лакнея» два гады пасля заканчэння Гродзенскага дзяржаўнага аграрнага ўніверсітэта. Першым працоўным месцам малады спецыяліст цалкам задаволены і ў бліжэйшы час нічога мяняць у сваім жыцці не плануе. Ён родам з Капыльшчыны — нарадзіўся і вырас у вёсцы Ужа. З дзяцінства меў схільнасць да сельскай гаспадаркі, вось і абраў для сябе такую аграрную спецыяльнасць. На пытанне, наколькі патрэбныя ў час напружаных сельскагаспадарчых кампаній вось такія творчыя міні-перапынкі, Уладзімір Салькоў упэўнена адказаў, што гэта справа добрая, яны сапраўды падымаюць настрой і дадаюць бадзёрасці.
[caption id="attachment_81179" align="aligncenter" width="840"]
■ У цэнтры ўвагі імяніннік - аграном Уладзімір Салькоў[/caption]
Дарэчы, Уладзіміру, а таксама ўсім, хто знаходзіўся ў гэты дзень на машынна-трактарным двары «Грозава», пашчасціла ўбачыць не толькі «Віншавальную паштоўку імянінніку», але і выступленне агітбрыгады, а таксама гумарыстычную хвілінку.
Падводзячы вынікі семінара, яго ўдзельнікі выказалі цвёрдую ўпэўненасць, што такія формы абслугоўвання сельскага насельніцтва раёна можна выкарыстоўваць не толькі падчас важных сельскагаспадарчых кампаній, але і з іншай нагоды, напрыклад, арганізоўваць такія турнэ напярэдадні Новага года, Дня маці і г.д.
Маргарыта САКОВІЧ 
