В мероприятии также приняли участие главный врач Копыльской ЦРБ Сергей Потейкович и представители учреждения.
Встреча началась с экскурсии в районный краеведческий музей, где старший научный сотрудник Андрей Летченя подробно рассказал об истории, достопримечательностях, богатом культурном наследии Копыльщины. Молодежь узнала о знаменитых уроженцах города и района, увидела множество интересных исторических экспонатов. Также в этот день появилась возможность увидеть новую экспозицию — выставку самоваров. Новоиспеченные представители медицины, приехавшие работать к нам из других регионов, узнали и открыли для себя много нового об истории Копыльского района. [caption id="attachment_61708" align="aligncenter" width="580"]
Экспозиция, посвященная становлению Советской власти на Копыльщине[/caption] Мероприятие продолжилось в Спасо-Вознесенском храме, где состоялся молебен «Перед началом всякого доброго дела». Благочинный церквей Копыльского округа протоиерей Сергий Чарный в приветственных словах обозначил, что на профессии медика лежит большая ответственность за жизни людей. [caption id="attachment_61709" align="aligncenter" width="580"]
■ Во время посещения Спасо-Вознесенского храма[/caption] — Именно от вас требуется большое терпение и самопожертвование на благо человека, — сказал отец Сергий. — Желаю, чтобы Бог дал вам силы и здоровья. После молебна отец Сергий благословил молодых специалистов и на память о встрече вручил иконки великомученика и целителя Пантелеймона. Также не обошлось без небольшой экскурсии — отец Сергий уделил внимание истории становления церкви, после чего в качестве подарков вручил молодым специалистам брошюры с информацией о храме. Итогом встречи стала вечеринка в уютном кафе. Главный врач Копыльской ЦРБ Сергей Потейкович отметил, что добрая традиция чествования молодых специалистов должна сохраняться. Он пожелал молодому пополнению успехов в работе. Напутственные слова в этот вечер прозвучали от заместителя главного врача Андрея Торотько, заведующей поликлиникой Ольги Жизневской, председателя профсоюзного комитета Людмилы Лагун и других коллег. [caption id="attachment_61710" align="aligncenter" width="580"]
■ С наилучшими пожеланиями - от заведующего терапевтическим отделением Оксаны Минчени (справа)[/caption] От депутата Палаты представителей Национального собрания Республики Беларусь Людмилы Нижевич и УП «Инкраслав» на память о знаковом событии в жизни молодые специалисты получили ценные подарки. В свою очередь они выразили благодарность администрации и старшим коллегам за помощь и бесценный опыт, получаемый во время работы в Копыльской ЦРБ. Всего на встрече присутствовало 13 молодых медицинских работников. Некоторые поделились своими впечатлениями. Ирина Карабнева, фельдшер-лаборант: — Я родом из деревни Горностайлово, поэтому с историей Копыльщины была знакома, но мне все равно интересно еще раз услышать о районе. В целом мероприятие мне понравилось, так как это хороший повод познакомиться поближе. Очень довольна этой встречей. Алина Дубовик, медицинская сестра отделения терапии: — Я благодарна за отношение руководства нашего учреждения. Нам уделяют очень большое внимание. Тому подтверждение — сегодняшнее мероприятие. Сама я родом из Слобода-Кучинки, поэтому знаю организованную работу Копыльской ЦРБ не понаслышке. Екатерина Савчик, врач общей практики: — Я хоть родом из Копыля, но мне всегда интересно зайти в краеведческий музей — там всегда много интересного и познавательного. Приятно, что попали на молебен — думаю, в будущей работе нас поддержит Божья помощь. Вкупе такие мероприятия не только просвещают, но и сближают коллективы всех подразделений Копыльской ЦРБ. Фидана Сафарова, врач-стоматолог: — В прошлом году в Копыле я проходила интернатуру, а сегодня уже молодой специалист. Как иногородней мне очень понравился поход в музей и храм. Такие встречи создают большую сплоченность коллектива — соответственно, мы найдем новых друзей и знакомых, с которыми будут теплые отношения. Павел ШЕИН
Уважаемые жители Копыльщины!
Поздравляем вас со 100-летием Октябрьской революции. В 1917 году началась новая эпоха в развитии всего человечества. Революция дала не просто новую политику, новые цели и новое государство. Провозгласив принцип права наций на самоопределение, она создала невиданные прежде возможности для национального возрождения, ускоренного социально-экономического и культурного развития народов.
Отдавая дань уважения историческим событиям, сегодня наша страна уверенно движется вперед. От всей души желаем вам оптимизма, здоровья, счастья, новых достижений и благополучия.
Районный исполнительный комитет
Районный Совет депутатов
Уважаемые жители г. Копыля и Копыльского района!
Сердечно поздравляю вас с годовщиной Октябрьской революции! Эта яркая дата стала для нашего народа ориентиром на принципы братства и равноправия, она служит символом великих преобразований и перемен к лучшему. Мы чтим свое прошлое, а для успешного построения настоящего и будущего берем лучшие идеи, рожденные Октябрем, — идеи социальной справедливости и уважения к человеку труда. Все лучшее из прошлого мы возьмем в зав-трашний день.
Искренне желаю вам крепкого здоровья, оптимизма и большого человеческого счастья!
Людмила Нижевич,
депутат Палаты представителей Национального собрания Республики Беларусь 
Пресс-тур по Минщине
Российские журналисты посещали Минскую область с 31 октября по 3 ноября.
Организаторами пресс-тура выступили Постоянный комитет Союзного государства, Национальный пресс-центр и Мин-облисполком. Среди его участников — сотрудники изданий Союзного государства, информационных агентств, печатных и электронных средств массовой информации из Москвы, Санкт-Петербурга, Калининградской, Нижегородской, Брянской и других областей. Всего в составе делегации около 30 человек. В программу включено посещение РУП «Слуцкие пояса», ОАО «Слуцкий сыродельный комбинат», Слуцкого государственного колледжа и др.
Навстречу выборам
Более 18 тыс. избирательных округов будет образовано в Беларуси на выборах в местные Советы депутатов, которые пройдут в 2018 году.
Такая информация размещена на сайте Центр-избиркома. Это означает, что в следующем году будет избрано аналогичное количество депутатов.
Ближайшие выборы в местные Советы должны состояться в Беларуси не позднее 20 февраля 2018 года. Центральная избирательная комиссия предложила провести их 18 февраля, окончательное решение по этому поводу примет Президент, должен быть подписан соответствующий указ.
Если выборы будут назначены на 18 февраля, избирательная кампания начнется за три месяца до этого — не позднее 18 ноября. Первый этап после объявления выборов — образование территориальных комиссий. Их в Беларуси будет 1315. Затем для областных Советов и Минска создаются окружные и районные комиссии, после чего уже начнется выдвижение кандидатов в депутаты. Выдвижение проводится традиционными способами: от политических партий, от трудовых коллективов и от граждан путем сбора подписей.
БелТА 
Еженедельно (по субботам) облисполкомами, Минским городским и районными исполкомами прямые телефонные линии проводятся с 9 до 12 часов.
11 ноября 2017 года:
Елена Станиславовна МИХАЙЛОВСКАЯ, управляющий делами Копыльского районного исполнительного комитета, по телефону 55-5-66. 
■ ХІ з’езд прафсаюзаў медработнікаў. Масква. 1972 год[/caption]
Дзяцінства
Складанасці і іспыты на трываласць пачаліся ў нашай гераіні з самага нараджэння. Трэцяга кастрычніка 1937 года ў Ніны Аляксандраўны і Мікалая Канстанцінавіча Чарнушэвічаў нарадзілася дзяўчынка. Аднак парадавацца немаўляці мама не змагла: адразу ў раддоме і захварэла. Таму дзяўчынку забралі бацькі мужа — простыя працаўнікі калгаса імя Варашылава — Лізавета Ільінічна і Канстанцін Міхеевіч. Пасля выздараўлення мама і тата паехалі ў Маскву, адкуль вярнуліся ў 40-м годзе з маленькім сынам Валодзем. Але пакідаць утульную дзедаўскую хату і пераходзіць да бацькоў Светачка не захацела, чагосьці баялася, так і засталася жыць там. Доўгі час яна называла бабулю мамай.
[caption id="attachment_61738" align="aligncenter" width="400"]
■ Святлана Мікалаеўна часта перагортвае старонкі сямейнага архіва[/caption]
Вайна
З пачаткам Вялікай Айчыннай жыццё змянілася, ды зусім не ў лепшы бок. Памятае Святлана Мікалаеўна і як уцякалі ў лес каля Ржаўкі ад нямецкіх бомбаў, і як гарэлі суседскія хаты. Вельмі цяжкім успамінам засталіся шыбеніцы на вуліцах Капыля, на якіх развітваліся з жыццём партызаны і іх сваякі. Пагля-дзець на расправы немцы зганялі ўсіх — і малых, і старых. А бабуля заўсёды старалася закрыць вочкі дзяўчынцы сваёй хусткай: «Не глядзі, Светачка! Не глядзі». Пасля вызвалення Капыля ў 1944 годзе на фронт забралі бацьку. Але паваяваць яму давялося нядоўга: ён загінуў у гэтым жа годзе пад Варшавай.
[caption id="attachment_61735" align="aligncenter" width="580"]
■ С. Тамашэўская (другая злева) з калегамі. У цэнтры - Я. Брыкальскі[/caption]
Вучоба
У школу Светачка пайшла ўжо пасля вызвалення Беларусі. Вучыліся спачатку па хатах, потым перайшлі ў аднапавярховы будынак (зараз тут раённы метадычны кабінет). Рашэнне звязаць свой лёс з медыцынай было асэнсаваным і самастойным. Таму, скончыўшы капыльскую рускую школу ў 1954 годзе, стала студэнткай Мінскага медінстытута. Працаваць пасля вучобы Святлана прыехала на родную Капыльшчыну, ёй адразу прапанавалі пасаду галоўнага ўрача Песачанскай бальніцы. Але маладога спецыяліста тут жа забраў у раённую бальніцу яе галоўны ўрач Брыкальскі Антон Яўгенавіч.
Медыцына
Усе, каму давялося працаваць з тагачасным галоўным урачом Капыльскай раённай бальніцы Брыкальскім Антонам Яўгенавічам, успамінаюць яго добрым словам. Не выключэнне і Святлана Мікалаеўна. Менавіта яму яна абавязана пяцігадовым вопытам хірурга. Менавіта ён кансультаваў і даваў парады, як рабіць тую ці іншую аперацыю. А разам за хірургічным сталом стаяла надзейная калега Ларыса Іванаўна Жмайдзюк (Лутава). Насельніцтва раёна на той час складала каля 60 000 чалавек, і на ўсіх хворых — два маладыя хірургі ды сам Брыкальскі. Адпачываць амаль не ўдавалася. Хуткая не аднойчы прыязджала, каб забраць Святлану Мікалаеўну і адвезці да пацыента. «Нават да лазні аднойчы прыехалі!» — сёння з усмешкай расказвае Святлана Мікалаеўна. А ў той час гэта стала апошняй кропляй у яе хірургічнай кар’еры. «Усё! Досыць!» — вызначыла жанчына. Да яе рашэння Антон Яўгенавіч аднёсся з разуменнем: вядома, для жанчыны заўсёды на першым плане застануцца муж і дзеці.
[caption id="attachment_61736" align="aligncenter" width="400"]
■ Дакумент з сямейнага архіва. 1911 год[/caption]
Сям’я
Са сваім суджаным Святлана сустрэлася ў 61-м. Дакладней будзе сказаць, гэта ён, Станіслаў Тамашэўскі, сустрэў маладую прыгажуню-ўрача. Ён прыйшоў да яе на прыём і пажаліўся на балючы палец. Але нічога яму не балела: трэба была добрая падстава, каб пазнаёміцца. У старой дзедаўскай хаце праз год згулялі вяселле. Каб змясціць усіх гасцей, нават унутраныя сцены прыйшлося адсоўваць. Сярод тых, хто прыйшоў павіншаваць, было і шмат калег: Брыкальскі Антон Яўгенавіч, Туроўскі Рыгор Самуілавіч, Шынгірэй Яўгенія Пятроўна, Валчок Галіна, благодава Лілія Іларыёнаўна і іншыя. Праз год нарадзілася Марына, яшчэ праз чатыры — Вольга. Жыць так і засталіся ў гэтай жа роднай хаце. Муж працаваў у КБА наладчыкам абсталявання.
[caption id="attachment_61737" align="aligncenter" width="580"]
■ Тата М. Чарнушэвіч і М. Дземідовіч. Капыль. 1930 год[/caption]
Лабараторыя
— Давай, даражэнькая, наладжвай службу лабараторыі, — менавіта з такіх слоў Антона Брыкальскага і пачалася работа гэтага вельмі патрэбнага падраздзялення бальніцы ў тым выглядзе, у якім мы ведаем яго зараз.
Спачатку аналізы рабілі ў будынку старога раддома. Мікраскоп і дзве лавы — вось і ўсё абсталяванне ў невялікім пакойчыку. Лабарант — Ганна Іванаўна Торык. Крыху пазней прыйшлі Ганна Іванаўна Варывоцкая (Бурак) і Марыя Іванаўна Кулеш. Новае месца лабараторыя атрымала пасля ўзвядзення трохпавярховага будынка.
— Трэба ехаць на спецыялізацыю, каб мы маглі рабіць аналізы на рэзуспрыналежнасць, — так вырашыў Брыкальскі, і Святлана Мікалаеўна, пакінуўшы дома 9-месячную дачушку, паехала вучыцца.
Ішоў час, лабараторыя пашырала свае магчымасці: ужо сталі вызначаць узровень глюкозы, білірубіна, мачавіны, набывалі рэактывы і новае абсталяванне. Паступова павялічваўся і штат персаналу: з’явіліся Чаркас Аляксандр Пятровіч, Гуняева Валянціна Іванаўна. Узначальвала лабараторыю Святлана Мікалаеўна да 1998 года, калі на змену ёй прыйшла маладая калега Ірына Анатольеўна Ржэўцкая.
Грамадскае жыццё
Святлана Тамашэўская заўсёды знаходзілася, як кажуць, у віхуры жыцця. Доўгі час яна ўзначальвала райкам прафсаюза. Таму ў 72-м, а потым і 77-м гадах была дэлегатам ХІ і ХІІ з’ездаў прафсаюза медыцынскіх работнікаў у Маскве. Акрамя ж гэтага, на працягу адзначанай пяцігодкі двойчы на год прымала ўдзел у рабоце пленума прафсаюза медыцынскіх работнікаў таксама ў сталіцы СССР. І такі гонар — сведчанне сапраўднай зацікаўленасці, бо Святлана Мікалаеўна заўсёды імкнулася аб’яднаць калег: віншавала з днямі нараджэння і вяселлем, арганізоўвала экскурсіі ў розныя гарады савецкага Саюза. У альбоме сярод шматлікіх фотаздымкаў знаходзіцца і такі: вось шчаслівая нявеста Ніна (Туміловіч) і яе абраннік Станіслаў прымаюць віншаванні з вяселлем ад прафсаюзнага актыву.
Сямейны архіў
Сёння ў ім захоўваецца шмат розных фотаздымкаў Святланы Тамашэўскай, яе дзяцей, мужа і калег. Сярод больш даўніх — старэнькія чорна-белыя картачкі пачатку І паловы ХХ стагоддзя. На іх — маладыя тата і мама, дзядуля Канстанцін Міхеевіч, які напрыканцы ХІХ стагоддзя ездзіў на заробкі ў Амерыку. Беражліва захоўваецца і дакумент, выдадзены ў 1911 годзе ў Расійскім імператарскім генеральным консульстве ў Нью-Ёрку. Там указана, што сям’я Чарнушэвічаў у складзе трох чалавек (аказваецца, бацька нашай гераіні нарадзіўся за акіянам) пакідае названы амерыканскі горад. З цікавасцю перагортваю і «Посемейный спісокъ, составленный 1 января 1904 года». У ім пералічаны ўсе, хто пражываў у гэтай хаце, а пачынаецца ён з прадзеда Чарнушэвіча Міхея Філіпавіча. Яшчэ адна цікавая папера, у якой запісана, што 27 кастрычніка 1913 года паміж патомным дваранінам Канстанцінам Клаўдзіевічам Рэшко, яго павераным ганаровым грамадзянінам Аляксеем Мартынавічам Кутаевым і мешчанінам Канстанцінам Міхеевічам Чарнушэвічам адбылося ўзгадненне аб продажы апошняму нерухомага маёнтка, які знаходзіцца ў мястэчку Капыль Слуцкага ўезда Мінскай губерніі. Другі дакумент таго ж года сведчыць, што селянін Ілля Красуцкі аддае «в вечное потомственное владение свой кусок пахотной земли» дачцэ мяшчанцы Елісавеце Ільінішне і яе мужу Канстанціну Міхеевічу Чарнушэвічам. Але час унёс свае карэктывы. І сёння усё, чым валодае Святлана Тамашэўская, — родная дзедаўская хата. А яшчэ — і гэта галоўнае — памяць пра сваіх продкаў, якую яна абавязкова перадасць нашчадкам.
Дзіяна ТКАЧЭНКА
Фота аўтара і з сямейнага архіва Святланы Тамашэўскай
