У Кнігу працоўнай славы Капыльскага раёна занесены звесткі аб людзях, якія сваёй працай і актыўнай грамадскай дзейнасцю ўнеслі значны ўклад у вытворча-эканамічнае і сацыяльна-культурнае развіццё раёна. Сёлета да 43 імён жыхароў Капыльскага раёна, ужо занесеных у Кнігу працоўнай славы, дабавілася яшчэ восем.
Разгледзеўшы матэрыялы, прадстаўленыя Капыльскім раённым выканаўчым камітэтам, 15 жніўня 2019 года Капыльскі раённы Савет дэпутатаў прыняў рашэнне № 65 «Аб занясенні ў Кнігу працоўнай славы Капыльскага раёна».
У Кнігу працоўнай славы Капыльскага раёна занесены звесткі аб наступных грамадзянах, якія ўнеслі значны ўклад у сацыяльна-эканамічнае жыццё раёна, сваёй працай праславілі Капыльшчыну.
БЯРОЗКА Іван Васільевіч, машыніст экскаватара філіяла КУП «Мінскаблдарбуд» – «ДРБУ № 124».
Яго бесперапынны працоўны стаж на прадпрыемстве складае больш за 40 гадоў. За шматгадовую добрасумленную працу, высокія вытворчыя паказчыкі ўзнагароджаны медалём «За працоўную доблесць», прысвоены званні «Ветэран працы КУП «Мінскаблдарбуд» (1998) і «Ганаровы дарожнік Беларусі ІІ ступені», узнагароджаны юбілейным медалём «100 гадоў прафсаюзнаму руху Беларусі» (2017), у 2014 годзе быў занесены на раённую Дошку гонару, мае таксама граматы і падзякі КУП «Мінскаблдарбуд» і Капыльскага раённага выканаўчага камітэта.
МАКСІМЕНЯ Мікалай Іосіфавіч, маёр міліцыі ў адстаўцы, ветэран органаў унутраных спраў Капыльскага райвыканкама.
Знаходзіўся на службе ў органах унутраных спраў з верасня 1972 года па май 1996 года. За перыяд службы ўзнагароджаны медалямі «За бездакорную службу» 1, 2 і 3 ступені, «За вайсковую доблесць. У азнаменаванне 100-годдзя з дня нараджэння У.І. Леніна» (1970), «За выдатную службу па ахове грамадскага парадку» (1986), бронзавым знакам ЦК ВЛКСМ «Малады гвар-дзеец» (1976), нагрудным знакам «Выдатнік міліцыі» (1976), «За выдатную службу ў МУС» (1986), «Заслужаны ўчастковы інспектар міліцыі» (1990), а таксама ўзнагароджаны Падзякай МУС Рэспублікі Беларусь, Граматай і дзвюма Ганаровымі граматамі Капыльскага раённага выканаўчага камітэта. Мае іншыя ўзнагароды.
САЛАНОВІЧ Зоя Емяльянаўна, ветэран працы.
Больш за 30 гадоў працавала ў сельскагаспадарчай галіне, мела высокія паказчыкі ў працы. Узнагаро-джана медалямі ўдзельніка ВДНГ (1957), «За доблесную працу. У азнаменаванне 100-годдзя з дня нараджэння Уладзіміра Ільіча Леніна» (1970), «За працоўную адзнаку» (1971), «Ветэран працы» (1996), Ганаровай граматай Міністэрства сельскай гаспадаркі БССР (1967), граматамі Мінскага абкама КПБ, Капыльскага райкама партыі і інш.
ЛАРЫНА Ніна Іванаўна, ветэран працы.
Больш за 40 гадоў працавала ў саўгасе «Доктаравічы» рабочай і аператарам машыннага даення. За шматгадовую добрасумленную працу ў сферы сельскай гаспадаркі ў галіне жывёлагадоўлі, дасягненне высокіх паказчыкаў у працы ўзнагароджана бронзавым медалём ВДНГ (1980), ордэнам «Працоўнай Славы IІI ступені» (1982), знакамі «Ударнік 10 (XI) пяцігодкі», «Пераможца сацыялістычнага спаборніцтва 1977 года», «Ударнік камуністычнай працы»; прысвоены званні «Майстар жывёлагадоўлі» (1980) і «Ударнік камуністычнай працы» (1983).
КАРСЮК Уладзімір Рыгоравіч, трактарыст-машыніст сельскагаспадарчай вытворчасці адкрытага акцыянернага таварыства «Семежава».
Больш за 30 гадоў працуе ў сельскагаспадарчай галіне, мае высокія паказчыкі ў працы. Узнагароджаны медалём «За працоўныя заслугі» (2004), Ганаровай граматай і Падзякай Капыльскага раённага выканаўчага камітэта і інш.
БАРЦЭВІЧ Аляксандр Іванавіч, майстар лесу Старыцкага вопытна-вытворчага лясніцтва Дзяржаўнай вопытнай лесагаспадарчай установы «Капыльскі вопытны лясгас», ветэран лесагаспадарчай галіны.
Стаж працы ў лясной гаспадарцы 42 гады. Неаднаразова ўзнагароджваўся граматамі Міністэрства лясной гаспадаркі Рэспублікі Беларусь, Мінскага дзяржаўнага вытворчага лесагаспадарчага аб’яднання. Мае нагрудны знак адрознення «30 гадоў бездакорнай службы ў дзяржаўнай лясной ахове Рэспублікі Беларусь» (2012).
БЯЛЬКЕВІЧ Пётр Мікалаевіч, старшы вытворца работ КУП «Капыльскі рамонтна-будаўнічы ўчастак».
Прапрацаваў у арганізацыі больш за 38 гадоў, пабудаваў у горадзе і раёне самыя значныя будаўнічыя аб’екты. За бездакорную працу ўзнагароджваўся Ганаровымі граматамі Мінскага абласнога выканаўчага камітэта, УП «Мінскаблсельбуд», Капыльскага раённага выканаўчага камітэта і інш.
КУЦЦЯ Эдуард Аляксандравіч, кіраўнік малочнатаварнай фермы «Васільчыцы» адкрытага акцыянернага таварыства «Піянер-Агра».
У дадзенай гаспадарцы працуе з 1993 года. Заўсёды мае высокія вытворчыя паказчыкі, неаднаразова з’яўляўся пераможцам раённага спаборніцтва. Узнагароджаны медалём «За працоўныя заслугі» (2017).
В филиале «Великая Раевка» отметили экипаж семейный комбайновый экипаж в составе Николая и Александра Лукьянчиков. Отец с сыном в названном сельхозпредприятии являются одними из лучших работников.
Диана ТКАЧЕНКО 
■ Зинаида Мысина (в центре) с членами коллектива дошкольного центра[/caption]
— Дошкольный центр — мой второй дом. Это то место, где я могу передать свою огромную любовь к детям, уважение и знания коллегам, то, чем живу сама. 2018/2019 учебный год выдался трудоемким, но при этом запоминающимся на события. Мы стали победителями районного, а затем и областного конкурса в номинации «Лучшее дошкольное учреждение образования среди учреждений, расположенных в городской местности». Еще одна победа — Диплом III степени областного смотра-конкурса в номинации «Лучшее внутреннее озеленение и благоустройство». Поскольку работа руководителя предполагает иметь команду единомышленников, то с полной уверенностью могу сказать, что в нашем коллективе работают успешные педагоги, обладающие творческим и инновационным потенциалом, преданностью выбранной профессии, неизменной любовью к детям. Современные методы и подходы в руководстве обеспечили результативность и успешность работы нашего учреждения, за что я, как заведующий дошкольным центром развития ребенка «Солнышко», занесена в Книгу трудовой славы Копыльского района. И в этом заслуга всего коллектива, ведь только совместными усилиями профессиональная деятельность интересна и приносит положительные результаты. В планах на будущее опять же работа над тем, чтобы жизнь в дошкольном центре была яркой, комфортной, полной множества новых открытий и достижений.
Беседовала Татьяна БОХАН 
Четырехлетняя Юля пропала в 1999 году. Родители потеряли ее в вечернем поезде Минск - Осиповичи. Два дня отец и мать блуждали по станциям в надежде найти ребенка: спрашивали уличных продавцов, расклеивали фотографии, общались с пассажирами, обследовали все колодцы в округе. Когда поиски не увенчались успехом, безутешные родители обратились в милицию.
На поиски ребенка ориентировали всех, но не было ни одной зацепки. Разыскное дело не прекращалось. "В дежурную службу пуховичской милиции поступил звонок из России: по ключевым словам "девочка Юля", "4 года", "потерялся ребенок" молодой человек нашел информацию о пропавшей без вести четырехлетней Юле", - рассказала Ольга Чемоданова.
Парень из России позвонил в Пуховичский РОВД 18 августа. Он просматривал в интернете старые ориентировки и увидел девочку, похожую на его знакомую. Во время телефонного разговора были получены сведения, схожие с обстоятельствами пропажи девочки Юли в 1999 году.
Эксперты устанавливали внешнее сходство, сравнивая старые и новые фотографии девушки. Образцы эпителия девушки и предполагаемой матери направили в Госкомитет судебных экспертиз для генетической экспертизы. По результатам исследования ДНК материнство подтверждено. 
Капыль з’явіўся на карце раней, чым Слуцк ці Мінск
Горад Капыль быў вядомы ў Еўропе. Знакаміты картограф Себасцьян Мюнстэр на карце 1540 года абазначыў Капыль (Копиль). На карце Гедройця, змешчанай у геаграфічным атласе Абрагама Артэліуса 1574 года, таксама паказаны Капыль, хоць Слуцка і Мінска там няма.
Каго ў Капылі называлі мяшчанамі
У ХV стагоддзі насельніцтва гарадоў Беларусі называецца мяшчанамі (ад слова «места» — горад). Мяшчанамі ў ХV–ХVІ стагоддзях называліся і жыхары Капыля. Гэта былі рамеснікі, гандляры і гараджане, якія займаліся сельскай гаспадаркай.
Капыль рабавалі татары
30 жніўня 1502 года крымскія татары разрабавалі Капыль, захапіўшы перад гэтым Слуцк. Насельніцтва было часткова знішчана, а часткова ўзята ў палон. Такі ж лёс напаткаў насельніцтва вёсак. Выратаваліся толькі тыя, хто паспеў уцячы і схавацца ў лясах. Татары дайшлі да Клецка, які спалілі, да Нясвіжа і Ішкаладзі (у 50 км ад Наваградка). Гэтак жа імкліва, як прыйшлі, крымскія татары адышлі і «в цэлости з земли вышли» ў Крым.
Яшчэ два разы крымчакі рабілі налёты на Капыльшчыну — у 1503 і 1505 гадах. Падчас апошняга набегу Капыль быў спалены дашчэнту.
У сярэдзіне ХVІІІ стагоддзя ў Капылі было 20 рамесніцкіх прафесій
Паводле рэестра рамеснікаў у Капылі 1737 года сярод майстроў пералічаны 1 слесар, 10 кавалёў, 1 бондар, 3 млынары, 30 ткачоў, 40 краўцоў, 16 шаўцоў, 6 кушняроў, 2 залатых спраў майстры, 9 калеснікаў. Асобна адзначана, што цэхмістрам кравецкага цэха быў Васіль Залатарэвіч, а ключнікамі — Пётр Чарнышэвіч і Лук’ян Кавелка. Акрамя іх у цэху было 30 майстроў.
Права валодання Капылём аспрэчвалі Радзівілы і Сапегі
10 сакавіка 1695 года атрад войска віленскага ваяводы і вялікага гетмана Казіміра Яна Сапегі ў баявым парадку ўварваўся на тэрыторыю Капыльскага княства, заняў горад і рэзідэнцыю Радзівіла. Афіцэры і салдаты сталі на пастой у дамах гараджан і ў кароткай сутычцы выбілі з горада людзей Радзівіла. У сваю чаргу Караль Станіслаў Радзівіл сабраў узброены атрад і 14 мая 1695 года ўступіў у Капыль. Бой у горадзе адбываўся больш за дзве гадзіны. Атрад Радзівіла быў разбіты. І толькі пасля ўмяшальніцтва караля польскага, вялікага князя літоўскага і рускага Яна Сабескага, князі Сапегі адмовіліся ад сваіх прэтэнзій на Капыль і Слуцк, атрымаўшы ад Радзівіла 2 мільёны злотых.
Паводле артыкула А.П. Грыцкевіча «У складзе Вялікага княства Літоўскага і Рэчы Паспалітай». «Памяць. Капыльскі раён» 
