З раніцы чуецца гул бензакасiлак. І міжволі на памяць усплываюць тыя дарагія сэрцу гукі, калі вясковыя гаспадары рана-ранютка кляпалі косы, ударамі малатка вастрылi іх лязо, каб паспець да спаду расы прайсціся па выдзеленым участку. Над лужком у паветры стаяў водар скошанай травы, якая пад сонечнымі промнямі праз некаторы час станавілася сенам.
– Глядзі, карова, карова, – наперабой выказвалі сваё здзіўленне двое хлапчукоў, прыехаўшы з горада да бабулі. Яны кружылі на «веліках» каля невялічкага палетка, дзе ў адзіноце пасвiлася карова.
Радыёпрыёмнік з’явіўся ў нашай хаце задоўга да таго, як набылі тэлевізар. Ён вісеў над дзвярыма ў так званым чыстым пакоі і, бадай, ніколі не выключаўся. Ранічкай нас будзілі пазыўныя Беларускага радыё, а пасля і гімн БССР.
Семья Давыдок из аг. Тимковичи в блиллиантовый юбилей принимает гостей.
