Гэтымі днямі Уладзімір Міхайлавіч адзначае 70-годдзе. А гэта добрая нагода, каб успомніць найбольш цікавыя справы, якімі адзначыўся і запомніўся Луцкі.
Замест уступу
На пасаду старшыні Капыльскага райвыканкама Уладзімір Міхайлавіч Луцкі быў зацверджаны 5 студзеня 1995 года на ХХІІІ пазачарговай сесіі раённага Савета дэпутатаў па прапанове старшыні абласнога Савета А.І. Цішкевіча пасля таго, як дэпутаты аднагалосна падтрымали яго кандыдатуру. Прайшло ўсяго паўтара года, як пасаду Прэзідэнта Беларусі заняў Аляксандр Лукашэнка. Рэспубліка знаходзілася ў сумным стане, бо 90-я ўвогуле складана назваць лёгкім перыядам: завоблачныя цэны, адсутнасць дакладнай вертыкалі ўлады, беспрацоўе. І назначэнне кіраўніком раёна стала сапраўдным іспытам на сталасць.
Крыху з біяграфіі
Нарадзіўся Уладзімір Міхайлавіч у 1955 годзе ў с. Саціна-Татарскае Падольскага раёна Маскоўскай вобласці. Пасля заканчэння Віцебскага ветэрынарнага інстытута працаваў галоўным ветурачом племсаўгаса «Радзіма» Валожынскага раёна. Затым – служба ў Савецкай Арміі. Пасля вяртання на Капыльшчыну працаваў галоўным ветурачом саўгаса «Бабоўня». Пазней узначальваў ветэрынарную службу на АМП «Капыльскае». На працягу трох гадоў (з 1986-га) – першы намеснік старшыні РАПА Капыльскага раёна. Наступныя дзесяць гадоў працаваў на пасадзе дырэктара акцыянернага міжгаспадарчага прадпрыемства «Капыльскае». За час кіраўніцтва прадпрыемствам Уладзімір Міхайлавіч здолеў дабіцца яго рэнтабельнасці, што ацанілі і галандцы, якія наведалі ў той час «Капыльскае».
Несуцяшальныя вынікі
Першы год на пасадзе старшыні райвыканкама даўся Уладзіміру Міхайлавічу нялёгка.
– Па-першае, хачу сказаць, што год праляцеў як адзін дзень. І ён быў цяжкім не толькі для мяне, але і для ўсіх, хто ўвайшоў у так званую «вертыкаль». Вучыўся я, і вучыліся тыя, хто быў побач... І калі казаць праўду, то ўжо праз месяц я пашкадаваў аб тым, што сеў у старшынёўскае крэсла. Ведаў, што непарадкаў шмат… За апошнія пяць гадоў народ забыўся, што такое ўлада… Самае галоўнае – быў страчаны аўтарытэт любога ўзроўню ўлады… Але час прайшоў. Таму сёння я хачу сказаць, што назад дарогі няма.
Прызначылі – трэба працаваць. Першая задача – вярнуць давер людзей да ўлады. Каб яны адчулі, што ёсць кіраўніцтва, да якога можна звярнуцца і вырашыць набалелае пытанне. Па натуры я – аптыміст. І вельмі глыбока веру, што мы выйдзем з прарыву. А пачуццё гэта ў мяне – ад веры ў людзей, якім нялёгка працаваць у такіх умовах, – так прызнаваўся старшыня ў снежаньскім інтэрв’ю супрацоўніку «СП».
Уладзімір Міхайлавіч разумеў: менавіта мясцовая ўлада павінна стаць паўнапраўным гаспадаром зямлі. Гэта быў асноўны акцэнт у стылі работы і мясцовых сельвыканкамаў. Шмат увагі ён надаваў умацаванню дысцыпліны і адказнасці спецыялістаў за даручаны ўчастак работы. «Там, дзе гаспадарыць абыякавасць, нельга чакаць з мора надвор’я», – лічыў Луцкі.
Час, калі працаваў Уладзімр Луцкі, у многім сугучны сучаснасці. Менавіта ў маі 1996 года Прэзідэнт Аляксандр Лукашэнка прымае Указ «Аб зацвярджэнні палажэння аб старшыні раённага, гарадскога выканаўчага камітэта», які ўстанавіў прававы статус старшыні. Значная ўвага надаецца ролі мясцовай улады і зараз.
Тады ж, у 1996-м, Прэзідэнт абвясціў аб правядзенні першага Усебеларускага народнага сходу. У склад дэлегацыі Капыльшчыны ўвайшоў і яе кіраўнік, Уладзімір Луцкі.
Ганаровыя госці
Вельмі адказна для Уладзіміра Мі-хайлавіча было сустракаць у маі 1997 года Прэзідэнта краіны Аляксандра Лукашэнку і кіраўніка Адміністрацыі Прэзідэнта Міхаіла Мясніковіча. Зусім невыпадкова месцам сустрэчы стала калектыўнае долевае сельскагаспадарчае прадпрыемства «Рассвет» (зараз ААТ «Скабін» – Аўт.), у якім вядзенне гаспадаркі было арганізавана на выдатна. Таксама наведаў кіраўнік дзяржавы КДСП «Новы свет» (ААТ «Старыца-Агра») і АМП «Капыльскае». Калі ў першым было чаму павучыцца ў паляпшэнні культуры земляробства, то ў другім – у вытворчасці свініны.
Шмат яшчэ якіх ганаровых гасцей давялося сустракаць Уладзіміру Луцкаму. У іх ліку – Мітрапаліт Мінскі і Слуцкі, Патрыяршы Экзарх усяе Беларусі Філарэт. Уладыка правёў урачыстае богаслужэнне і Хрэсны ход вакол Спаса-Узнясенскага храма ў Капылі ў 1997 годзе. Другі раз святар наведаў Капыльшчыну ў чэрвені 1998 года з нагоды святкавання 200-годдзя Свята-Троіцкай царквы ў Цялядавічах, у абнаўленні якой дзейсную падтрымку аказаў менавіта Уладзімір Луцкі.
Праз земляробства да замежжа
Добры аграрый Луцкі разумеў, што для Капыльшчыны няма іншай альтэрнатывы, як жывёлагадоўля. «Не будзе кармоў – не выжыве ніводная гаспадарка», – акцэнтаваў ён на адным з выязных пасяджэнняў райвыканкама і патрабаваў удзяляць справе кормавытворчасці неаслабную ўвагу.
Давялося Уладзіміру Міхайлавічу сустракаць і замежных гасцей. Адна з такіх дэлегацый была з Германіі на чале з міністрам сельскай гаспадаркі зямель Брандэнбург Эвінам Цімерманам. Падчас сустрэчы адбылася шчырая гутарка з удзелам і тагачаснага міністра сельскай гаспадаркі і харчавання Рэспублікі Беларусь Васілём Лявонавым. Госці цікавіліся справамі калектыву АМП «Капыльскае», развіццём фермерства і падсобных гаспадарак, дэмаграфічнай сітуацыяй і інш. Тады ж у выніку сустрэчы і перагавораў было прынята рашэнне аб сумесным ажыццяўленні ў Беларусі праекта «Комплекснае развіццё сельскага рэгіёна», разлічанага на два-тры гады. Аб’ектам рэалізацыі была абрана Капыльшчына. Таму частым госцем нашага раёна стаў саветнік міністра сельскай гаспадаркі і харчавання Беларусі доктар Э. Гартэнберг. А ўжо ініцыятыва ажыццяўлення пачатых пераўтварэнняў і іх практычная падтрымка зыходзілі ад старшыні райвыканкама Уладзіміра Луцкага. Было арганізавана сумеснае беларуска-германскае прадпрыемства «КоГо-Фарминг», дырэктарам якога стаў Уладзімір Маісейчык.
У 1996-м пачаўся збор сродкаў для ўзвядзення ў Масявічах манумента ў гонар загінуўшых ад рук фашысцкіх карнікаў. А ў маі адбыўся мітынг, удзел у якім прыняла і дэлегацыя з Германіі. Менавіта тады ў фундамент манумента была закладзена капсула са зваротам да патомкаў. І ўжо 23 мая 1998 года адбылося адкрыццё мемарыяльнага комплексу. У мерапрыемствах зноў-такі прынялі ўдзел госці з Германіі на чале з Вольфам Менцэлем. «Мы да вас прыехалі з мірам. Прабачце нас», – як заклінанне прагучалі словы нямецкага святара Уда Тойпэна.
Калі працягваць тэму міжнароднага супрацоўніцтва, то нельга прайсці міма і таго факта, што ў лютым 1999 года быў падпісаны Дагавор аб супрацоўніцтве органаў кіравання Чэхаўскага і Капыльскага раёнаў. Адбылося гэта пасля таго, як дэлегацыя Чэхаўскага раёна наведала Капыльшчыну.
Увага – сферы сацыяльнай…
Значную ўвагу кіраўнік раённай вертыкалі ўлады надаваў развіццю адукацыі. І першыя вынікі былі адзначаны ўжо ў 1997 годзе. Упершыню за апошні час быў выкананы значны аб’ём работ па падрыхтоўцы школ і дашкольных дзіцячых устаноў да новага навучальнага года. «Асноўныя клопаты ўлады – аб адукацыі, аб школе», – так адзначаў Уладзімір Міхайлавіч падчас святкавання Дня ведаў у СШ № 3 г. Капыля. У гэты ж дзень, але крыху пазней, у другой гарадской школе разам з супрацоўнікамі РЦГіЭ, грамадскага харчавання, загадчыкамі школьных сталовых правёў рабочую нараду, на якой вырашалі праблемы дзіцячага харчавання.
Не забываўся Уладзімір Міхайлавіч і пра галіну культуры. Менавіта ў 1998 годзе ў Семежаве адбыўся з’езд ткачоў, у якім прынялі ўдзел звыш 60 чалавек. У той час выстава называлася «Матчын ручнік», а пазней гэта мерапрыемства стала традыцыйным і зараз праходзіць пад назвай «Млечны шлях ад рук бабулі». А летам таго ж года наш гарадок прымаў такія цікавыя падзеі, як абласны конкурс «Дрэва жыцця» і фестываль гульні і гумару «Капыльскія пацехі». На памяць капылянам засталася ўнікальная выстава драўляных скульптур, якія доўгі час стаялі калі раённага цэнтра культуры.
Непасрэдны ўдзел прыняў Уладзімір Луцкі і ва ўзмацненні матэрыяльна-тэхнічнай базы тагачаснай рэдакцыі «Слава працы». У 1996-м былі набыты першыя камп’ютары, сучаснае на той момант паліграфічнае абсталяванне, у ліку якога знаходзілася машына «Дамінант», што і зараз старанна працуе. А сама рэдакцыя перамесцілася ў новы будынак, дзе знаходзіцца і сёння.
…і будаўнічай
У 1997 годзе ўзведзены шматпавярховы 60-кватэрны кааператыўны дом палепшанай планіроўкі па вуліцы Пралетарскай. Набыў новае аблічча стары будынак былой гасцініцы, дзе на базе прыземістай аднапавярхоўкі выраслі тры паверхі 12-кватэрнага жылога дома. А ўсяго за 1998 год было ўведзена 167 кватэр, з іх 158 пабудаваны ў Капылі.
Вяліся рамонтныя работы па пашырэнні плошчы раённага краязнаўчага музея. Значна змяніўся цэнтр Капыля, рэстаўрыравана старажытная забудова гандлёвага раду, адрэмантаваны шэраг будынкаў, ад-ноўлена частка зялёных насаджэнняў і сквераў. Шырока выкарыстоўваўся самы даступны аддзелачны матэрыял – камень, што дазволіла гораду набыць свой непаўторны выгляд. І як вынік стараннай працы – другое месца ў другой падгрупе агляду-конкурсу па добраўпарадкаванні гарадоў і пасёлкаў гарадскога тыпу Мінскай вобласці за 1998 год.
Бясспрэчна, такія вынікі не былі б магчымы без зладжанай каманды. Так, побач з Луцкім шчыра працавалі старшыня раённага Савета дэпутатаў Уладзімір Віктаравіч Сасноўскі, першы намеснік старшыні райвыканкама Станіслаў Канстанцінавіч Чарнушэвіч, начальнік упраўлення райсельгасхарчу Яўген Васільевіч Сівец, намеснік старшыні райвыканкама Дзмітрый Аляксандравіч Янчык, кіраўнік спраў райвыканкама Аляксандр Паўлавіч Вадап’ян, кіраўнікі сельскагаспадарчых і прамысловых прадпрыемстваў, арганізацый раёна.
Фота з архіва «СП»
Комментарии