"Лясная песня"
Словы Адама Русака,
музыка Уладзіміра Алоўнікава
Гэты неафіцыйны партызанскі гімн узнік пасля заканчэння Вялікай Айчыннай вайны. Аднак былыя партызаны сцвярджалі, быццам спявалі яго пасля баёў. Песня настолькі ўвайшла ў наша жыццё, што многія адносяць яе да ліку народных. На самай справе верш напісаў наш зямляк Адам Русак, а музыку — Уладзімір Алоўнікаў. Дарэчы, бярозы і сосны ў першым радку песні — гэта лес вакол хутара ў Пясочным. Аднак паэт у пачатку творчага шляху не ставіў за мэту пісаць песні, але кампазітары самі звярталі ўвагу на яго вершы, ствараючы да іх музыку. Паступова ён стаў прафесійным паэтам-песеннікам. Шырокую вядомасць і папулярнасць набылі многія іншыя песні (усяго каля 300) на тэксты вершаў А. Русака. Аднак «Лясная песня» з’яўляецца адным з самых папулярных яго твораў.
На працягу дзесяцігоддзяў яна гучала ў выкананні прафесійных і аматарскіх калектываў, самадзейных спевакоў, якія лічылі песню народнай. Так, вядомы беларускі этнамузыколаг З.Я. Мажэйка ўзгадвала: «Народныя спевакі Тонежа ўпарта вераць, што песня гэтая створана ў гады вайны партызанамі. З фактам, што песню стварыў кампазітар Алоўнікаў ужо ў пасляваенны перыяд, яны не згаджаюцца». Як сцвярджае музыкавед І. Зуб- рыч, асобныя радкі песні далі назвы перадачам радыё і тэлебачання, артыкулам, зборнікам. Напрыклад, зборнік вершаў партызанскіх паэтаў «Лясныя песні». Дарэчы, гэтыя вершы ляглі ў аснову араторыі-сімфоніі У. Алоўнікава «Партызанскія песні». Апошнім нумарам гэтага твора стала «Лясная песня».
Кампазітар працаваў над песняй каля года, шукаў праніклівую мелодыю, якая загучала б як успаміны былога партызана. З сямі варыянтаў быў выбраны той, які і стаў сімвалам партызанскай Беларусі. Напеў адрозніваецца прастатой, бо, па задуме аўтараў, ён гучыць з вуснаў партызана, які прайшоў суровыя выпрабаванні вайны.
Ой, бярозы ды сосны —
Партызанскія сёстры,
Ой, шумлівы ты, лес малады.
Толькі сэрцам пачую
Тваю песню лясную
Ды ўспомню былыя гады.
Ды ўспомню пажары,
І варожыя хмары,
І завеі халодных вятроў,
І слату, і нягоды,
І начныя паходы,
І агні партызанскіх кастроў.
Край любімы мой, родны,
Ты на свеце свабодны,
За цябе я на бітву хадзіў,
Каб ніколі, ніколі
Ты не быў у няволі,
Каб прыгожымі кветкамі цвіў.
Адышлі тыя годы,
Адгрымелі паходы,
Толькі пушча за полем шуміць.
Ой, бярозы ды сосны —
Партызанскія сёстры,
Вас ніколі ў жыцці не забыць. 1950 год
***
«Песня аб Заслонаве»
Словы Анатоля Астрэйкі,
музыка Уладзіміра Алоўнікава.
Песня прысвечана Герою Савецкага Саюза, камандзіру партызанскага атрада і брыгады, камандуючаму ўсімі партызанскімі сіламі Аршанскай зоны Канстанціну Заслонаву, які загінуў 13 лістапада 1942 года. Гэта адна з першых песень кампазітара героіка-патрыятычнага зместу. Напісаная на словы нашага земляка, яна падабалася сваёй шырокай, мужнай мелодыяй, сагрэтай цеплынёй і шчырасцю паэтычных вобразаў. Наогул для твораў А. Астрэйкі характэрна сувязь з фальк- лорнай традыцыяй, напеўнасць.
Уладзімір Алоўнікаў — былы франтавік, з самага пачатку і да канца вайны мужна змагаўся з фашыстамі. Калі ён здаваў выпускныя экзамены за поўны курс навучання ў Беларускай кансерваторыі, на Мінск упалі першыя фашысцкія бомбы. І будучы кампазітар адразу ж уступіў дабравольцам у армію. Пасля доўгачаканай Перамогі гвардыі капітан артылерыйскага дывізіёна Уладзімір Алоўнікаў вярнуўся ў пасляваенны разбураны Мінск. Для яго, прафесіянальнага кампазітара, стала галоўнай мэтай увасобіць музычнымі сродкамі падзеі вайны, уславіць незабыўныя вобразы загінуўшых баявых сяброў. Так з’явілася ідэя стварыць галерэю песень-партрэтаў аб героях вайны, іх мужнасці, стойкасці духу, непахіснай вернасці любімай Айчыне. Першай была песня на словы Аляксандра Лазнявога аб легендарным генерале Даватары, якая паклала пачатак цыклу аб вядомых героях Вялікай Айчыннай вайны.
Як узыдзе сонца сінім раннем веснім,
Як развее над зямлёй туман,
Над краінай пралятае песня,
Песня баявая партызан.
І звіняць-гудуць на ўсю нашу дзяржаву
Гарадоў і вёсак галасы:
Канстанцін Заслонаў — наша слава,
Беларусі-партызанкі сын.
У сцягах Радзімы яркім промнем ззяе
Над усёй савецкаю зямлёй
Доля твая — слава баявая,
Мужны легендарны наш герой.
1951 год
Падрыхтавала Дзіяна ТКАЧЭНКА
Для родителей и учащихся 4 класса города и района будет предоставлена уникальная возможность познакомиться с творческим педагогическим коллективом гимназии, увидеть преимущества гимназического образования и перспективы развития каждого ребенка.
Диана ТКАЧЕНКО 
В воскресенье, 22 мая, все любители здорового образа жизни соберутся на традиционный спортивный праздник — легкоатлетический пробег «Копыльское кольцо», в рамках которого состоится и открытый Чемпионат Минской области по полумарафону. Спортсмены разных возрастов, представляющие различные клубы любителей бега, отправятся на дистанции 1, 3, 11 и 21,1 километра. Один из старейших забегов в республике возьмет старт уже в 28-й раз. Торжественное открытие мероприятия состоится на физкультурно-оздоровительном комплексе г. Копыля в 11.00.
Сергей ЛАЗОВСКИЙ 
Еженедельно (по субботам) облисполкомами, Минским городским и районными исполкомами прямые телефонные линии проводятся с 9 до 12 часов.
14 мая 2016 года:
Ирина Николаевна КИСЛЯК, председатель Копыльского районного Совета депутатов, по телефону 54-2-64. 
…Христос воскрес из мертвых,
первенец из умерших…
Девятый день после Пасхи называется Радоницей. Это день особого поминовения усопших.
Пасхальные дни наполнены радостью, духовным ликованием и упованием на Христа. Мы делимся этими внутренними чувствами друг с другом, приветствуя каждого жизнеутверждающими словами: «Христос Воскресе!»
Эту же радость мы несем и на места погребения, разделяя ее со всеми нашими усопшими родными и близкими, которые ушли из этого мира с надеждой на будущее блаженное воскресение. Воскресший Господь «даст нам жизнь вечную и великую милость». Вот почему в день Радоницы мы редко увидим слезы, скорбь и печаль.
Когда человек задумывается о смерти, то эти мысли соединяются со страхом и ужасом. Но именно в смерти мы должны увидеть смысл нашего земного существования, потому что после нее начинается жизнь вечная с Богом в мире ином. Для человека верующего смерть не должна являться уничтожением или прекращением жизни, а лишь переходом души в духовный мир. Поэтому и святитель Иоанн Златоуст восклицает в огласительном слове на Пасху: «Где твое, смерте, жало? Где твоя, аде, победа?.. Воскресе Христос и жизнь жительствует! Воскресе Христос, мертвый ни един во гробе: Христос бо восстав от мертвых начаток усопших бысть». Именно в крестной смерти и воскресении Христа Спасителя для нас раскрывается истинный смысл жизни на земле.
В день Радоницы мы придем в храмы Божии на богослужения, посетим места погребения — кладбища, — чтобы и на этом святом месте вознести молитву к Богу об упокоении душ наших усопших и им возвестить, что Христос Воскресе. Будем молиться к Богу, чтобы Господь был милостив ко всем нам (и живущим здесь, и перешедшим в вечную жизнь), потому что молитвой мы объединяемся и составляем Церковь — единый Богочеловеческий организм.
Радуясь о Воскресшем Спасителе мира со своими покойниками в этот святой день, будем стремиться и во все дни жизни нашей жить верой в Бога и трудами над своим духовным состоянием. Заботясь о покойниках, будем им по слову святителя Иоанна Златоуста «сколько возможно помогать, вместо слез и рыданий, вместо пышных гробниц, нашими о них молитвами, милостынями и приношениями». Аминь. Христос Воскресе!
Протоиерей Сергий ЧАРНЫЙ,
Благочинный церквей Копыльского округа
Фото Павла ШЕИНА 
