Перажыта многае: вайна, якая ўкрала ў яе дзяцінства, ударная праца даяркай у саўгасе «Крыніца», нараджэнне трох сыноў.
Памятае, як у чэрвені 1944 года карнікі спалілі вёску. Пашанцавала выратаваць нешта з маёмасці і схаваць у лесе кароўку. Бацька Адам Дзянісавіч ведаў, што хутка пойдзе ў армію, таму зрабіў часовае збудаванне. Перад адпраўкай на фронт пацалаваў малодшую дачушку Аляксандру і загадаў жонцы Стафанідзе Аляксандраўне берагчы дзяцей. Праз тры месяцы ён загінуў у Польшчы. Пахавальны ліст паштальён прынёс прама на поле, дзе выбіралі бульбу. Праз месяц памерла малодшая Аляксандра (не было і двух гадоў), заставалася яшчэ тры дзяўчынкі — Яніна са старэйшымі Зінай і Альдоніяй.
Было вельмі цяжка жыць. Увесь час хацелася есці. Збіралі крапіву, шчаўе, дары лесу. Малако з кавалачкамі паранай бульбы здаваліся далікатэсам. Усе справы леглі на плечы жанчын. Разам ішлі на балота нарыхтоўваць сена: маці касіла, а дзяўчынкі па ва-дзе пераносілі траву на сухое месца, сушылі, ставілі копы. Калі маці выбірала бульбу на калгасным полі, ірвала лён, яны выпальвалі ў печы, даілі карову і глядзелі агарод. На праполку буракоў выходзілі ўсёй сям’ёй. Радаваліся невялічкаму кавалачку сала і бохану хлеба, што выкройвала маці на Вялікдзень.
Яніна ў 1945-м села за школьную парту разам з аднагодкамі і пераросткамі. Замест сшыткаў — рэшткі газет ці мяхоў з паперы, чарніла з сажы, адзін буквар на ўвесь клас. З задавальненнем вывучала граматыку і чытанне, простыя матэматычныя дзеянні. Усе канікулы працавала ў калгасе. У сэрцы жанчыны захаваліся добрыя ўспаміны пра дырэктара школы Трыгубовіча Г.Ф., які заўсёды падтрымліваў дзяцей, страціўшых на вайне сваіх бацькоў.
Скончыла сем класаў Ленявіцкай ПШ. Паўстала пытанне: ці прадоўжыць навучанне ў Старыцкай СШ за пяць кіламетраў, ці пайсці ў калгас. На сямейным савеце вырашылі, што трэба ісці працаваць, бо нават апрануцца дзяўчыне не было ў што, каб наведваць заняткі ў суседняй вёсцы.
Спачатку працавала ў паляводстве, затым цялятніцай і даяркай. Толькі пабудавалі новую хату, як ад завароту кішак памерла маці (было 44 гады), надарвала здароўе на працы: разам з мужчынамі цягала бярвёны. 14-гадовая Яня і 17-гадовая Альдоня засталіся адны, старэйшая Зіна вучылася ў тэхнікуме. Неяк спраўляліся, выжывалі, трымалі гаспадарку.
Вызначальным у жыцці для дзяўчыны стаў 1957 год. Пасля службы ў арміі вярнуўся ў Карзуны малады прыгожы хлопец Фёдар Зяньковіч. Вырашыў ажаніцца і разам з бацькам прыйшоў у сваты да Яніны. Доўга не думала, адразу дала згоду. Хвалявалася: што ж апрануць на вяселле. Пашылі сукенку з паркалю, аздобілі яе рознакаляровай стужкай, а туфлі пазычыла ў сяброўкі. Распісаліся ў сельсавеце. За сталом сабраліся толькі блізкія. Бацькі мужа падарылі цялушку — гэта было такое шчасце! Дружна ўзяліся за будаўніцтва сямейнага ачага, ва ўсім падтрымлівалі адзін аднаго.
[caption id="attachment_66182" align="aligncenter" width="560"]
■ Яніна и Фёдар Зяньковічы (1957 год)[/caption]
Разам з Фёдарам Вікенцьевічам пражылі 48 гадоў (механізатар, двойчы ардэнаносец). Асабістым прыкладам імкнуліся выхаваць у трох сыноў працавітасць, адказнасць, любоў да радзімы і людзей. Яніна Адамаўна заўсёды правярала ўрокі ў дзяцей, наведвала бацькоўскія сходы. Не шкадавала купляць цукеркі і пернікі — помніла сваё гаротнае дзяцінства. А хлопцы пасля заняткаў у школе дапамагалі маці на ферме даіць кароў, пераносіць бітоны з малаком, падкладваць кармы. Прыйшлося пахвалявацца і за іх. Старэйшы Анатоль служыў на кітайскай мяжы, сярэдні Аляксандр — на Паўночным флоце, малодшы Уладзімір — у Маскве. Усім справілі провады ў армію і вяселлі.
За 40 гадоў працоўнага стажу заўсёды знаходзілася ў ліку перадавікоў гаспадаркі (адзначана граматамі, падзякамі і прэміямі), бо працавала шчыра, з поўнай аддачай, ніколі не адмовілася ад тэрміновых заданняў. Калі ішла на пенсію, плакала, не хацела пакідаць, так уцягнулася ў працу. Перажытае пакінула балючы след: перанесены інсульт, аперацыя, пакручаныя пальцы. Узімку Яніна Адамаўна жыве ў старэйшага сына ў Капылі, летам — у роднай вёсцы. Ганарыцца шасцю ўнукамі і двума праўнукамі. Ад сваіх родных пастаянна чуе добрыя словы і віншаванні са святамі. А маладым жадае працаваць добрасумленна, любіць сваю сям’ю і родныя мясціны.
Барыс ДЗЕНІСЮК,
член ГА «Беларускі саюз журналістаў»
За 40 гадоў працоўнага стажу заўсёды знаходзілася ў ліку перадавікоў гаспадаркі (адзначана граматамі, падзякамі і прэміямі), бо працавала шчыра, з поўнай аддачай, ніколі не адмовілася ад тэрміновых заданняў. Калі ішла на пенсію, плакала, не хацела пакідаць, так уцягнулася ў працу. Перажытае пакінула балючы след: перанесены інсульт, аперацыя, пакручаныя пальцы. Узімку Яніна Адамаўна жыве ў старэйшага сына ў Капылі, летам — у роднай вёсцы. Ганарыцца шасцю ўнукамі і двума праўнукамі. Ад сваіх родных пастаянна чуе добрыя словы і віншаванні са святамі. А маладым жадае працаваць добрасумленна, любіць сваю сям’ю і родныя мясціны.
Барыс ДЗЕНІСЮК,
член ГА «Беларускі саюз журналістаў» 
■ Александр Карпович (справа) приветствует песней Александра Гирко[/caption]
Районная агитбригада в составе председателя Копыльского РК профсоюза работников АПК Ирины Степуро и главного специалиста отдела идеологической работы, культуры и по делам молодежи райисполкома Вероники Лепетило приехала поздравить Виталия Погребицкого из СХФ «Рудное». Механизатор отличился на севе яровых зерновых культур. Руководство хозяйства отзывается о нем как о добросовестном и исполнительном работнике. Лидеру вручили «молнии»-благодарности от председателя райисполкома, председателя райкома профсоюза работников АПК и подарок, а самодеятельный артист Копыльского РЦК Александр Карпович подарил задорную песню.
[caption id="attachment_66189" align="aligncenter" width="560"]
■ Александр Дубовик и Александр Белаш[/caption]
А вот в ОАО «Прогресс 2010» на посевной кампании отличились целых четыре работника. Молодой механизатор Евгений Сай — один из лучших в районе на культивации, Александр Белаш — на севе яровых зерновых и зернобобовых культур, Александр Дубовик — на пахоте. Этих людей нам как раз удалось застать на мехдворе. А вот у Александра Гирко, который отличился на севе сахарной свеклы, самый пик сезона. В хозяйстве сейчас активно сеют сладкие корнеплоды, под которые отведено 440 гектаров.
[caption id="attachment_66188" align="aligncenter" width="350"]
■ Евгений Сай[/caption]
[caption id="attachment_66191" align="aligncenter" width="350"]
■ Виталий Погребицкий[/caption]
Корреспонденты райгазеты на подобные поздравления-чествования вместе с агитбригадой выезжают регулярно. Хочу сказать, что многие лица уже давно знакомы. Это люди, которые добросовестно трудятся на земле, из года в год их имена звучат исключительно в числе передовиков. Многие их них сегодня просто не представляют свою жизнь без земли, полей и техники. И абсолютно неважно, что приходится вставать на заре, а спать ложиться к полуночи — они сложные испытания всегда проходят с честью.
Кристина ЖОГОЛЬ 
Сменяются эпохи, сменяются поколения, но первомайские праздники каждый год приходят в наши дома, как еще одна яркая и радостная примета долгожданной весны. Первомай одинаково любим всеми поколениями и по праву считается всенародным праздником.
Для людей старшего возраста 1 Мая по-прежнему символизирует трудовую солидарность, для молодежи — весеннее обновление и надежду на будущее.
От всей души желаю вам счастья, благополучия, крепкого здоровья на долгие годы и новых свершений на благо Беларуси!
Людмила НИЖЕВИЧ,
депутат Палаты представителей Национального собрания Республики Беларусь
-----------------------------------------------------------------------------
Уважаемые жители Копыльщины!
Сердечно поздравляем вас с Праздником труда — 1 Мая!
Этот весенний праздник наполнен солнечным светом и теплом, отмечен особым чувством солидарности всех, кто своими руками создает будущее, кто любит работать. Наше общее стремление достойно трудиться, обеспечить лучшую жизнь для детей, внуков, близких людей, жить в мире и согласии служит надежным фундаментом для благополучия наших семей, а общие достижения делают жизнь лучше и создают уверенность в завтрашнем дне.
Примите пожелания крепкого здоровья, добра и любви, тепла и мира вам, вашим коллегам, родным и близким!
Районный исполнительный комитет
Районный Совет депутатов 
— Симптомы инфекции COVID-19 у детей схожи с такими же, как и у взрослых, — комментирует Юлия Шийч. — Наиболее частыми являются лихорадка и кашель, из других — могут наблюдаться боль в мышцах, насморк, головная боль, тошнота или рвота, боли в животе, диарея, потеря запаха или вкуса, одышка. У детей чаще регистрируются желудочно-кишечные симптомы, конъюнктивит, ларингит и фебрильные судороги. Желудочно-кишечные симптомы могут проявляться без наличия респираторных симптомов. Возможны неспецифические кожные проявления.
Юлия Александровна указала, что у большинства детей инфекция COVID-19 протекает бессимптомно либо в легкой или среднетяжелой форме и заканчивается выздоровлением в течение одной-двух недель.
Тем не менее, возможно также и тяжелое течение инфекции COVID-19, а это зависит от возраста и наличия факторов риска.
В возрасте до 9 лет характерны более легкие клинические проявления, редко регистрируются одышка, потеря запаха или вкуса. А в возрасте 10 лет и старше проявления могут быть более выраженными и продолжительными.
У детей первого года жизни обычно наблюдается только повышение температуры с легкими респираторными симптомами, как при других острых респираторных вирусных инфекциях, включая грипп, а также с общими проявлениями, такими как вялость и отказ от еды.
Наталья ДАВЫДЕНКО 
Для таго, каб пераканацца, як захоўваюцца пытанні аховы працы на месцах, выехалі на адну з дзялянак Старыцкага вопытна-вытворчага лясніцтва. Як адзначыў ляснік Аляксандр Астапенка, у першую чаргу заўсёды правяраецца выкарыстанне выдадзеных сродкаў індывідуальнай засцярогі, спраўнасць бензапілы, затым пасведчанні і тэхналагічная карта. Яшчэ адно з патрабаванняў — не павінна быць ніякіх адступленняў ад параметраў спілоўвання. На момант праверкі ніякіх парушэнняў не было выяўлена.
Сяргей КОЗЕЛ
Фота Паўла ШЭІНА 
