■ Валентина Данилевич[/caption]
Ученики СШ № 2 г. Копыля любили ее и с удовольствием спешили к ней на урок. Скромная, добрая, уважительно относящаяся ко всем (будь то коллеги, ученики, родители или соседи), она умеет так расположить к себе, что к ней тянутся, ее уважают, ставят в пример. Валентина Васильевна зарекомендовала себя не только хорошим учителем, но и любимым классным руководителем. В роли классного руководителя она работала с огоньком, творчески, без прикрас.
Случалось так, что мы были классными руководителями в параллельных классах и нам приходилось организовывать и проводить много воспитательных мероприятий для детей. Вот и училась я тогда у Валентины Васильевны, как интересно, с пользой можно провести то или иное дело. До сих пор я помню литературные диспуты, которые она проводила по книгам «Честь» Медынского, «Сердце на ладони» Шамякина, «Как закалялась сталь» Островского. А чего стоили литературные гостиные, посвященные жизни и творчеству известных писателей и поэтов, русскому романсу?!
Незабываемыми останутся встречи с интересными людьми; литературно-музыкальные композиции, содержательные родительские собрания... Даже для учителей нашей школы Валентина Васильевна организовывала и проводила интереснейшие «огоньки» и «капустники» ко Дню учителя.
Кабинет русского языка и литературы (теперь это 35-й кабинет нашей школы) она оформила со своими учениками так, что он считался одним из лучших кабинетов в школе.
...Мне помнится один случай. Это было накануне выпускного вечера. Мы обе выпускали классы. Захотелось подарить детям на этом празднике что-то памятное. Собравшись дома у Валентины Васильевны, удобно расположившись в ее комнате, мы два или три вечера подряд писали от руки напутственные письма для своих выпускников. Многие, став уже взрослыми, признаются, что хранят эти письма по сей день. В них добрые пожелания, а главное — они идут от сердца учителя.
Борис Константинович Богданович, будучи директором школы в то время, любил говорить: «На таких учителей, как Валентина Васильевна, всегда можно положиться. Они никогда не подведут. На таких земля держится». Она охотно делилась богатым опытом своей работы во время проведения открытых уроков для других учителей района и для своих коллег, ей отлично удавались воспитательные мероприятия, она активно участвовала в общественной жизни школы и в работе педсоветов. Оставив работу в школе, она покинула о себе добрый след.
Сейчас она не сидит без дела: много читает, навещает подруг, посещает службу в церкви, обучает детей в воскресной школе, вяжет. Вяжет она чудесно. Одежда, которую она вяжет сама, так идет ей, потому что это творение ее рук и это действительно красиво.
Родом Валентина Васильевна из деревни Новоселки Копыльского района, из простой крестьянской семьи. Привычная к труду с детства, все умеет и понимает в домашних делах. В своей родной деревне бывает часто, приглядывает за родительским домом, выращивает ягоды и овощи на огороде. Все плоды своего труда умело перерабатывает, делает запасы на зиму, делится своими деликатесами с друзьями и родными. Как всегда, с улыбкой говорит: «Я вас угощаю. Пожалуйста, пробуйте! А потом мне скажете, вкусно было или нет».
В доме ее всегда порядок, чистота, уют. Ей комфортно со своими детьми и внуками. Она заботливая мать, ласковая бабушка, добрая соседка, мудрая женщина, умный собеседник, очень позитивный человек. Она нежно и преданно хранит память о своем любимом муже.
В настоящее время Валентине Васильевне доверили возглавлять ветеранскую организацию учителей района. Она легко откликается на чужую беду, умеет понять и помочь, внимательная к окружающим ее людям.
Такой, какая она есть, она сделала себя сама. Идет по жизни с правдой и верой в Бога, с добром и светом.
Татьяна МИХАЙЛОВСКАЯ,
г. Копыль 
■ Сяргей Камяк з юнымі футбалістамі[/caption]
Залог поспеху выхаванцаў — калектыў аднадумцаў, якія ў сваю справу, як гаворыцца, укладваюць душу.
З 2011 года школу ўзначальвае Вадзім Лазюк. Пад яго кіраўніцтвам працуе чацвёра трэнераў. Трое з іх — Анатоль Сянюк, Тамара Квач-Сыс і Таццяна Сінюк — рыхтуюць біятланістаў. Фарміраваннем футбольных каманд займаецца Сяргей Камяк. Шматгадовы вопыт працы з дзецьмі, адданасць сваёй справе і мэтанакіраванасць нязменна прыносяць вынікі. Пад кіраўніцтвам трэнераў 131 юны спартсмен (менавіта столькі дзяцей сёлета тут налічваецца) яшчэ толькі вучыцца быць чэмпіёнамі. А вось некаторыя выпускнікі мінулых гадоў ужо праславілі Капыльшчыну і сваіх настаўнікаў далёка за межамі роднай спартыўнай школы. Напрыклад, Дар’я Несцерчык, Дар’я Юркевіч, Антон Смольскі і Павел Паплаўскі не раз дэманстравалі свае ўменні на прэстыжных міжнародных спаборніцтвах. Выпусцілі і наступную годную змену біятланістаў. Так, сярод новых імён, на якія зараз зроблены стаўкі, Кірыл Зяньковіч, Багдан Максіменка, Мацвей Маліноўскі, Павел Мацуль. Смак перамогі ведаюць і выхаванцы трэнера па футболе Сяргея Камяка. Сярод апошніх «лаўраў» каманды Капыльскай СДЮШАР — трэцяе месца ў першынстве Мінскай вобласці па футболе і гарантаваны выхад у фінальную частку першынства Мінскай вобласці.
Дасягненні выхаванцаў дзіцяча-юнацкай спартыўнай школы — галоўная ўзнагарода для выкладчыкаў і пацвярджэнне таго, што іх старанні плённыя і ў сваю прафесію яны прыйшлі недарэмна.
Аксана МІХАЙЛОЎСКАЯ 
■ Жанна Мечыславаўна Лапотка з адзінаццацікласнікамі[/caption]
Жанна Мечыславаўна — чалавек у прафесіі невыпадковы. У дзяцінстве ёй хацелася быць падобнай на настаўніцу СШ № 3 г. Капыля, дзе вучылася сама, Антаніну Васілеўну Паляшчук. Таму, калі ў 1990 годзе на базе СШ № 2 г. Капыля ствараўся першы ў раёне педагагічны клас, дзяўчынка, асабліва не раздумваючы, паступіла туды. Потым быў БДПУ.
Зараз гэта ўжо мудры сталы прафесіянал з 22-гадовым стажам. Але каб стаць майстрам настаўніцкай справы, Жанна Мечыславаўна шмат вучыла і вучылася сама, бо па-іншаму нельга. Каб адукацыйны працэс быў цікавым, яна актыўна выкарыстоўвае сучасныя інфармацыйныя тэхналогіі, тэхналогіі дапоўненай рэальнасці і модульнага навучання, практыкуе сістэму паэтапнага навучання беларускай мове і літаратуры, праводзіць раённыя майстар-класы па стварэнні буктрэйлераў і іх выкарыстанні на ўроках літаратуры.
Трывалыя і глыбокія веды вучняў пацвярджаюцца добрымі вынікамі на ЦТ і на другім этапе рэспубліканскай алімпіяды. У 2018/2019 навучальным годзе навучэнка 10-га класа Яна Калядка пад кіраўніцтвам педагога прадстаўляла раён на трэцім этапе рэспубліканскай алімпіяды па беларускай мове і літаратуры. Пераможцамі другой рэспубліканскай алімпіяды па чытацкай кампетэнтнасці «Чытач+» сталі таксама навучэнцы Жанны Мечыславаўны. А Дар’я Крышкевіч дзякуючы дапамозе настаўніцы перамагла ў раённым этапе рэспубліканскага творчага конкурсу юных чытальнікаў «Жывая класіка: прысвячэнне маёй Радзіме». Гэта вынікі ўдзелу ў інавацыйным праекце «Укараненне мадэлі фарміравання чытацкай кампетэнтнасці вучняў у працэсе сеткавага ўзаемадзеяння».
Асабліва падабаецца Жанне Мечыславаўне быць класным кіраўніком. Сёлета яна выпусціць у самастойнае жыццё адзінаццацікласнікаў. Але за лёсам кожнага з іх працягне сачыць і хвалявацца. Настаўніца падтрымлівае сяброўскія адносіны з многімі былымі вучнямі. Арцём Лазоўскі, Яўген Клыга, Ганна Свяцкая — гэты спіс можна працягваць. З калегамі таксама склаліся добрыя адносіны. За добрай парадай можна звярнуцца да Святланы Яўгенаўны Свяцкай, Ганны Уладзіміраўны Панашчык, Жанны Мікалаеўны Прохаравай. Бо галоўная мэта іх агульнай справы — дапамагчы дзіцяці стаць паспяховым, знайсці сябе ў жыцці.
Дзіяна ТКАЧЭНКА 
■ Алена Уладзіміраўна Гірко (у цэнтры) з калегамі[/caption]
Заўсёды, калі пераступаеш парог дашкольнай установы, звяртаеш увагу на дзіцячае шматгалоссе, якое ў гэтых сценах чутно асабліва. Тут надзвычай утульна і прыгожа, а ствараюць шматлікія цуды самі выхавальнікі. Дзіцячы садзік аграгарадка Пацейкі наведваюць сямёра дзетак ва ўзросце ад 2 да 5 гадоў. І ўсе — дзяўчынкі. Працуе тут таксама нешматлікі, але вельмі дружны калектыў: выхавацель Наталля Усеваладаўна Піскун, памочнік выхавацеля Ірына Міхайлаўна Гірко, усялякую смакату гатуе дзеткам повар Валянціна Іосіфаўна Бенеш, а за гаспадаркай сочыць Ірына Уладзіміраўна Стульба. Стаж спецыялістаў у сярэднім складае 20 гадоў. Каардынуе і накіроўвае работу кожнага загадчыца — Алена Уладзіміраўна Гірко.
Але лёс не адразу прывёў жанчыну ў педагогіку. Па першай адукацыі Алена Уладзіміраўна швачка. І ўжо адпаведную спецыяльнасць яна атрымала ў Барысаўскім педагагічным каледжы. З тае пары прайшло 33 гады. Зараз можна з упэўненасцю сказаць, што Алена Уладзіміраўна Гірко ў прафесіі адбылася.
— Дзетак я люблю з самага маленства, — расказвае загадчыца. — Калісьці з задавальненнем гуляла з маленькім суседскім хлопчыкам. Нельга працаваць з дзеткамі і не любіць іх. Таму, калі я зразумела, што мой шлях — менавіта педагагічны, — атрымала неабходную адукацыю. Такія ж апантаныя справай людзі працуюць побач. Разам ствараем вакол сябе прыгажосць, малюем. Музычнага кіраўніка ў нашым садзіку няма, таму самі развучваем з дзеткамі песенькі, танцы. Вельмі любяць дзяўчынкі расказваць вершыкі, прымаць удзел у невялічкіх тэатралізаваных пастаноўках. Асабліва ім падабаецца, калі за выступленнем назіраюць таты і мамы. Дарэчы, з бацькамі мы таксама знаходзім агульную мову і паразуменне. Праводзім з імі і для іх розныя тэматычныя кансультацыі, размовы, бацькоўскія сходы. І разам з імі вучымся ра-зумець і выхоўваць нашых дзетак.
За акном шапаціць чырвона-жоўтае лісце, а ў садзіку ідзе старанная падрыхтоўка да традыцыйнага Свята восені і да Тыдня маці. Сцены групы, якая па неабходнасці становіцца актавай залай, упрыгожаны намаляванымі самімі выхавацелямі жоўтымі і чырвонымі лісточкамі. Адным словам, у садзіку пануе сапраўдная творчая атмасфера.
Дзіяна ТКАЧЭНКА 
— Чаму я выбрала прафесію педагога? — задумваецца Яна Мікалаеўна Мішчановіч і, шчыра ўсміхаючыся, адказвае: — У маім выпадку гэта прафесія выбрала мяне… Не маючы ў родзе ні аднаго настаўніка, мне здаецца, я нарадзілася з указкай і мелам у руцэ.
Усё пачалося са школы. Калі прыйшоў час і шасцігадовая Яна пераступіла яе парог, свет адкрыццяў захапіў дзяўчынку. Вучыцца ёй падабалася, і асабліва — гуманітарныя дысцыпліны. У гэтым была вялікая заслуга мамы, якая з дзяцінства выхавала любоў да кнігі. І далей сваё жыццё без школы Яна ўжо не ўяўляла.
— Можна сказаць, што маё жыццё — своеасаблівая лесвіца, па якой я падымаюся ўсё больш упэўнена, — разважае малады педагог. — Першы крок, які я зрабіла на шляху да дасягнення сваёй мэты, — гэта паступленне ў Беларускі дзяржаўны педагагічны ўніверсітэт імя Максіма Танка. Але вучоба — усяго толькі тэорыя, дзе здаецца, што ўсё зразумела і проста. А галоўнае — гэта ўсё ж практыка. Таму другі, самы важны крок — рэалізаваць сябе ўжо ў абранай прафесіі. Менавіта пасля таго, як я прыйшла ў школу ўжо ў ролі настаўніка, пачалося яркае, па-дзіцячы няўрымслівае жыццё. Спачатку было вельмі складана, часам апускаліся рукі. Але дзякуючы падтрымцы старэйшых і больш вопытных калег з Цімкавіцкай СШ, я зразумела, што ўсё гэта — толькі мінусы пачатку працы. Улюбёнасць у школу, у дзяцей, такіх розных і неардынарных, сур’ёзных і гарэзлівых, з кожным днём ахоплівае мяне ўсё больш. Пастаянна працуючы з хлопчыкамі і дзяўчынкамі, зараджаюся ад іх энергіяй. Дзіцячае пачуццё гумару абяззбройвае, а іх непасрэдны погляд на жыццё, іх разуменне свету раскрываюць усё новыя і новыя грані жыцця. Думаю, трэцім крокам будзе набыты багаты вопыт ужо ў ролі сталага мудрага педагога.
Разам з жаданнем працаваць у Яны Мікалаеўны растуць прафесіяналізм і вопыт. А галоўнае, што малады педагог разумее: дасягнуць чагосьці ў гэтай прафесіі нельга без таленавітых дзяцей, а дапамагаюць ім такімі стаць менавіта настаўнікі. Таму, калі вучні праяўляюць зацікаўленасць да хіміі або біялогіі і хочуць даведацца як мага больш, прыйсці на дадатковыя заняткі, педагог шчыра радуецца не толькі за іх, але і за сябе. Значыць, атрымалася зацікавіць.
— Працу настаўніка нельга вымераць аднымі дыпломамі і граматамі, падзякамі кіраўніцтва, — рэзюмуе Яна Мікалаеўна. — Даражэй за ўсё — па-дзіцячы шчырае «Дзякуй за ўрок!». Значыць, ты на правільным шляху!
Дзіяна ТКАЧЭНКА 
