Галоўная задача кіраўнікоў фізічнага выхавання Алены Астрэйкі і Таццяны Кахановіч — не столькі навучыць плаваць, колькі даць магчымасць дзіцяці прывыкнуць да воднага асяроддзя, зняць псіхалагічны дыскамфорт, навучыць правільна і бяспечна рухацца і дыхаць у басейне. Таму падыходы для гэтага існуюць самыя розныя, але галоўнымі з іх з’яўляюцца гульні ў вадзе.
Каб заняткі праходзілі ў камфортных умовах, у басейне падтрымліваецца аптымальны тэмпературны рэжым. Калі вада нагрэта ў межах +29 – +300С, то тэмпература паветра заўсёды на градус вышэйшая.
Наяўнасць уласнага басейна — велізарны плюс у працы санаторнага ясляў-сада. «Плаванне стварае вельмі добры эфект загартоўвання, а калі гаварыць пра эмацыянальны — зусім не перадаць словамі, — адзначае старшая медсястра ўстановы Святлана Дражнік. — Установу наведваюць дзеці розных груп здароўя, з захворваннямі сардэчна-сасудзістай сістэмы, апорна-рухальнага апарату і г.д. Таму і комплекс практыкаванняў для іх на занятках адпавядае групе здароўя. Але бясспрэчна тое, што водныя працэдуры ўмацоўваюць кожны дзіцячы арганізм без выключэння».
У захапленні ад водных працэдур не толькі дзеці, але і іх бацькі.
Жанна Бельская: «Цяпер наша дачка Мілана наведвае сярэднюю групу. Задаволены і дзіця, і мы, бацькі, што ў садзе ёсць свой басейн. Вельмі адказна ў першы ж дзень Мілана збірала для заняткаў усе неабходныя рэчы для купання. І калі ў яслях дачка часта хварэла, то цяпер Мілана стала мацнейшай у фізічным плане, і можна сцвярджаць, што з пачатку года мы практычна не хварэем».
Юлія Філіпчык: «Безумоўна, мы рады, што ёсць у садзіку басейн. Літаральна з першых дзён наш сын Станіслаў чакае гэтых заняткаў. Вельмі эмацыянальна расказвае пра водныя працэдуры. Заўважылі, што ў яго не толькі палепшылася здароўе, але і з’явіўся добры апетыт. У групе ўсе без выключэння бацькі рады, што нашы дзеці наведваюць басейн».
Сяргей ЛАЗОЎСКІ 
По прибытии к месту вызова ПАСП № 12 д. Войково Узденского РОЧС установлено, что дом горит открытым пламенем. К восьми утра пожар был ликвидирован.
На момент пожара в доме находилось пять человек. Именно благодаря срабатыванию извещателя, один из них, услышав звук, начал будить остальных. Таким образом, три человека самостоятельно покинули дом. Выбрался из пламени и пострадавший (1981 г.р.), который, получив термические ожоги 20% поверхности тела 1-2 степени, был госпитализирован в УЗ «Копыльская ЦРБ». Все вышеуказанные граждане проживают в городе Минске.
В 7 часов 31 минуту на кухне на полу около окна был обнаружен погибший, 1960 г.р., не работающий, житель города Минска.
В результате пожара выгорел деревянный одноэтажный дом и чердачное помещение дома по всей площади. Дом был электрифицирован, крыша крыта шифером. Автономный пожарный извещатель установлен в 2007 году за собственные средства. Хозяйка дома, 1961 г.р., проживает в городе Минске. Дом не пригоден для дальнейшего проживания.
Причина пожара устанавливается.
МЧС предупреждает: соблюдайте правила безопасности при эксплуатации печного отопления, эксплуатации электрооборудования и электропроводки! Не забывайте о том, что по статистике более 90% погибших на пожаре курили в постели в нетрезвом виде.
Помните, автономный пожарный извещатель уже не раз на деле доказал свою эффективность! Берегите себя и своих близких! Соблюдайте правила пожарной безопасности!
Копыльский РОЧС 
■ Леанід Будкевіч (справа) і Анатоль Рымашэўскі[/caption]
Пра тое, што ў гэтай хаце ў вёсцы Ужа жыве вадзіцель са стажам, сведчаць шматлікія дробязі. Вось каля дома прыпаркавана новае белае аўто гаспадара, побач «расчыніў» капот чырвоны мікрааўтобус, чакае свайго грузу лафет.
Не здзіўляйцеся: нягледзячы на паважаны ўзрост, Леанід Міхайлавіч яшчэ і сам круціць баранку, і дапамагае адрамантаваць транспарт дзецям і ўнукам. І таму добры памочнік і дарадчык — вопыт, які наш герой назбіраў на працягу больш чым паўвекавой працы вадзіцелем.
А пачынаўся працоўны шлях Будкевіча ў 1954 годзе, калі ён пасля заканчэння вучылішча механізацыі сельскай гаспадаркі № 8 у Бабруйску пайшоў працаваць трактарыстам у Грэскую МТС. Далей было шмат іншых месцаў дзейнасці: і саўгас «Доктаравічы», і Слуцкая аўтабаза № 4, і нават пасада старшыні Грозаўскага сельпо. Але самым сваім значным месцам працы Леанід Міхайлавіч лічыць працу вадзіцелем аўтамагазіна. Трэба адзначыць, што ў тыя часы кіроўца не толькі круціў баранку, але і сам гандляваў. Магазіны на колах ездзілі па ўсіх вёсках, дзе была патрэба: захварэў ці пайшоў у водпуск прадавец стацыянарнай гандлёвай кропкі або там праходзіла рэвізія.
— Дарогі былі цяжкія, — успамінае суразмоўца, — асфальту амаль не было. Здаралася, што з гэтай дарожнай багны машыну выцягвалі трактары, якіх у той час было шмат па вёсках. Але людзі заўсёды чакалі цябе з нецярпеннем, як добрага сябра. У мяне з усімі былі цёплыя адносіны. Таму і план удавалася выконваць, а то і перавыконваць.
За працоўныя дасягненні Будкевіч мае ганаровыя ўзнагароды: юбілейны медаль «За доблестный труд в ознаменование 100-летия со дня рождения Владимира Ильича Ленина», Падзяку як пераможца сацыялістычнага спаборніцтва за 1 паўгоддзе 1984 года, Ганаровую грамату райспажыўтаварыства за шматгадовую працу і ў сувязі з Міжнародным днём кааперацыі ў 1989 годзе. З’яўляецца Будкевіч і ветэранам працы.
У 1960 годзе Леанід сустрэў сваю адзіную — Пачуеўскую Святлану Васільеўну, з якой у шчасці і згодзе пражыў больш за паўстагоддзя. На жаль, любая жонка пайшла з жыцця шэсць гадоў таму. Але да бацькі вельмі часта прыязджаюць чацвёра дзяцей: Наталля, Ірына, Тамара і Ігар. Дарэчы, у пэўным сэнсе Леанід Міхайлавіч — чалавек багаты: акрамя дзяцей ён мае восем унукаў і двух праўнукаў. У гонар нараджэння аднаго з унукаў каля хаты пабудавана прыгожая альтанка, якая мае «ганаровае» званне «Шынок «У Лявона». Ды і наогул у хаце цёпла і ўтульна. Прыцягваюць увагу незвычайныя для нас, гарадскіх жыхароў, рэчы. Вось на драўлянай падставачцы расправіў крылы каршун, крыху далей знайшлі сваё месца рогі сахатага. Аказваецца, у гаспадара раней было цікавае захапленне — паляванне.
— А як жа, кожную суботу або ня-дзелю я хадзіў у лес, — з усмешкай расказвае Леанід Міхайлавіч, — калі падрос Ігарок, пачаў браць яго з сабой. Пазней, калі сын стаў дарослым самастойным мужчынам, я падарыў яму сваё ружжо. І цяпер на паляванне ходзіць ужо ён.
Амаль да нядаўняга часу Леанід Міхайлавіч яшчэ трымаў каня, дзвюх кароў, гадаваў авечак і кабанчыкаў. Але ўзрост дае аб сабе знаць. Зараз усю цяжкую работу па гаспадарцы выконваюць дзеці і ўнукі: да працы на зямлі яны прывучаны з дзяцінства. Да таго ж уся сельскагаспадарчая тэхніка ў Будкевіча маецца, і за яе станам ён сам сочыць пільна. Вядома ж, вопыт мае багаты! Дарэчы, сваю першую машыну «Масквіч-412» ён купіў яшчэ ў 1973 годзе. З тае пары ўласны «аўтапарк» пастаянна абнаўляецца. Таму і зараз, калі з’яўляецца неабходнасць, садзіцца за баранку прыгожага беленькага «Рэно» і едзе па сваіх справах.
Любіць Будкевіч сустракацца з сябрамі і былымі калегамі, якія заходзяць, як кажуць, на агеньчык. Гэтымі студзеньскімі днямі да Леаніда Міхайлавіча завітаў і яго колішні кіраўнік Анатоль Мікалаевіч Рымашэўскі, які доўгі час узначальваў аўтабазу Капыльскага райспажыўтаварыства. Разам ім было што ўспомніць, пра што пагаварыць.
Дзіяна ТКАЧЭНКА 
Не секрет, что одним из эффективных средств физического развития человека является плавание. Именно поэтому в рамках учебного расписания — возможность посещения бассейна в районном физкультурно-оздоровительном центре для учащихся начальных классов. Вместо привычного спортзала — бассейн, вместо полюбившейся спортивной формы — шапочка для плавания и яркие купальные костюмы. Такие уроки физкультуры для школьников проходят один раз в неделю. По словам директора районного физкультурно-оздоровительного центра Виктора Василевского, занятия в малом бассейне проводят в будние дни (вторник, среда, четверг и пятница) в дневное время с 9 до 15 часов, согласно установленному графику, предоставленного районным учебно-методическим кабинетом.
— Уроки в бассейне — наиболее сбалансированная физическая нагрузка, своего рода лечебная физ-
культура, которая нужна для растущего организма, — отмечает учитель физической культуры ГУО
«Средняя школа № 3 г. Копыля» Анатолий Бельмач. — Детям нравится плавать, это видно по их настроению и хорошему самочувствию, с которыми они уходят с таких уроков.
Прежде чем погрузиться в бассейн, школьники проходят необходимый инструктаж о том, как правильно вести себя на воде. К тем, кто не умеет плавать, особое внимание! Каждое занятие начинается с разминки, во время которой учитель физкультуры предлагает ребятам различные игры и упражнения на развитие координации плавательных движений, выносливости и ловкости.
Своими впечатлениями от уроков физкультуры в бассейне поделились ученики 4 «В» класса ГУО «Средняя школа № 3 г. Копыля» (на снимке).
Виктор МЕЛЬНИЧЕНКО:
— Занятия в бассейне мне очень нравятся. Так как я давно научился плавать, то в бассейне чувствую себя как рыба в воде.
Дмитрий БЕЛЬКО:
— Как здорово поплавать в прозрачной воде в бассейне! В семь лет меня научила плавать мама, с которой мы вместе ходили в бассейн.
Дарья ШИМАНСКАЯ:
— У нас весь класс с удовольствием ходит в бассейн. Это увлекательно и полезно для здоровья!
Татьяна БЫЧИНСКАЯ:
— Считаю, что плавание укрепляет и закаляет организм. Оно доставляет немало удовольствия и радости.
Как видим — кто же не любит поплавать да поплескаться. А особенно зимой, когда за окном морозы, как приятно на час сменить теплую одежду на купальник и поплавать в свое удовольствие и с пользой для организма!
Татьяна БОХАН 
— Да, мы обновили плитку во всем приемном покое: и на стенах, и на полу. Кроме этого в режимных кабинетах заменены вся сантехника, окна, электрооборудование. Также новая плитка выложена в ванной (снимок 2) и в санузле. При проведении ремонта мы учитывали, что среди пациентов будут и такие, кому самостоятельно трудно проводить гигиенические процедуры. Поэтому их сделали доступными и для тех, кто поступает на инвалидных колясках. При входе в приемный покой (с обеих сторон) установлены новые двери. Строительные материалы — белорусских производителей: настенная плитка и сантехника — от ОАО «Керамин», та, которая лежит на полу, изготовлена на ОАО «Березастройматериалы». Контролировал проведение ремонтных работ, которые мы проводили с октября по декабрь, инженер-строитель Копыльской ЦРБ Ростислав Лазовский.
— Средства были выделены решением Минского областного исполнительного комитета, — продолжает разговор главный врач Копыльской ЦРБ Сергей Потейкович. — Сумма, затраченная и на приобретение стройматериалов, и на оплату работ, составила 60 519 рублей 75 копеек. За оказанное содействие в проведении ремонта хотелось бы высказать слова благодарности районной власти в целом и заместителю председателя райисполкома Александру Липницкому в частности. Добавлю, что ремонт мы производили хозспособом с привлечением ИП Радюк. Будем надеяться, что пациенты и медперсонал станут бережно относиться к обновленному интерьеру приемного покоя.
Диана ТКАЧЕНКО 
